Kazania i Homilie

VII Niedziela w ciągu roku - B

2012-02-17T23:20:00.002-07:00

Iz43,18-19,21-22,24b-25

Niewspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. OtoJa dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie? Otworzęteż drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu. Lud ten, który sobie utworzyłem,opowiadać będzie moją chwałę. Lecz ty, Jakubie, nie wzywałeś Mnie, bo się Mnąznudziłeś, Izraelu! Raczej Mi przykrość zadałeś twoimi grzechami, występkamitwoimi Mnie zamęczasz. Ja, właśnie Ja przekreślam twe przestępstwa i niewspominam twych grzechów.

2Kor 1,18-22

Bógmi świadkiem, że w tym, co do was mówię, nie ma równocześnie tak i nie. SynBoży, Chrystus Jezus, Ten, którego głosiłem wam ja i Sylwan, i Tymoteusz, niebył tak i nie, lecz dokonało się w Nim tak. Albowiem ile tylko obietnic Bożych,w Nim wszystkie są tak. Dlatego też przez Niego wypowiada się nasze Amen Boguna chwałę. Tym zaś, który umacnia nas wespół z wami w Chrystusie, i który nasnamaścił, jest Bóg. On też wycisnął na nas pieczęć i zostawił zadatek Ducha wsercach naszych.

Mk 2,1-12

Gdypo pewnym czasie wrócił do Kafarnaum, posłyszeli, że jest w domu. Zebrało siętyle ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę. Wtemprzyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodutłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus sięznajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk. Jezus,widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy. Asiedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: CzemuOn tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga? Jezuspoznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: Czemu nurtują te myśliw waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć do paralityka: Odpuszczają cisię twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje łoże i chodź? Otóż,żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów- rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu! On wstał,wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy iwielbili Boga mówiąc: Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego.

Twojegrzechy są odpuszczone

Odpuszczeniegrzechów, to nie magiczna, szamańska praktyka, formułka, której skutków niewidać ani nie czuć. To najbardziej wewnętrzne uzdrowienie człowieka, toingerencja w jego istotę, w jego najgłębsze struktury, w jego osobowość i wjego człowieczeństwo. Ingerencja zbawcza i lecząca. To sam Bóg dotykającyczłowieka i odnawiający go w jego najgłębszej warstwie, w jego najbardziejintymnej rzeczywistości. Tylko, że taka ingerencja nie może się dokonać wsposób mechaniczny, rutyniarski i bezmyślny. Sam człowiek musi współpracować ztym odnawiającym aktem Boga, bo bez tej współpracy ze strony człowieka, Bógjest niestety bezsilny.

Podstawowymzaś warunkiem, warunkiem niejako sine qua non jest WIARA. Bez wiary, że Bógmoże odpuścić człowiekowi grzechy, że może go uleczyć, że może go odnowić,postawić na nogi, bez tej wiary nic się nie dokona! I tylko ci, którzy wierząmogą doznać cudu uleczenia, cudu odnowy, przemiany, mogą podnieść się i iść owłasnych siłach. Ci, którzy nie wierzą nic nie zobaczą, nic nie doświadczą, niezerwą ze swoją przeszłością i nie zostaną uleczeni.

Odpuszczeniegrzechów, którego Bóg dokonuje w Sakramencie Pokuty nie jest jednak tykouniewinnieniem, ułaskawieniem, lub darowaniem kar. Jest czymś znacznie więcej.Jest odrodzeniem, uleczeniem człowieka, jest nowym początkiem. I tu takżepotrzebna jest współpraca człowieka. Łaska Sakramentalna musi trafić napodatny, dobry grunt, aby tam mogła dokonać cudu. Jeśli tego gruntu nieprzygotuję, jeśli z Łaską nie będę współdziałał, jeśli po Spowiedzi nie podejmęwysiłku współpracy, na nic się nie zda moje uleczenie. To do jawnogrzesznicyPan wyraźnie powiedział: "Idź i nie grzesz więcej".Nic nie dzieje się tu automatycznie i magicznie, bez udziału człowieka.

Panma moc działania cudów w naszym życiu, ale my musimy Mu na to przyzwolić, oddaćsię w Jego leczące ręce.

VI Niedziela w ciągu roku - B

2012-02-09T17:54:00.004-07:00

Kpł 13,1-2.45-46

Dalejpowiedział Pan do Mojżesza i Aarona: Jeżeli u kogoś na skórze ciała pojawi sięnabrzmienie albo wysypka, albo biała plama, która na skórze jego ciała jestoznaką trądu, to przyprowadzą go do kapłana Aarona albo do jednego z jego synówkapłanów. Trędowaty, który podlega tej chorobie, będzie miał rozerwane szaty,włosy w nieładzie, brodę zasłoniętą i będzie wołać: Nieczysty, nieczysty! Przezcały czas trwania tej choroby będzie nieczysty. Będzie mieszkał w odosobnieniu.Jego mieszkanie będzie poza obozem.

1Kor10,31-11,1

Przetoczy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożączyńcie Nie bądźcie zgorszeniem ani dla Żydów, ani dla Greków, ani dla KościołaBożego, podobnie jak ja, który się staram przypodobać wszystkim pod każdymwzględem nie szukając własnej korzyści, lecz dobra wielu, aby byli zbawieni. Bądźcienaśladowcami moimi, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa.

Mk 1,40-45

Wtedyprzyszedł do Niego trędowaty i upadając na kolana, prosił Go: Jeśli chcesz,możesz mnie oczyścić. Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł doniego: Chcę, bądź oczyszczony! Natychmiast trąd go opuścił i zostałoczyszczony. Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił, mówiąc mu: Uważaj,nikomu nic nie mów, ale idź pokaż się kapłanowi i złóż za swe oczyszczenieofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich. Lecz on po wyjściuzaczął wiele opowiadać i rozgłaszać to, co zaszło, tak że Jezus nie mógł jużjawnie wejść do miasta, lecz przebywał w miejscach pustynnych. A ludzie zewsządschodzili się do Niego.

Panie,jeśli chcesz możesz mnie uzdrowić

Czyżto nie jest nieszczęście być trędowatym? W Polsce nie mamy o tym pojęcia, bonie ma u nas ludzi chorujących na tę chorobę. Są jednak kraje we współczesnymświecie, gdzie jest to nadal poważny problem. Pracując od kilku lat na misjachw Afryce, miałem okazję wiele razy widzieć trędowatych, rozmawiać z nimi isłuchać ich utyskiwań. Choroba zaczyna się od niewielkich żółtych plam naciele, które z czasem rosną, stają się twardsze i ropiejące. Nie można sobie znimi poradzić. Ciało w tych miejscach zaczyna gnić i odpadać. Są to najczęściejpalce u rąk i nóg, ramiona, czasami policzki, lub oczodoły ... Trędowatystraszy swoim wyglądem, ludzie się od niego odsuwają, uciekają. On sam jestświadom, że stał się wyrzutkiem społeczeństwa, że jego miejsce nie jest jużwśród zdrowych. Dotknięte chorobą części ciała -najczęściej kończyny, twarz-stają się kalekie, gniją, cuchną, ropieją i po jakimś czasie obumarłe odpadają.To straszna choroba. Tylko cud może tu coś zmienić, pomóc, zaradzić.

Zgrzechem jest tak samo. Zaczyna się -jak z trądem- od niewielkich, czasaminiezauważalnych zmian, zażółceń naskórka. A później ... coraz szybciej, wnieodwracalny sposób wszystko zaczyna gnić, odpadać, cuchnąć ... Ludzie się odciebie odsuwają, uciekają, stajesz się wyrzutkiem społeczeństwa. Zdaje ci się(na początku), że jest to niegroźne, że można sobie z tym poradzić, coś zmienić... że to uleczalne. A choroba rozwija się coraz szybciej i zatacza corazszersze kręgi, powodując coraz większe zniszczenia i spustoszenia. Stajesz siętrędowatym. Te strupy i rany pokrywają coraz większe powierzchnie twego życia isam już sobie z tym nie poradzisz! Wołaj póki czas: "Panie! jeśli chcesz, tylko Ty możesz mnie oczyścić!"A usłyszysz: "Chcę! bądź oczyszczony.",bo On do chorych przyszedł i do trędowatych, do zadżumionych i grzeszników, anie do zadowolonych z siebie i zdrowych zarozumialców.

Ailuż takich „trędowatych” potraktowaliśmy brutalnie, wyrzucając ich poza nawiasspołeczności? To tylko Chrystusa stać na gest dobroci: „Jezus zdjęty litością, wyciągnął rękę,dotknął go i rzekł: Chcę, bądź oczyszczony!”. My ????opatrzyliśmy takiego delikwenta etykietką „nietykalny - trędowaty”.

V Niedziela w ciągu roku - B

2012-02-03T22:45:00.003-07:00

Hi 7,1-4.6-7

Czyżnie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik? Jakniewolnik, co wzdycha do cienia, jak robotnik, co czeka zapłaty. Zyskałemmiesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki. Położę się, mówiąc do siebie:Kiedyż zaświta i wstanę? Lecz noc wiecznością się staje i boleść mną targa dozmroku. Czas leci jak tkackie czółenko i przemija bez nadziei. Wspomnij, że dnime jak powiew. Ponownie oko me szczęścia nie zazna.

1Kor 9,16-19.22-23

Niejest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestemciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! Gdybym toczynił z własnej woli, miałbym zapłatę, lecz jeśli działam nie z własnej woli,to tylko spełniam obowiązki szafarza. Jakąż przeto mam zapłatę? Otóż tęwłaśnie, że głosząc Ewangelię bez żadnej zapłaty, nie korzystam z praw, jakiemi daje Ewangelia. Tak więc nie zależąc od nikogo, stałem się niewolnikiemwszystkich, aby tym liczniejsi byli ci, których pozyskam. Dla słabych stałemsię jak słaby, by pozyskać słabych. Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby wogóle ocalić przynajmniej niektórych. Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, bymieć w niej swój udział.

Mk 1,29-39

Jezuszaraz po wyjściu z synagogi przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona iAndrzeja. Teściowa zaś Szymona leżała w gorączce. Zaraz powiedzieli Mu o niej.On podszedł do niej i podniósł ją ująwszy za rękę, tak iż gorączka ją opuściła.A ona im usługiwała. Z nastaniem wieczora, gdy słońce zaszło, przynosili doNiego wszystkich chorych i opętanych; i całe miasto było zebrane u drzwi.Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił,lecz nie pozwalał złym duchom mówić, ponieważ wiedziały, kim On jest. Nadranem, gdy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał się na miejsce pustynne,i tam się modlił. Pośpieszył za Nim Szymon z towarzyszami, a gdy Go znaleźli,powiedzieli Mu: Wszyscy Cię szukają. Lecz On rzekł do nich: Pójdźmy gdzieindziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam mógł nauczać, bo na towyszedłem. I chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucajączłe duchy.

Panie,wszyscy Cię szukają

CierpiącyHiob i tłumy znoszące swoich chorych do Chrystusa, to coś co bardzo łatwowyobrazić sobie w dzisiejszych czasach. Ludzkość dokonała ogromnego postępu,sięgnęliśmy gwiazd, ale choroby, cierpienia i śmierci nie udało sięzlikwidować. Wydaje się nawet, że jest jej jakby więcej, tylko wstydliwieukrywanej przed oczami tłumów. O chorobie i cierpieniu się nie mówi, bo towstyd dla człowieka Xxi wieku.

AChrystus Uzdrowiciel, Który jednym prostym gestem leczący najpoważniejszechoroby duszy i ciała ... jakże bardzo byłby nam dzisiaj potrzebny, przy naszejchorej Służbie Zdrowia ... a może i ją także by uzdrowił?

Tak,Chrystus na pewno jest poszukiwany także i dzisiaj. I to nie tylko jako CudownyLekarz ludzkich chorób fizycznych, psychicznych i duchowych. On jest takżeposzukiwany, jako Przyjaciel, jako Droga, jako Sens, jako Szczęście, jakoPrawda, a w końcu jako samo Życie. Ale skoro jest tak bardzo poszukiwany, todlaczego tak niewielu Go znajduje ... ?

Chybadlatego, że Jego wyznawcy nie umieją Go innym pokazać. A ja? Jakim jestemchrześcijaninem, jakim uczniem Chrystusa? Skoro tak bardzo Go wszyscy szukają,to dlaczego nie umiem Go innym pokazać? Mogę to przecież zrobić nie przeznapuszone i wielkie słowa, ale przez proste i czytelne gesty, przez dobreżycie, przez dobro świadczone na co dzień wobec innych, przez życzliwość,serdeczność, uprzejmość, miłosierdzie, przez wyrozumiałość, usłużność, altruizm...

Adlaczego tak nie jest? Dlaczego nie ukazuję? Czyżby dlatego, że to tak trudno?A przecież od innych tego samego oczekuję, na to samo liczę, to samo chciałbymuzyskać. Bo dookoła mnie tacy sami chrześcijanie i uczniowie Chrystusa ... Amoże dlatego, że chrześcijaninem, katolikiem, uczniem Chrystusa jestem tylko wniedzielę, od święta i we Wigilię, lub przy okazji jakiejś akcji charytatywnej?

"Panie,gdzie się ukryłeś? Wszyscy Cię szukają?" Jasam Cię ukryłem w mojej malutkiej, niedzielnej, prywatnej religijności odświęta ...

IV Niedziela w ciągu roku - B

2012-01-28T22:44:00.000-07:00

Pwt 18,15-20

Pan,Bóg twój, wzbudzi ci proroka spośród braci twoich, podobnego do mnie. Jegobędziesz słuchał. Właśnie o to prosiłeś Pana, Boga swego, na Horebie, w dniuzgromadzenia: Niech więcej nie słucham głosu Pana, Boga mojego, i niech już niewidzę tego wielkiego ognia, abym nie umarł. I odrzekł mi Pan: Dobrzepowiedzieli. Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty, i włożę wjego usta moje słowa, będzie im mówił wszystko, co rozkażę. Jeśli ktoś nie będziesłuchać moich słów, które on wypowie w moim imieniu, Ja od niego zażądam zdaniasprawy. Lecz jeśli który prorok odważy się mówić w moim imieniu to, czego munie rozkazałem, albo wystąpi w imieniu bogów obcych - taki prorok musi ponieśćśmierć.

1Kor 7,32-35

Chciałbym,żebyście byli wolni od utrapień. Człowiek bezżenny troszczy się o sprawy Pana,o to, jak by się przypodobać Panu. Ten zaś, kto wstąpił w związek małżeński,zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać żonie. I doznaje rozterki.Podobnie i kobieta: niezamężna i dziewica troszczy się o sprawy Pana, o to, bybyła święta i ciałem i duchem. Ta zaś, która wyszła za mąż, zabiega o sprawyświata, o to, jak by się przypodobać mężowi. Mówię to dla waszego pożytku, niezaś, by zastawiać na was pułapkę; po to, byście godnie i z upodobaniem trwaliprzy Panu.

Mk 1,21-28

Jezusprzyszli do Kafarnaum. Zaraz w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewalisię Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni wPiśmie. Był właśnie w synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego.Zaczął on wołać: Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś naszgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boży. Lecz Jezus rozkazał mu surowo: Milcz iwyjdź z niego. Wtedy duch nieczysty zaczął go targać i z głośnym krzykiemwyszedł z niego. A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: Co tojest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Muposłuszne. I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainiegalilejskiej.

GłoszenieChrystusa z mocą

Dobrzeby było mieć takie możliwości i głoszone kazanie poprzeć jakimś spektakularnymcudem, np. uzdrowieniem, czy rozmnożeniem chleba, a jeszcze lepiej pomnożeniemzłotówek w portfelach słuchaczy. Wtedy słuchaliby nas chętnie, tłumy waliłybydo kościołów drzwiami i oknami. I też by mówiono z podziwem: "...nowa jakaś nauka z mocą ..." Ale ... nic ztego. Nie ma tak łatwo i tak prosto. Głoszenie Słowa Bożego dzisiaj, takzresztą jak i zawsze to raczej beznadziejna sprawa. Chrystusa słuchano kiedymówił o niezwykłych rzeczach, a jeszcze bardziej, kiedy to co mówił - popierał niezwykłymicudami. Ale kiedy stawiał moralne wymagania, kiedy ganił i nawoływał donawrócenia ... aaaa ... to już co innego. Pawła słuchano na Areopagu kiedy jegosłowa "pieściły uszy słuchaczy" przyzwyczajonych do filozoficznychdysput. Ale kiedy zaczął mówić o sprawach wiary, to od razu usłyszał wodpowiedzi ironiczne: "posłuchamy cię innym razem".

Idzisiaj też nie jest się raczej słuchanym. A nie daj Boże, żeby zacząć mówić oczymś trudnym, dotknąć jakiejś bolączki ... przypomnieć niezmienne moralnewymagania, ooo ... to już zakrawa na "wchodzenie z butami do cudzegożycia". I też pewno usłyszałoby się pogardliwe i cyniczne: "gadajzdrów, posłuchamy cię innym razem".

Amimo to przecież trzeba umieć głosićChrystusa z mocą i nie szukać koniunkturalnego pieszczenia uszówsłuchaczy. Nie zostaną oni zbawieni przez słowa gładkie i zaokrąglone, alewłaśnie przez Słowo Boże, które jest ostre i skuteczne jak miecz obosieczny.Jak w tych ludzkich słowach kaznodziei zawrzeć moc Słowa Bożego? Jak nieutracić Jego skuteczności i nie zamydlić jej przez ugrzecznione i uładzonedyrdymały? Jak jednocześnie nie ranić człowieka moją, ludzką złośliwością iniedelikatnością? Albo nie nudzić moim gadulstwem ...? A do tego, jak tu siępodobać raczej Bogu niż ludziom w tym, co mówię i jak mówię? Oto dylematwspółczesnego sługi Słowa Bożego. I odpowiedź Chrystusa: „Pamiętajciena słowo, które do was powiedziałem: Sługa nie jest większy od swego pana.Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli moje słowozachowali, to i wasze będą zachowywać.” (J 15,20) Moc jest zawarta w Słowie Bożymi Ono ma być głoszone, a nie moja mądrość.

Cowięcej, należy mieć świadomość, że autorytet Kościoła pochodzi nie od Niegosamego, ale od Jego Założyciela Jezusa Chrystusa.

III Niedziela w ciągu roku - B

2012-01-21T22:43:00.000-07:00

Jon3,1-5.10

Panprzemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: Wstań, idź do Niniwy, wielkiegomiasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam. Jonasz wstał i poszedł doNiniwy, jak powiedział Pan. Niniwa była miastem bardzo rozległym - na trzy dnidrogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił:Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona. I uwierzyli mieszkańcyNiniwy Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory od największego donajmniejszego. Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złegopostępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nichsprowadzić, i nie zesłał jej.

1Kor7,29-31

Mówię,bracia, czas jest krótki. Trzeba więc, aby ci, którzy mają żony, tak żyli,jakby byli nieżonaci, a ci, którzy płaczą, tak jakby nie płakali, ci zaś, cosię radują, tak jakby się nie radowali; ci, którzy nabywają, jak gdyby nieposiadali; ci, którzy używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali.Przemija bowiem postać tego świata.

Mk 1,14-20

GdyJan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą.Mówił: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. nawracajcie się iwierzcie w Ewangelię. Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona ibrata Szymonowego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiemrybakami. Jezus rzekł do nich: Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecierybakami ludzi. I natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. Idąc dalej,ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego Jana, którzy też byli w łodzi inaprawiali sieci. Zaraz ich powołał, a oni zostawili ojca swego, Zebedeusza,razem z najemnikami w łodzi i poszli za Nim.

ŚwiadkowieJezusa

JakJonasz w Niniwie posłany przez Boga, aby nawoływać do nawrócenia, tak iApostołowie zostają powołani przez Jezusa, aby być "rybakami ludzi".W tym obrazie dzisiejsza Liturgia Słowa przynosi nam prawdę o istocie powołaniai posłannictwa wybranych przez Boga. Bóg wybiera sobie ludzi, którzy w JegoImieniu występują i dla Niego "łowią ludzi". Są oni świadkamirzeczywistości innych, wyższych, wartości nieprzemijających. Są oni tymi,którzy upominają i przypominają, tymi, którzy jak Jan Chrzciciel przygotowujądrogi dla Pana i jak sam Chrystus, zapowiadają bliskość Królestwa Bożego. JakJonasz i Jezus nawołują do nawrócenia i zmiany obyczajów, do porzucenia staregotrybu życia i do odwrócenia się od zła.

Niezawsze to przypominanie i nawoływanie jest łatwe, najczęściej jest ono wbrewludzkim pragnieniom i ludzkim interesom. Najczęściej ludzie nie chcą słuchaćtego, co mają oni do powiedzenia w imieniu Boga. Najczęściej jest to "głoswołającego na pustkowiu". A przecież to jest jedyne, co mogą robić i doczego zostali powołani. Chociaż czasami ich styl życia nie odpowiada temu cogłoszą. Chociaż czasami i oni upadają i grzeszą, bo są ludźmi a nie aniołami,to jednak ich zadanie zostało wyraźnie określone w ich powołaniu. To nie oniwybrali, to nie oni zdecydowali, to oni zostali wybrani i posłani, czasami nawetwbrew swej woli czy pragnieniu. Przypomnijmy historię powołania Jonasza, jaksię wzbraniał i uciekał ... Przypomnijmy historię św. Piotra, którego Chrystusuczynił skałą (zmieniając mu imię z Szymona na Kefas), a który tak łatwo sięzaparł i innych, którzy uciekli w godzinie próby. Pan nie wybiera herosów ibohaterów, Pan nie opiera swojego Kościoła na "nieomylnych idoskonałych", bo tylko On jest Nieomylny i Doskonały. Pan wybiera słabychludzi "aby się nikt nie chełpił i nie wynosił"(1Kor 1,25) i daje im zadanie nawoływania, napominania, karcenia, aby czynilito nie w swoim, ale w Jego Imieniu. Aby nie siebie za wzór stawiali i niepysznili się i nie wynosili, ale aby z pokorą świadczyli o OstatecznejPrawdzie. Aby nawracali nie dla siebie i nie dla siebie łowili, ale dla Pana.

Wartoo tym pamiętać ilekroć przyjdzie pokusa krytyki czy nawet zwątpienia. Warto otym pamiętać, kiedy z ust tych, których posłał Pan słyszymy słowa trudne iupominające. "Słów ich słuchajcie, bo dobrze mówią, choćuczynków ich nie naśladujcie". To przykre, żeczasami tak się zdażą, ale oni nie są aniołami, nie są doskonali, a mimo tozostali wybrani i posłani. Aby głosić nie swoją naukę i nie swoje prawdy.

II Niedziela w ciągu roku - B

2012-01-14T21:17:00.001-07:00

1Sm 3,3b-10.19

Samuel spał w przybytkuPańskim, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Wtedy Pan zawołał Samuela, a tenodpowiedział: Oto jestem. Potem pobiegł do Helego mówiąc mu: Oto jestem:przecież mnie wołałeś. Heli odrzekł: Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać.Położył się zatem spać. Lecz Pan powtórzył wołanie: Samuelu! Wstał Samuel iposzedł do Helego mówiąc: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Odrzekł mu: Niewołałem cię, synu. Wróć i połóż się spać. Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana,a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione. I znów Pan powtórzył po raztrzeci swe wołanie: Samuelu! Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: Otojestem: przecież mię wołałeś. Heli spostrzegł się, że to Pan woła chłopca.Rzekł więc Heli do Samuela: Idź spać! Gdyby jednak kto cię wołał, odpowiedz:Mów, Panie, bo sługa Twój słucha. Odszedł Samuel, położył się spać na swoimmiejscu. Przybył Pan i stanąwszy zawołał jak poprzednim razem: Samuelu,Samuelu! Samuel odpowiedział: Mów, bo sługa Twój słucha. Samuel dorastał, a Panbył z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię.

1Kor 6,13c-15a

Pokarm dla żołądka, ażołądek dla pokarmu. Bóg zaś unicestwi jedno i drugie. Ale ciało nie jest dlarozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił i nasrównież swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że ciała wasze sączłonkami Chrystusa? Czyż wziąwszy członki Chrystusa będę je czynił członkaminierządnicy? Przenigdy!

J 1,35-42

Nazajutrz Jan znowu stał wtym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa,rzekł: Oto Baranek Boży. Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli zaJezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł donich: Czego szukacie? Oni powiedzieli do Niego: Rabbi! - to znaczy: Nauczycielu- gdzie mieszkasz? Odpowiedział im: Chodźcie, a zobaczycie. Poszli więc izobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godzinydziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, byłAndrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł doniego: Znaleźliśmy Mesjasza - to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go doJezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana, tybędziesz nazywał się Kefas - to znaczy: Piotr.

Powołanie

To Bóg powołuje człowieka.To Bóg wybiera sobie ludzi według swoich prawideł. Człowiek ma być tylko otwartyna Boże wołanie i gotowy na przyjęcie Jego propozycji. Bóg decyduje, gdzie i poco mnie wysłać ... co mam zrobić, jak i dlaczego? Człowiek może tylko -jakSamuel- być czujnym i gotowym do działania: "Oto jestem przecież mnie wołałeś".A kiedy zdecyduję się odpowiedzieć na wołanie Pana, wtedy nie pozostaje mi nicinnego, jak z pokorą wyznać: "Mów, bo sługa Twój słucha." Niejest to wcale bierne poddanie się losowi ani ubezwłasnowolnienie. Człowiek,który zrozumiał Miłość Boga, nie może nie zrozumieć, że Bóg, Który najlepiejnas zna, najlepiej też wie, co dla nas jest dobre i tego właśnie dobra dla naschce. To nam się wydaje, że chcemy dla siebie dobra. To nam się wydaje, żewiemy co jest dla nas dobre. A przecież rozpoznanie woli Bożej, Jego świętej idoskonałej woli, to jedyne i najlepsze co możemy zrobić. On nas powołuje totakiego lub innego życia. Nieraz o tym zapominamy starając sobie po swojemuułożyć życie. Jest to nieraz jak walka z wiatrakami, bo nam się czasami tylkowydaje, że lepiej wiemy co dla nas jest dobre i co nam będzie służyć ... a wrzeczywistości działając według tylko mojego planu, sprzeciwiam się woli Bożej,która mnie gdzie indziej i do czego innego powołuje. Bo my jesteśmy przekonani,że sami sobie ułożymy życie i dlatego nie chcemy nikogo słuchać, a już na pewnonie Boga.

I tak jest nie tylko zpowołaniem do kapłaństwa, czy życia zakonnego, tak jest z każdym życiowympowołaniem. Bóg woła, Bóg daje nam zadanie do wypełnienia, Bóg daje namodpowiednie środki i siły, On nawet zmienia nam imię (naszą istotę) kiedytrzeba, aby nas do wypełnienia powołania uzdolnić. Trzeba Go tylko słuchać ibyć Mu poddanym.

Oto jestem, przecież mnie wołałeś.

Mów Panie, bo sługa Twój słucha.

06.01. Objawienie Pańskie – Trzech Króli

2012-01-05T21:14:00.000-07:00

Iz60,1-6

Powstań!Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą. Bo otociemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, iJego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie doblasku twojego wschodu. Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy zebranizdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione twecórki. Wtedy zobaczysz i promienieć będziesz, a serce twe zadrży i rozszerzysię, bo do ciebie napłyną bogactwa zamorskie, zasoby narodów przyjdą ku tobie.Zaleje cię mnogość wielbłądów - dromadery z Madianu i z Efy. Wszyscy oniprzybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło, nucąc radośnie hymny na cześćPana.

Ef3,2-3a.5-6

Przecieżsłyszeliście o udzieleniu przez Boga łaski danej mi dla was, że mianowicieprzez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica, Nie była ona oznajmiona synomludzkim w poprzednich pokoleniach, tak jak teraz została objawiona przez Duchaświętym Jego apostołom i prorokom, to znaczy, że poganie już sąwspółdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy wChrystusie Jezusie przez Ewangelię.

Mt2,1-12

Gdyzaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcyze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest nowo narodzony królżydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mupokłon . Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima.Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie masię narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: W Betlejem judzkim, bo tak napisałProrok: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośródgłównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzemludu mego, Izraela. Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ichdokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł:Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdzieciedonieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon. Oni zaś wysłuchawszykróla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przednimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdyujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię zMatką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy sweskarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy weśnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojejojczyzny.

UwielbiajciePana wszystkie ludy ziemi

Wydawać by się mogło, że mają rację ci, którzy mówią oimperializmie Kościoła, czy imperializmie chrześcijaństwa. Kościół od wiekówgłoszący Chrystusa na wszystkich kontynentach wywołuje niewątpliwie mieszanereakcje. Takie też są odczucia niektórych ludzi po opublikowaniu dogmatycznegodokumentu "Dominus Jesus", który wywołał zagorzałą dyskusję wśródteologów i narodów Azji. Czy jednak jestto prawda, czy może raczej tylko „uczulenie” niektórych na Boga?

Pozostawiwszy na boku tego rodzaju akademickie i teologiczne sporymoże lepiej przyjrzeć się dzisiejszej scenie ewangelicznej. Oto narody"pogańskie", w osobach trzech mędrców przychodzą same do wcale nieimperialistycznego Chrystusa, do Dzieciątka i uznają w Nim Króla, Któremu chcąoddać pokłon. Dzisiejsza uroczystość Objawienia Pańskiego ukazuje nam tęniezmierzoną prawdę, że człowiek (pod każdą szerokością geograficzną i w każdejkulturze) czeka na objawienie się Boga Stworzyciela, za Nim tęskni i do Niegodąży. To nie Kościół czy chrześcijaństwo są imperialistyczne, to Bóg chce abywszystkie narody ziemi poznały prawdę o Jego zbawczej Miłości do człowieka, oJego zbawczej Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu.

Jest niewątpliwie faktem, że niejednokrotnie w historii niektóreinstytucje Kościoła popełniały błąd imperializmu, ale tego rodzaju oskarżeniejest nieporozumieniem jeśli spojrzy się na całość historii zbawienia i na jejefekty. Kościół od czasów apostolskich miał tę nieustanną świadomość, że oto"Miłość Chrystusa przynagla nas".I tej świadomości, temu imperatywowi Miłości nie mógł się oprzeć. Nie dajmy sięzwariować, kiedy inni nam zarzucają, że jesteśmy imperialistyczni, bo narzucamyinnym nasz styl życia, bo nakazujemy lub zmuszamy do życia według naszych,chrześcijańskich norm i reguł. Od ponad dziesięciu lat pracuję na misjach i nictakiego nie zaobserwowałem Sam również staram się nie narzucać i nie gwałcićniczyich przekonań. Kościół proponuje: "Jeślichcesz być zbawionym, jeśli chcesz aby życie Twoje nabrało innego, głębszegosensu i wymiaru wieczności, uwierz w Chrystusa. Ostatecznie jednak wybór należydo Ciebie." Tysiące męczenników w Afryce,Ameryce Południowej i Azji. dziesiątki tysięcy misjonarzy, którzy oddali swojeżycie dla głoszenia tej prawdy, a zarazem dla ratowania człowieka są tegonajlepszym dowodem. I ci, co sprzedają potajemnie broń krajom trzeciego świata,ci którzy ekonomicznie i gospodarczo je wyzyskują, mogą krzyczeć i na pewnokrzyczą najgłośniej o imperializmie Kościoła, aby przykryć swoje czarne iniecne machinacje. A Kościół nie może przestać głosić Chrystusa i to Chrystusaukrzyżowanego, Który przychodzi jako Dziecię, bezbronny i pozbawiony potęgi, poto, aby człowieka z potęgi zła uwolnić. Zło zaś zawsze będzie najgłośniejprotestować przeciwko objawianiu się dobra. I to zło nadal krzyczy oskarżając oimperializm Dobro i przeinacza Prawdę, samo ubierając się w szatki prawdy iwolności.

Chrześcijaninie - nie wstydź się być wyznawcą Chrystusa i ukazujinnym Tego, Który dla zbawienia człowieka stał się człowiekiem. Nawet jeślibycię oskarżano o wszelkiego rodzaju imperializmy. Nie dajmy się zwariować,zniechęcić i zastraszyć. Nie używajmy siły w nawracaniu, ale też nie bądźmysłabymi i uległymi konformistami. Żyjmy, jak wyznawcy Chrystusa i swoim życiemgłośmy ten fakt, że On jest jedynym Zbawicielem człowieka. Niech Jego Imię -Najwyższe Imię będzie znane i sławione, przez wszystkich, którzy w Niegouwierzą, a dla tych, którzy Go odrzucają niech będzie imieniem pełnym potęgi iwywołującym bojaźń.

Tylko ludzie przewrotni mogą oskarżać Chrystusa o imperializm.Ludzie mądrzy i zacni, jak patronowie dnia dzisiejszego uznają w Nim Zbawicielai prawdziwego Króla, Który podbija świat i ludzkie serca, ale nie przy użyciubroni i siły, lecz Miłością którą człowiekowi objawia. Tylko niemądre iprzewrotne systemy polityczne boją się otworzyć drzwi Chrystusowi. Tylko ludziemali i zaskorupiali w swoim egoizmie nie chcą mu otworzyć drzwi swoich serc.

ObjawieniePańskie – 6 stycznia

Uroczystość Objawienia Pańskiego nietylko przypomina nam historyczne wydarzenie opisane w dzisiejszej Ewangeliiwedług św. Mateusza. Uroczystość ta zwraca naszą uwagę na fakt o wiele bardziejdoniosły i niezwykły, a mianowicie na fakt, że Bóg pragnie się objawić swojemuludowi. To objawianie się Boga wielokrotnie opisywane w Starym Testamenciedokonuje się w sposób ostateczny we Wcielonym Słowie Bożym JezusieChrystusie. Autor Listu do Hebrajczykówujmuje to bardzo wyraźnie kiedy pisze: "Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przezproroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna"(Hbr 1:1-2). Jest sprawą kardynalnej wagi uznanie doniosłości faktu objawieniasię Boga w Synu. Sam Bóg uznał, że najlepszym i najbardziej właściwym sposobemsamo-objawienia się człowiekowi będzie objawienie w Jezusie Chrystusie,Wcielonym Synu Bożym. To samo-objawienie się Boga jest bardzo częstoprzedstawiane w Piśmie Świętym jako oświecenie, przyjście światła "naoświecenie". Symeon mówi w świątyni w czasie ofiarowania: "Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemuw pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreśprzygotował wobec wszystkich narodów: światłona oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela." (Łk 2:29-32). Aświęty Jan pisze w prologu do swojej Ewangelii: "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Onobyło na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się niestało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemnośćjej nie ogarnęła." (J 1:1-5). Także samChrystus mówi o sobie: "Japrzyszedłem na świat jako światło, aby każdy, kto we Mnie wierzy, niepozostawał w ciemności." (J 12:46)

Można nawet powiedzieć, że fakt tenjest najistotniejszym elementem wiary. Bóg postanowił "oświecić" ludswój, "oświecić" człowieka żyjącego w ciemności grzechu i dlategoobjawił się jako Jezus Chrystus – Bóg Wcielony. Jeśli zanegujemy faktwcielenia, jeśli zanegujemy prawdę, że Jezus Chrystus jest Wcielonym SynemBożym, samo-objawieniem się Boga, to cała nasza wiara legnie w gruzach, bomusimy wtedy zanegować również i to, że jest On Mesjaszem, Zbawicielem,Odkupicielem, Wyzwolicielem. A wtedy nie ma zbawienia, nie ma życia wiecznego,nie ma Bożego Miłosierdzia, a wszystko jest tylko złudzeniem i nieporozumieniem.Dlatego właśnie chrześcijanie od początku tak bardzo bronili prawdy osamo-objawieniu się Boga przez Wcielenie. I dlatego też do dzisiaj prawda tajest najbardziej zwalczaną prawdą teologiczną, zwalczaną przez niedowiarków iateuszy. Szatan próbuje nam ustawicznie wmawiać, że Jezus nie jest WcielonymSynem Bożym a jedynie niezwykłym (ale tylko) człowiekiem, mądrym guru,nauczycielem, wędrownym kaznodzieją. Jeśli Jezus nie jest ostatecznym SłowemBożym wypowiedzianym do człowieka, jeśli nie jest Światłością Świata, to wtedynadal żyjemy w ciemności i ciemności nas ogarniają, nadal żyjemy w ciemnościgrzechu, bo nie ma Odkupiciela, nie ma Tego, Który nas -przez"oświecenie"- z owej ciemności wyprowadzi.

Jest jednak jeszcze jeden ważny elementowej Bożej pedagogiki oświecenia. A mianowicie; aby to oświecenie rzeczywiściesię dokonało musi ono zostać rozpoznane i przyjęte przez tych, do którychzostało skierowane. Mędrcy ze Wschodu z dzisiejszej Ewangelii szukają światła,szukają nowo-narodzonego Syna Bożego, oni Go rozpoznają i przyjmują, składającMu hołd. Ale nie wszyscy idą za przykładem mędrców. Jak w dalszej częściprologu pisze św. Jan: "Byłaświatłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał.(ŚWIATŁO) przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli." (J1:9-11) I dlatego nadal tak wielu ludzi żyje w ciemności i beznadziei. Wrozmowie z Nikodemem Jezus stwierdza również ze smutkiem: "... światło przyszło na świat, lecz ludziebardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki"(J 3:19). Jest to niestety prawda nadal aktualna dla wielu tych, którzyodrzucili i nadal odrzucają światło, także w naszych czasach. Jest to prawda otych, którzy bardziej umiłowali ciemność, bo złe są ich uczynki. I dlatego bojąsię oni Światłą, boją się Wcielonego Syna Bożego i prawdy tej przyjąć nie chcą.

Warto więc w dzisiejszą uroczystośćObjawienia Pańskiego zadać sobie to bardzo ważne pytanie:

Czy zgodnie z wyrażeniem św. Pawła"jesteśmy synami światłości i synamidnia", czy nie jesteśmy raczej "synami nocy i ciemności?" (1 Tes 5:5). Czy światło JezusaChrystusa oświeca ciemności mojego życia? Czy je przemienia i rozświetla?

Dopóki bowiem żyję w grzechu, dopókiodrzucam prawdę o wcieleniu Syna Bożego, dopóki nie poddam się oświecającemu ioczyszczającemu działaniu światła, nie żyję w światłości i nadal ogarnia mnieciemność.

PapieżBenedykt XVI skrytykował „chłodne akademickie podejście” do Pisma Świętego,które prowadzi do „wiwisekcji tajemnicy” przy „ignorowaniu wymiarunadprzyrodzonego”. „Tacy byli uczeni, których napotkali Mędrcy ze wschodupodążający do Betlejem: wiedzieli, gdzie narodziło się Dziecię, ale wiadomośćta nie dotknęła ich życia. Mogli udzielić informacji, ale nie przyczyniła sięona do formacji ich własnego życia” - zauważył Benedykt XVI.

kazanie do druku TUTAJ

01.01. Świętej Bożej Rodzicielki Maryi

2011-12-31T22:25:00.004-07:00

Lb 6,22-27

I mówił znowu Pan do Mojżesza tymi słowami:

Powiedz Aaronowi i jego synom: tak oto maciebłogosławić Izraelitom. Powiecie im: Niech cię Pan błogosławi i strzeże. NiechPan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróciku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem. Tak będą wzywać imieniamojego nad Izraelitami, a Ja im będę błogosławił.

Ga 4,4-7

Gdy jednak nadeszłapełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego podPrawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymaćprzybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do sercnaszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! A zatem nie jesteś jużniewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej.

Łk 2,16-21

Udali się też zpośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Jeujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. Awszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali. LeczMaryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterzewrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jakim to było powiedziane. Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać Dziecię,nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie Matki.

Gdy nadeszła pełnia czasu ...

"Bóg posłał swojego Syna zrodzonego z niewiasty ... aby wykupił tych, którzy podlegali prawu". Tak więc u początku historii Zbawienia leży Boża wola ratowania człowieka, ale też u początku tej historii jest Niewiasta, Matka, Maryja.

Rozpoczynający się Nowy Rok, jest okazją do układania planów, do snucia projektów, do robienia postanowień. Uroczystość dzisiejsza kieruje jednak naszą uwagę w stronę Macierzyństwa, bo u początku każdego życia zawsze stoi Matka. Dlatego też pewno nie bez racji Kościół ustanowił właśnie 1 stycznia świętem Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny. Dlatego też Papież Jan Paweł II nie bez racji polecał nowe tysiąclecie chrześcijaństwa właśnie Maryi, Matce Boga-Człowieka, a zarazem Królowej Pokoju. Ósmego grudnia 2000 roku tak się modlił na Placu Hiszpańskim w Rzymie: "Maryjo Niepokalana, podnosimy do Ciebie nasze oczy i prosimy, wspomagaj nas w naszej walce ze złem i naszym opowiadaniu się po stronie dobra. Zachowaj nas w Twojej macierzyńskiej opiece Dziewico Piękna i Święta! Wspomagaj we wstępowaniu w nowe tysiąclecie przyodzianych w tę pokorę, która uczyniła z Ciebie wybraną w oczach Najwyższego. Niech owoce tego Roku Jubileuszowego nie ulegną zniszczeniu."

Zakończony rok nie może pozostać tylko wspomnieniem. Rozpoczynający się Nowy Rok, nie może być tylko okazją do niezwykłego fetowania i świętowania w czasie sylwestrowej nocy. Jest to niewątpliwie okazja do rozpoczęcia na nowo, pod opieką Tej, Którą sam Bóg wybrał, aby stała u początku. Skorzystajmy z Jej wstawiennictwa, z Jej macierzyńskiej opieki, z Jej wsparcia i pomocy u początku każdego Nowego Roku. Matki nie należy się obawiać, dobrze, że jest na początku, dobrze że pierwszy dzień Nowego Roku Jej jest poświęcony.

Życzę wszystkim, aby odczuli w swoim życiu Jej macierzyńską opiekę. Modlę się za Was i Was o modlitwę za Jej wstawiennictwem w mojej intencji proszę.

Szczęśliwego Nowego Roku - pod opieką Maryi.

Boże Narodzenie - 2011

2011-12-24T21:08:00.000-07:00

Et Verbum caro factum est

et habitavit in nobis

et vidimus gloriam eius

(J 1.14)

Kiedy ręce nasze będą napełnione dobrocią,

Kiedy usta nasze będą pełneżyczliwego uśmiechu,

Kiedy serca nasze będączyste, proste

i szeroko otwarte, jakbetlejemska stajenka,

Kiedy życie nasze będzieuczciwe,

a chleb dzielony z biednymi

Wtedy w domach naszychbędzie

błogosławieństwoNowonarodzonego

i stół gościnnie zastawionydla obcego

Wtedy Bóg rzeczywiściezamieszka między nami,

i zobaczymy Jego chwałę.

I tego serdecznie nazbliżające się Święta Bożego Narodzenia

życzy autor strony

IV Niedziela Adwentu – B

2011-12-16T19:48:00.000-07:00

IV Niedziela Adwentu

2Sm7,1-5.8b-12.14a.16

Gdy król Dawid zamieszkał w swoim domu, a Pan poskromiłwokoło wszystkich jego wrogów, rzekł król do proroka Natana: «Spójrz, jamieszkam w pałacu cedrowym, a Arka Boża mieszka w namiocie». Natan powiedział dokróla: «Uczyń wszystko, co zamierzasz w sercu, gdyż Pan jest z tobą». Lecz tejsamej nocy skierował Pan do Natana następujące słowa: «Idź i powiedz mojemusłudze, Dawidowi: To mówi Pan: "Czy ty zbudujesz mi dom na mieszkanie?Zabrałem cię z pastwiska spośród owiec, abyś był władcą nad ludem moim, nadIzraelem. I byłem z tobą wszędzie, dokąd się udałeś, wytraciłem przed tobąwszystkich twoich nieprzyjaciół. Dam ci sławę największych ludzi na ziemi.Wyznaczę miejsce mojemu ludowi, Izraelowi, i osadzę go tam, i będzie mieszkałna swoim miejscu, a nie poruszy się więcej, a ludzie nikczemni nie będą go jużuciskać jak dawniej. Od czasu kiedy ustanowiłem sędziów nad ludem moimizraelskim, obdarzyłem cię pokojem ze wszystkimi wrogami. Tobie też Panzapowiedział, że ci zbuduje dom. Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obokswych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoichwnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. Ja będę mu Ojcem, a on będzie Misynem. Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki"».

Rz 16,25-27

Temu, który ma moc utwierdzić was zgodnie z Ewangelią imoim głoszeniem Jezusa Chrystusa, zgodnie z objawioną tajemnicą, dla dawnychwieków ukrytą, teraz jednak ujawnioną, a przez pisma prorockie na rozkaz odwiecznegoBoga wszystkim narodom obwieszczoną, dla skłonienia ich do posłuszeństwawierze, Bogu, który jedynie jest mądry, przez Jezusa Chrystusa, niech będziechwała na wieki wieków. Amen.

Łk 1,26-38

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta wGalilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, zrodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądźpozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, . Ona zmieszała się na te słowa irozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Niebój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna,któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego,a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba nawieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakżesię to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpina Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi,będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła wswej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi zaniepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Jasłużebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł odNiej anioł.

Tak blisko i tak daleko ...

Tak blisko Bóg przychodzi do człowieka i zarazem takdaleko człowiek oddala się od Boga. Bóg nie zawahał się aby stać się jednym znas, aby narodzić się jak człowiek z ludzkiej matki i zamieszkać między ludźmi.A jednocześnie człowiek tak bardzo sobie to lekceważy, tak niefrasobliwieoddala się od Boga i tak daleko od Niego ucieka. Bóg zawsze szukał i nadalszuka drogi do człowieka. Posyłał przed wiekami sługi swoje - proroków i nadalposyła. Posłał do Dziewicy Niepokalanej Anioła, aby ten zapowiedział Jejbliskie już narodzenie Syna Bożego. Bóg przez Nią stał się i nadal staje się bliskiczłowiekowi. A człowiek ... coraz bardziej od Boga się oddala.

Czy nie jest tak, że pod płaszczykiem wolności,niezależności, humanizmu, kultury czy -ostatnio nawet -nauki człowiek odwracasię plecami do Boga? Czy nie jest tak, że szukając -rzekomo- siebie, traci isiebie, i Boga, traci wolność, i niezależność i rozum? Czy nie jest tak, że wswej perwersyjnej przewrotności tak zablokuje sobie wszystkie drogi, że nawetBóg -dla którego nie ma nic niemożliwego- nie potrafi do człowieka dotrzeć?Posyła nam nadal proroków i przez Maryję nadal chce się do nas zbliżyć izamieszkać wśród nas ...

Ale my nie chcemy ani prorokom wierzyć, ani Maryi zaufać.Czasami człowiek wszystko potrafi wykpić, zlekceważyć, ośmieszyć byle tylkoswoim zachciankom nie popuścić i na swoim postawić, byle tylko nie musieć niczmieniać w swoim życiu, byle tylko nikt nie kazał mu odchodzić od grzechu, doktórego jest tak przywiązany

Bóg jest z nami i stale szuka drogi do człowieka, ale czyczłowiek zdaje sobie sprawę, że to jego własna zatwardziałość w złu może nawetBogu Wszechmocnemu, który wszystko może (ale nie wbrew woli człowieka)zagrodzić drogę.

Czy ja aby już nie zagrodziłem Bogu drogi do mojegożycia, bogactwem, dobrobytem, gnuśnością, nałogami ???

Homilia alternatywna ....

Bóg staje się tak bliski człowiekowi, że we WcielonymSłowie, Jezusie Chrystusie sam staje się Człowiekiem. Ale przecież jest Ontakże obecny w każdym z naszych braci, w każdym a szczególnie w biednymczłowieku. Tak łatwo wzruszam się ubogim narodzeniem Jezusa w betlejemskiejstajni, a tak -jednocześnie- nieczuły jestem na biedę Boga obecnego w moimbliźnim. Czy w czasie nadchodzących świąt nie należałoby się zastanowić: „Jadla zorganizowania wystawnych świąt zaciągnąłem kredyt, w moich szafach zbędnei na nic nikomu niepotrzebne prezenty zalegają półki i szuflady, a obok mnieżyją ludzie ubodzy, bezdomni, głodne dzieci, zapomniani chorzy ... co dla nichzrobiłem?” Czy Chrystus, kiedy przyjdzie nie przypomni mi z wyrzutem: „czegokolwieknie uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych tegoście i mnie nieuczynili”. Może dla wielu z nas Bóg jest jeszcze zbyt odległy, daleki iniepoznawalny, może jeszcze nie zrozumieliśmy na co naprawdę czekamy i po co Onprzychodzi do człowieka? No i czy ja także umiem zbliżyć się do drugiegoczłowieka?

Bóg sam przyszedł do człowieka, przez Maryję. Sam wybrałten właśnie, niesamowity sposób zamieszkania wśród ludzi, ale czy On na pewnomieszka we mnie? Bóg w swojej delikatności posyła anioła i przez niego prosiczłowieka: „zechciej mnie przyjąć, chcę u ciebie zamieszkać”. A człowiek wswoim zadufaniu co Bogu odpowie? Maryja odpowiedziała: „Niech mi się stanie według twegosłowa.” A ja, co Mu odpowiem?

III Niedziela Adwentu - B

2011-12-09T17:22:00.000-07:00

IIINiedziela Adwentu - B

Iz 61,1-2a.10-11

Duch Pański nade mną, boPan mnie namaścił. Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywaćrany serc złamanych, by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę; abyobwieszczać rok łaski u Pana. «Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja radujesię w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczemsprawiedliwości, jak oblubieńca, który wkłada zawój, jak oblubienicę strojną wswe klejnoty. Zaiste, jak ziemia wydaje swe plony, jak ogród rozplenia swezasiewy, tak Pan Bóg sprawi, że się rozpleni sprawiedliwość i chwalba wobecwszystkich narodów».

1Tes 5,16-24

Bracia: Zawsze sięradujcie, nieustannie się módlcie. W każdym położeniu dziękujcie, taka jestbowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was. Ducha nie gaście, proroctwanie lekceważcie. Wszystko badajcie, a co szlachetne zachowujcie. Unikajciewszystkiego, co ma choćby pozór zła. Sam Bóg pokoju niech was całkowicieuświęca, aby nienaruszony duch wasz, dusza i ciało bez zarzutu zachowały się naprzyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wierny jest Ten, który was wzywa: Onteż tego dokona.

J 1,6-8.19-28

Pojawił się człowiekposłany przez Boga, Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, abyzaświadczyć o Światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był onświatłością, lecz posłanym, aby zaświadczyć o Światłości. Takie jest świadectwoJana. Gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapłanów i lewitów z zapytaniem:«Kto ty jesteś?», on wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając: «Ja nie jestemMesjaszem». Zapytali go: «Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?» Odrzekł: «Niejestem». «Czy ty jesteś prorokiem?» Odparł: «Nie!» Powiedzieli mu więc: «Kimjesteś, abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy nas wysłali? Co mówisz sam o sobie?»Odpowiedział: «Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską, jakpowiedział prorok Izajasz». A wysłannicy byli spośród faryzeuszów. I zadawalimu pytania, mówiąc do niego: «Czemu zatem chrzcisz skoro nie jesteś aniMesjaszem, ani Eliaszem, ani prorokiem?» Jan im tak odpowiedział: «Ja chrzczęwodą. Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, aktóremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała». Działo się to wBetanii, po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu...

Głos wołającego na pustkowiu ...

Imponujenam pokora i uniżenie się Jana Chrzciciela. On sam mówi o sobie że jest jedyniegłosem wołającym na pustkowiu, wskazując jednocześnie na Tego, który idzie zanim. A był rzeczywiście głosem potężnym skoro sam król Herod się go obawiał. Iten potężny głos Jana Chrzciciela brzmi do dzisiaj, wołając: "Przygotujciedrogę Panu ..." Tylko, że nasze drogi pewno już za bardzopokręcone i za bardzo wykoślawione nasze ścieżki. Tylko, że nasze życie jużpewno tak dalekie i odległe od Pana, że nawet Jego przyjście niewiele nasobchodzi. My nie przygotowujemy się już na przyjście Pana. My przygotowujemysię tylko do świąt ... Cóż z naszego Chrztu, cóż z nawoływań współczesnychproroków, skoro Bóg coraz dalej w moim życiu i sprawy Jego coraz bardziej obce?Cóż z tego, ze szopka i choinka, skoro to już tylko puste, aczkolwiek piękne iwzruszające symbole? Cóż z tego nawet, że wigilijna wieczerza i sianko, i pustenakrycie ... skoro dzisiaj w pracy (w szkole, na ulicy, w pociągu, w tramwaju,w autobusie ...) byłem ślepy i nikogo nie widziałem? Cóż z tego nawet, żepójdę na pasterkę i będę śpiewał kolędy, i wzruszał się pięknem świąt, skorościeżek moich nie chcę wyprostować i nadal chodzę krętymi drogami? ... To wszystkotylko piękne i puste symbole bez znaczenia w moim życiu, to wszystko tylkoszopka i teatr! A moje życie innymi się rządzi prawami, prawami rynku ibiznesu, prawami dżungli i silniejszego, prawami kaduka i pięści. Iluż spośródnas tak naprawdę chciałoby coś zmienić, wyprostować, naprawić, przygotować naprzyjście Pana? Tak łatwo się wzruszać symbolami i artystycznie poddawaćnastrojom chwili. A życie idzie swoją drogą i lepiej, aby mi się w to mojeżycie Pan Jezus i Jan Chrzciciel za bardzo nie mieszali.

I bolą takie słowa idrażnią, jak bolały i drażniły słowa Jana. I denerwują, niepokoją i kaleczą, bomyśmy się przyzwyczaili, do ludzi i słów w miękkie szaty odzianych. A tenże Jannie nauczył się jeszcze dyplomacji i powtarza prawie brutalnie: „Plemiężmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem?” (Łk 3,7) Ipytamy, jak faryzeusza (zbulwersowani Jego słowami): „A kimże ty jesteś?”

Amoże warto posłuchać tych niewygodnych słów?

Czyprzygotowałem coś więcej, poza swoim mieszkaniem i lodówką?

08.12. Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny

2011-12-07T23:03:00.001-07:00

Rdz 3,9-15

Pan Bóg zawołał na mężczyznę i zapytał go: Gdzie jesteś? Onodpowiedział: Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo jestemnagi, i ukryłem się. Rzekł Bóg: Któż ci powiedział, że jesteś nagi? Czy możezjadłeś z drzewa, z którego ci zakazałem jeść? Mężczyzna odpowiedział:Niewiasta, którą postawiłeś przy mnie, dała mi owoc z tego drzewa i zjadłem.Wtedy Pan Bóg rzekł do niewiasty: Dlaczego to uczyniłaś? Niewiastaodpowiedziała: Wąż mnie zwiódł i zjadłam. Wtedy Pan Bóg rzekł do węża: Ponieważto uczyniłeś, bądź przeklęty wśród wszystkich zwierząt domowych i polnych; nabrzuchu będziesz się czołgał i proch będziesz jadł po wszystkie dni twegoistnienia. Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwotwoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę.

Ef 1,3-6. 11-12

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego JezusaChrystusa; który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynachniebieskich - w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata,abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nasdla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowieniaswej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym. WNim dostąpiliśmy udziału my również, z góry przeznaczeni zamiarem Tego, którydokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli po to, byśmy istnieli kuchwale Jego majestatu - my, którzyśmy już przedtem nadzieję złożyli wChrystusie.

Łk 1,26-38

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei,zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida;a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona,pełna łaski, Pan z Tobą, . Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, comiałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo,znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadaszimię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg daMu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jegopanowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie,skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i mocNajwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwaneSynem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości synai jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiemnie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niechMi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.

Rdz 3,9-15;Ef 1,3-6. 11-12; Łk 1,26-38

NiepokalaniePoczęta

Dzisiejsze święto jestupamiętnieniem dogmatu ogłoszonego przez papieża Piusa IX w dniu 8 grudnia 1854roku. Papież w konstytucji apostolskiej Ineffabilis Deus ex cathedra (czylinieomylnie) oznajmia: „ogłaszamy,orzekamy i określamy, że nauka, która utrzymuje, iż Najświętsza Maryja Panna odpierwszej chwili swego poczęcia, na podstawie szczególnej łaski i przywilejuwszechmogącego Boga, mocą przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawicielarodzaju ludzkiego — została zachowana nietknięta od wszelkiej zmazy grzechupierworodnego, jest prawdą przez Boga objawioną, i dlatego wszyscy wiernipowinni w nią wytrwale i bez wahania wierzyć”.

Zgodnie z tymorzeczeniem Najświętsza Maryja Panna została poczęta w ciele swej matki wsposób cudowny, w łasce uświęcającej i od chwili swojego poczęcia zostałazachowana od wszelkiej zmazy i konsekwencji grzechu pierworodnego. Dokonało sięto dzięki uprzedzającej łasce Wszechmogącego Boga, który dla Niej wybrał takiwłaśnie, niepokalany sposób poczęcia. Bóg mógł tego dokonać i dokonał, i nie maw tym żadnej logicznej sprzeczności.

Samo pojęcie„niepokalane poczęcie”, jako i kult Maryi Niepokalanej nie zostało wprowadzoneprzez papieża. Choć Pismo Święte nie mówi o Niepokalanym Poczęciu Maryi, toprzekonanie o tym, że Matka Jezusa została poczęta bez grzechu pierworodnego,istniało na długo przed ogłoszeniem dogmatu. Za uzasadnienie biblijne tegodogmatu służą słowa archanioła Gabriela "pełna łaski", skierowane doMaryi podczas zwiastowania. Według teologów katolickich pokazują one, że w jejduszy nie ma miejsca na grzech, skoro jest wypełniona łaską Boga. W Kościelerzymskokatolickim niepokalane poczęcie Najświętszej Maryi Panny było czczonejuż w XV w. Ten popularny wśród wiernych kult skłonił papieża Piusa IX dorozesłania w 1849 roku listów do wszystkich biskupów, by rozpoznać jak szerokai głęboka jest pobożność i wiara w Niepokalane Poczęcie oraz by zapytać, czyksięża oraz lud pragną ogłoszenia dogmatu. Stosunkiem 546 do 56 głosów biskupipoparli dogmat.

Jakie są konsekwencjeteologiczne dogmatu o Niepokalanym Poczęciu? Otóż jest to centralny dogmatmaryjny wypływający z dogmatu o Bożym Macierzyństwie. Skoro bowiem Maryja, jakoMatka Jezusa Chrystusa, Matka Syna Bożego została zachowana od grzechu i odchwili poczęcia cieszy się pełnią Łaski Uświęcającej, to i jej życie (w pełniłaski) jest życiem w pełni pogrążanym, zanurzonym w Bogu, oddanym Bogucałkowicie. Nie ma w Jej życiu miejsca na grzech słabość, egoizm, niewierność,czy negację Bożej woli. Jej więc odpowiedź „Fiat mihi secundum Verbum Tuum”jest przykładem tej całkowitej i doskonałej współpracy z Bogiem. Cieszy się Onaustawiczną obecnością Boga w swoim życiu, Jego oglądaniem już tu na ziemi, cojest oczywiste, bo przecież jest Matką Syna Bożego i Boga ogląda codziennie bezograniczeń. Nie ma w Niej wątpliwości, nie ma cienia niedowierzania, czyzniechęcenia. Ale też to zachowanie od grzechu i od konsekwencji grzechupierworodnego ma głębiej idące znaczenie.

Jakie są bowiem -dlainnych ludzi- konsekwencje grzechu pierworodnego? W dalszej części dzisiajszegopierwszego czytana z Księgi Rodzaju mamy:

Doniewiasty Bóg powiedział: «Obarczę cię niezmiernie wielkimtrudem twej brzemienności, w bólu będziesz rodziła dzieci, ku twemumężowi będziesz kierowała swe pragnienia, on zaś będzie panował nad tobą».

- Maryja jest od tego wolna

Ona, jako dziewiczaMatka, nie wzdycha i nie kieruje swych pragnień ku mężowi, on nad Nią niepanuje. Ona nie rodzi w bólach. Jej macierzyństwo nie jest macierzyństwemporównywalnym z kobietami, które rodzą ze wszystkimi konsekwencjami grzechupierworodnego. Jej Macierzyństwo jest zachowane od konsekwencji grzechupierworodnego, Jej Macierzyństwo jest święte, tak jak i całe Jej życie.

Domężczyzny zaś Bóg rzekł: „Ponieważ posłuchałeś swej żony izjadłeś z drzewa, co do którego dałem ci rozkaz w słowach: Nie będziesz z niegojeść – przeklęta niech będzie ziemia z twego powodu: w trudzie będzieszzdobywał od niej pożywienie dla siebie po wszystkie dni twego życia. Cierńi oset będzie ci ona rodziła, a przecież pokarmem twym są płody roli. W pocie więc oblicza twego będziesz musiałzdobywać pożywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!”(Rdz 3,16-19)

- Maryja jest od tego wolna

Ona nie musi cierpieć fizycznie, wtrudzie zdobywać pożywienia, chorować, umierać ... naturalną konsekwencjądogmatu o Niepokalanym Poczęciu jest dogmat o Wniebowzięciu ogłoszony przezpapieża Piusa XII w 1950 roku. Nie jest wolna od niedogodności życia codziennego,ale nie są one -jak dla innych- karą, ciężarem, czy uciążliwością. Nie cierpifizycznie, chociaż cierpi psychicznie i duchowo wraz ze swoim Synem w czasieJego konania na krzyżu, ale to cierpienie nie jest karą za grzech, anikonsekwencja grzechu pierworodnego, jest cieprieniem (tak jak i w przypadkuJezusa) odkupieńczym. Dlatego pojawia się nowy Jej tytuł: „coredemptrix” iproponowany w związku z tym nowy, piąty dogmat maryjny o „MaryiWspółodkupicielce”.

Do Maryi odnoszą się w sposóbnajdoskonalszy także słowa drugiego dzisiejszego czytania:

„ ... wChrystusie bowiem Bóg wybrał Maryjęprzez założeniem świata, aby byłaświęta i nieskalana przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył Ją dla siebie,według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którąobdarzył Ją w Umiłowanym. W Nim Maryja dostąpiła udziału, z góry przeznaczana zamiarem Tego, który dokonujewszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli po to, aby istniała ku chwale Jegomajestatu” (por. Ef 1,3 nn). I Maryja istnieje ku chwaleMajestatu Bożego.

Czyż Bóg w swej Wszechmocy niemógł tego uczynić dla Matki swojego Syna? Czyż nie mógł Jej obdarzyć tymiłaskami, które przygotowuje dla nas w życiu przyszłym, po zmartwychwstaniu?

A swoją drogą kiedy się takdogłębnie przemyśli nauczanie i dogmaty Kościoła, to układają się one wniezwykle zborną i logiczną całość. I nie ma w tym nic dziwnego, bo wiara niejest anty racjonalna, czy alogiczna, bo za nią stoi Najwyższy Rozum,objawiający się w sposób całkowicie rozumny, chociaż czasmi trudny do pojęciadla naszego małego, zdeprawowanego rozumu.

***************************************

Czy czcimyboginię?

Dlaczego Kościół Katolicki niepozwala na święcenia kapłańskie kobiet, a jednocześnie czci Maryję? Czy kultMaryjny w Polsce nie przybiera form idolatrii? Czy przypadkiem nie kładziemyzbyt przesadzonego akcentu na rolę Maryi w dziele Zbawienia? Jaki jest w końcustosunek Kościoła katolickiego do roli i miejsca kobiety w Kościele i wspołeczeństwie? Takie i tym podobne pytania można mnożyć. Wszystkie świętamaryjne jakie mamy w kalendarzu liturgicznym (a jest ich sporo) podkreślają napewno jedno: Bóg chcąc zbawić człowieka wybrał najbardziej ludzką drogę doczłowieka, drogę przez człowieka, przez Maryję. Bóg narodził się między ludźmiw najbardziej ludzki sposób, obierając sobie za Matkę właśnie kobietę, Maryję.Ale jednocześnie droga człowieka do Boga prowadzi przez Maryję lub raczej możebyć uskuteczniona właśnie z Nią, z Maryją, wybraną spośród ludzi. Idziemy doBoga mając u boku Matkę, która nas do Chrystusa niezawodnie prowadzi. Ten wybórma wiele konsekwencji i może być zrozumiany jedynie w Boskiej perspektywie.Zapowiedziany już "u początków" w Księdze Rodzaju, głoszony przezproroków i wspominany przez św. Łukasza w dzisiejszej Ewangelii, jestrealizacją Bożych planów i Bożej drogi do człowieka. Jest jednocześnienajlepszym drogowskazem na drodze człowieka do Boga. Słowa Maryi "Fiatmihi secundum verbum tuum" pozostaną na pewno dla wszystkichpokoleń niedoścignionym wzorcem, a jednocześnie zachętą do naśladowania Tej,Która w pokorze i uległości wobec woli Bożej stała się Matką wszystkich dzieciBożych.

Nie, na pewno nie czcimy bogini!Na pewno nie uprawiamy idolatrii! Czcimy i szanujemy Matkę, Która pokazuje namnajlepszą drogę do Chrystusa, Która w swej pokorze i bezgrzeszności, wierze izaufaniu sama jest najwspanialszym Dzieckiem Bożym. Nie czcimy bogini, nieuprawiamy idolatrii. Jedna spośród nas, przez Boga wybrana nadal pośród naspozostaje, nie jako kapłanka, nie jako bogini, ale właśnie jako Matka. Może tojest najpiękniejsze powołanie kobiety i jej najwspanialsza samorealizacja?

A dlaczego Kościół nie święcikobiet? Na to pytanie mogę odpowiedzieć również pytaniem: A dlaczego Jezus nieuczynił swojej Matki kapłanką, ale wybrał dwunastu mężczyzn? Na pewno niedlatego, że nie chciał się narażać współczesnym. W tylu innych sprawach sięnaraził ... Może chciał nam pokazać, że powołanie kobiety inaczej się realizujei inne ma wymiary? Tylko, że my tego nie rozumiemy, bo przecież zawsze i wewszystkim chcemy poprawiać samego Pana Boga. A co nam z tego wychodzi ...?

***************************************

Piękno NowegoStworzenia …

Święto Niepokalanego PoczęciaNajświętszej Maryi Panny ukazuje nam nie tylko niezwykły (dla nas grzeszników)fakt zachowania Maryi od zmazy wszelkiego grzechu. Ukazuje nam ono również to,ze Bóg właśnie takimi -bez grzechu- nas stworzył. Taki był zamiar i Boga, że „wybrałnas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jegoobliczem” (Ef 1,4). Stan Łaski Uświęcającej, jaki Bóg w cudowny sposóbzachował w Maryi był stanem pierwszych rodziców po stworzeniu. Jest on zarazemnaturalnym stanem do jakiego zostaliśmy stworzeni i powołani „Z miłościprzeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa,według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski” (Ef 1,5-6).Wszystko co Bóg stworzył było „bardzo dobre” (Rodz. 1,31). Ale jest to zarazemi nasze ostateczne przeznaczanie, nasza ostateczna przyszłość, jak mówi św.Paweł w cytowanym liście do Efezjan: „z góry (jesteśmy) przeznaczenizamiarem Tego, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli po to,byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu” (Ef 1,12).

W Maryi objawia się w całejdoskonałości piękno Bożego stworzenia, które ma istnieć „ku chwale Jegomajestatu”. W Niej Bóg ukazuje nam zarazem nasze pochodzenie, ale i naszeprzeznaczenie. Słusznie więc Maryja nazywana jest „nową Ewą”. Od Niej bowiem rozpoczynasię nowa era w dziejach ludzkości, Ona (zachowana od zmazy grzechu) ma porodzićNowego Adama, Jezusa Chrystusa, Boga-Człowieka, Który ma „odnowić obliczeziemi” (Ps 104,30) i wszystkich „do Boga przyprowadzić” (1 P 3,18).

Dlatego też dzisiejsza LiturgiaSłowa zawiera czytanie z Księgi Rodzaju, a którym odnajdujemy pierwszązapowiedź nowego stworzenia, pokonania grzechu i Szatana, który zwiódłpierwszych rodziców i doprowadził ludzkość do upadku. Jak bowiem Ewa przezswoje nieposłuszeństwo -zwiedziona podstępem Szatana- otworzyła dla ludzkościbramy grzechu i śmierci, tak Maryja-Nowa Ewa przez swoje posłuszeństwo i pokoręotwiera dla ludzkości nową erę przyjmując propozycję Boga i otwierając się naJego działanie. Przez Nią ma na świat przyjść sam Bóg, aby dokonać NowegoStworzenia. Zgodnie z zapowiedzią dokonaną w raju, Jej Potomstwo ma„zmiażdżyć głowę węża”, i otworzyć namwszystkim bramy utraconego raju. Jest więc rzeczywiście Niepokalane PoczęcieMaryi początkiem nowego stworzenia i punktem zwrotnym w historii ludzkości.

Aby jednak w tym „nowymstworzeniu” uczestniczyć trzeba nam od Maryi uczyć się posłuszeństwa i pokory,zaufania i wiary, rozpoznawania i szukania jedynie woli Bożej w codzienności.Chrystus, Który taką właśnie wybrał drogę, że przez Niepokalaną wszedł whistorię ludzkości chce nas wszystkich do Ojca doprowadzić „abyśmy byliświęci i nieskalani przed Jego obliczem” (Ef 1,4).

***************************************

8 grudnia – Niepokalane PoczęcieNajświętszej Maryi Panny

Jak co roku w dniu 8 grudnia oddajemy cześć tej, Któraprzez samego Boga wybrana została na Niepokalaną Matkę Jego Jednorodzonego SynaJezusa Chrystusa. Z faktu Macierzyństwa Maryi wypływają Jej inne tytuły izaszczyty. Wydaje się logicznie niesprzeczne (niezaprzeczające w niczymludzkiemu rozumowi) i teologicznie uzasadnione, aby ta Która miała zostać MatkąSyna Bożego była zachowana od wszelkiej zmazy grzechowej i jako Przeczysta iNiepokalana mogła porodzić Zbawiciela świata. Nie jest to ani Jej zasługa, aniprzyrodzona właściwość, ale przywilej i szczególna łaska Boża. I to właśniestwierdził w konstytucji apostolskiej IneffabilisDeus ex cathedra (czyli nieomylnie) Papież Pius IX w dniu 8 grudnia 1854roku: „ogłaszamy, orzekamy i określamy,że nauka, która utrzymuje, iż Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwiliswego poczęcia, na podstawie szczególnej łaski i przywileju wszechmogącegoBoga, mocą przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego— została zachowana nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego, jestprawdą przez Boga objawioną, i dlatego wszyscy wierni powinni w nią wytrwale ibez wahania wierzyć”.

Ciekawym są dwa fakty; pierwszy, że NiepokalanePoczęcie Najświętszej Maryi Panny czczone było w kościele już od XV wieku, idrugi to fakt, że Papież Pius IX już w 1849 roku rozesłał list do wszystkichbiskupów, by rozpoznać jak szeroka i głęboka jest pobożność i wiara wNiepokalane Poczęcie oraz by zapytać, czy księża oraz lud pragną ogłoszeniadogmatu. Stosunkiem 546 do 56 głosów biskupi poparli dogmat. Te dwa faktypokazują, że niepokalane poczęcie Najświętszej Dziewicy było prawdą wiaryobecną już w liturgii Kościoła i w tzw. sensus fidei – wyczuciu wiernych,którzy oddawali Jej cześć jako Przeczystej Dziewicy wolnej od wszelkiego -nawetcienia- grzechu. Papież Pius IX nie ogłosił więc niczego nowego, niczego co niebyłoby znane i uznane w wiekach poprzednich. On tylko ogłosił to jako dogmatwiary, jako prawdę teologicznie pewną i nieomylną.

Jakie są konsekwencje teologiczne, moralne i duszpasterskiedogmatu o Niepokalanym Poczęciu?

Maryja, jest zapowiedzią nowegostworzenia, jest pierwszą spośród rodzaju ludzkiego, Która spina wielką klamrąstworzenie człowieka u początku czasów i nowe stworzenie, jakie dokonuje sięprzez odkupieńczą mękę i śmierć Jezusa Chrystusa. Na początku Bóg stworzyłczłowieka bez grzechu w stanie Łaski Uświęcającej, w stanie doskonałejprzyjaźni i harmonii życia z Nim samym i całą naturą. Przez grzech pierworodnyczłowiek zniszczył w sobie Łaskę Uświęcającą i zerwał przyjaźń z Bogiem.Zniszczył też harmonię całego stworzenia i natury. W Liście do Rzymian św.Paweł pisze: „Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synówBożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności - nie z własnej chęci, aleze względu na Tego, który je poddał - w nadziei, że również i ono zostaniewyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieciBożych. Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólachrodzenia.” (Rz 8:19-22) Maryja jest właśnie tą, Która jako pierwszauczestniczy w wolności (od grzechu) i chwale dzieci Bożych. Jest jednocześniezapowiedzią tego co dokona się przy końcu czasów, a więc odrodzenia pierwotnejdoskonałości, nowego stworzenia do wolności i uczestnictwa w chwale Bożej.

Nie była to Jej zasługa, ale PanBóg doskonale wiedział, że Jej „fiat”, przystanie na wolę Bożą, uległość Boguwe wszystkim będzie wyrazem Jej wolnej woli i przeciwieństwem nieposłuszeństwapierwszych rodziców. A dla nas jest to wzór doskonałej współpracy z łaską Bożą.Ona pokazuje nam piękno nowego stworzenia, czyli naszą przyszłość, naszeostateczne spełnienie, ale i drogę jaka do tego nowego stworzenia prowadzi.

W Maryi nie czcimy bogini. Jestona człowiekiem, ale też jest pełnym człowiekiem, takim jakim Bóg go stworzył„na początku”, bez grzechu, niepokalanym i w całkowitej wolności wybierającymto, co dla niego najlepsze czyli Wolę Bożą.

2011-12-05T15:35:00.001-07:00

Ciemne noce Nikodema

internetowe rekolekcje adwentowe 2011

Twoja szansa na dobre Boże Narodzenie!

Zapraszam na wielką przygodę ze Słowem

Nie prześpij nocy Nikodema i nie prześpij swoich nocy

Zapisz się... na tej stronie

http://mocneslowo.pl/

II Niedziela Adwentu - B

2011-12-01T21:38:00.001-07:00

II Niedziela Adwentu - B

Iz40,1-5. 9-11

Pocieszcie, pocieszciemój lud! - mówi wasz Bóg. Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego,że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrałoz ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy, Głos się rozlega: Drogędla Pana przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec naszemuBogu! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i wzgórza obniżą;równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną gładką. Wtedy sięchwała Pańska objawi, razem ją wszelkie ciało zobaczy, bo usta Pańskie topowiedziały. Wstąpże na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie!Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, niebój się! Powiedz miastom judzkim: Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą iramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jegozapłata. Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem,jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie.

2P3,8-14

Niech zaś dla was,umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąclat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy - boniektórzy są przekonani, że Pan zwleka - ale On jest cierpliwy w stosunku dowas. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić donawrócenia. Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo ze świstemprzeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostanąznalezione. Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimiwinniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie istaracie się przyśpieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebozapalone pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak,według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkałasprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby On waszastał bez plamy i skazy - w pokoju.

Mk1,1-8

Początek Ewangelii oJezusie Chrystusie, Synu Bożym. Jak jest napisane u proroka Izajasza: Oto Japosyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego napustyni: Przygotujcie drogę Panu, Jemu prostujcie ścieżki. Wystąpił JanChrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów.Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy iprzyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając przy tym swe grzechy. Jannosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił sięszarańczą i miodem leśnym. I tak głosił: Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a janie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłemwas wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym.

Przygotujmy drogę Panu ...

Każde czasy i każda społeczność ma swojego Jana Chrzciciela - o którym sam Jezus powiedział, że jest największym z proroków. Takie postacie to zazwyczaj ludzie, których nie lubimy, bo pokazują nam jacy naprawdę jesteśmy, bo demaskują nasze słabości i obnażają nasze prawdziwe -nie zawsze najpiękniejsze- twarze. Tacy ludzie, jak Jan Chrzciciel, mają odwagę nazywać grzech - grzechem, świństwo - świństwem, kant - kantem. To są ludzie, którzy z Bożego posłania są prorokami przygotowującymi drogę Panu. Niewątpliwie największym prorokiem naszych czasów był Papież Jan Paweł II i jest Papież Benedykt XVI, tylko kto ich chce słuchać? I nie warto nawet wspominać innych krajów i narodów, skoro nasz własny przyjmuje ich z pompą w czasie kolejnych pielgrzymek i ... w większości lekceważy sobie ich słowa. Dziki kapitalizm, prywata, złodziejstwo, pijaństwo, zobojętnienie na krzywdę i biedę innych, rozwiązłość moralna, zabijanie nienarodzonych, lenistwo, arogancja, bylejakość, nieuczciwość, egoizm, znieczulica, albo zwykłe chamstwo ... i można by tak jeszcze długo wyliczać. My nawet przychodzimy -z patosem- do proroka naszych czasów i tłumnie uczestniczymy w pielgrzymkach, ale go nie słuchamy, a nawet słuchając nie słyszymy, tego co naprawdę do nas mówi, albo -po faryzejsku i z hipokryzją- odnosimy to do innych. A przecież nawet mały rachunek własnego sumienia pokaże nam nasze prawdziwe i "nie umalowane" oblicze. Adwent to czas przygotowania na przyjście Pana, ale też czas porządków ... we własnym sumieniu i na własnym podwórku.

Jan nie przebierał w słowach i nie był uładzonym dyplomatą, a nam tak to bardzo nie na rękę i tak „pod włos” te janowe słowa i janowe napominanie.

Każde czasy i każda społeczność ma swego Jana Chrzciciela - tylko czy my ich słuchamy?

I Niedziela Adwentu - B

2011-11-26T21:55:00.001-07:00

I Niedziela Adwentu - B

Iz 63,16b-17. 19b: 64,3-7

Tyś, Panie, naszym Ojcem,"Odkupiciel nasz" to Twoje imię odwieczne. Czemuż, o Panie, dozwalasznam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serce nasze staje się nieczułe nabojaźń przed Tobą? Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi i na pokoleniaTwojego dziedzictwa. Czemu bezbożni wtargnęli w Twoje święte miejsce, wrogowienasi podeptali Twoją świątynię? Staliśmy się od dawna jakby ci, nad którymi Tynie panujesz i którzy nie noszą Twego imienia. Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił- przed Tobą skłębiły się góry. Ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało,żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego, co w nim pokłada ufność.Wychodzisz naprzeciw tych, co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają oTwych drogach. Oto Tyś zawrzał gniewem, bośmy grzeszyli przeciw Tobie od dawnai byliśmy zbuntowani. My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czynyjak skrwawiona szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze winyponiosły nas jak wicher. Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził,by się chwycić Ciebie. Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w mocnaszej winy. A jednak, Panie, Tyś naszym Ojcem. Myśmy gliną, a Ty naszymtwórcą. Dziełem rąk Twoich jesteśmy my wszyscy.

1Kor 1,3-9

Łaska wam i pokój od Boga Ojcanaszego, i Pana Jezusa Chrystusa! Bogu mojemu dziękuję wciąż za was, za łaskędaną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni wewszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusoweutrwaliło się w was, tak iż nie brakuje wam żadnego daru łaski, gdy oczekujecieobjawienia się Pana naszego Jezusa Chrystusa. On też będzie umacniał was aż dokońca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wiernyjest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem,Panem naszym.

Mk 13,33-37

Uważajcie, czuwajcie, bo niewiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem,który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie owszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał.Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy opółnocy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastałwas śpiących. Lecz co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!

Czuwajcie, aby Pan nie zastał was śpiących ...

Kolejny Adwent w moim życiu,kolejna dana mi szansa na to, abym w końcu dostrzegł co naprawdę się liczy, conaprawdę jest najważniejsze? Bóg po raz kolejny wychodzi naprzeciw człowiekowii szuka go z troską. Znowu pozwala się ujrzeć i zbliżyć, a jedynie ode mniesamego zależy, czy Jego wysiłki będę uwieńczone sukcesem, czy po raz kolejnyzmarnuję daną mi szansę? Adwent to nie tylko czas oczekiwania na BożeNarodzenie, ale to przede wszystkim czas przygotowania na przyjścieBoga-Człowieka, na spotkanie go w moim życiu. A może warto by było obudzić sięz letargu i uśpienia? A może warto by było zrobić rachunek sumienia i zobaczyć,jak to naprawdę jest z tym moim życie pełnym samozadowolenia i faryzejskiegouznawania się za lepszego od innych, a jednocześnie pełnym kantów, szwindli inieuczciwości? A może trzeba by było poprosić: "Obyś rozdarł niebiosa izstąpił"? A może warto w końcu wyprostować swoje ścieżki życiowe iwyrównać drogi?

Sklepy pełne są już świątecznychi mikołajkowych prezentów, pomału rozpoczyna się szaleństwo przedświątecznychzakupów. I szkoda, żeby znowu te cztery tygodnie Adwentu utonęło wprzedświątecznej szamotaninie i drugorzędnych przygotowaniach. Będą przecież -wniejednej parafii- adwentowe rekolekcje, będą Msze św. Roratnie, będą okazje dospowiedzi i do rzetelnego przygotowania się do prawdziwego Bożego Narodzenia, aja ... czyżbym znowu miał to przespać lub -okazję do spotkania Boga-zaprzepaścić w szaleństwie mikołajkowych i gwiazdkowych zakupów? I czy moimdzieciom z całych świąt ma pozostać jedynie bardziej lub mniej tandetnyprezencik pod choinką?

Panie, obymsię przygotował na dzień Twego przyjścia nie tylko zewnętrznie.

Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata – rok A

2011-11-19T13:12:00.001-07:00

Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata– rok A

Ez 34,11-12.15-17

Albowiem tak mówi Pan Bóg: Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę miał onie pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, wtedy gdy znajdziesię wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnięje ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne. Jasam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko - wyrocznia PanaBoga. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę,chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie. Do waszaś, owce moje, tak mówi Pan Bóg: Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany ikozły.

1Kor 15,20-26.28

Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, copomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też[dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też wChrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności.Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jegoprzyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdypokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby królował, ażpołoży wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostaniepokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Synzostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim wewszystkich.

Mt 25,31-46

Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedyzasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkienarody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce odkozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwiesię Król do tych po prawej stronie: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźciew posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! Bo byłem głodny,a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, aprzyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, aodwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie. Wówczaszapytają sprawiedliwi: Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmyCiebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem iprzyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorymlub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie? A Król im odpowie: Zaprawdę, powiadamwam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych,Mnieście uczynili. Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: Idźcie preczode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bobyłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiściemnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie. Wówczas zapytają ici: Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem,albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie? Wtedyodpowie im: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu ztych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili. I pójdą ci na mękę wieczną,sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.

Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych braci moich ...

Byłem głodny, a nie daliście mi jeść,

Byłem spragniony, a nie daliście mi pić,

Byłem nagi, a nie przyodzialiście mnie,

Byłem przybyszem, a nie przyodzialiście mnie,

Byłem chory, a nie odwiedziliście mnie,

Byłem w więzieniu, a nie przyszliście do mnie,

Byłem w potrzebie, a mijaliście mnie obojętnie,

Mieszkałem tuż obok was, pod tym samym dachem, a nie zauważyliście mnie,

Codziennie mijaliście mnie na ulicy z pogardą i lekceważeniem,

Codziennie wydawaliście pieniądze na głupstwa, a ja nie miałem nawet nalekarstwa,

Wy jeździliście na zagraniczne wczasy i do Austrii na narty, a ja niemiałem za co kupić dzieciom ubrania,

Wy jadaliście w wykwintnych restauracjach, a dzieci sąsiada głodowały,

Wy wydawaliście fortunę na kosmetyki, makijaże i fryzjera, a ja wybierałemodpadki ze śmietników

Wy jeździliście luksusowymi samochodami, a ja nie miałem na bilet,

Wasze psy i koty jadały lepiej niż miliony dzieci na świecie,

W waszych domach panował zbytek, przepych i luksus, a tuż obok żyli ludziew biedzie i nędzy, a wy żeście tego nawet nie zauważyli,

Ja cierpiałem tuż obok, a wy nie chcieliście się wtrącać i udawaliście, żenie widzicie,

Ja cierpiałem biedę i niedostatek, a wam nawet do głowy nie przyszło, żemoglibyście mi pomóc,

Idźcie przecz ode mnie w ogień wieczny !

Rozglądnij się dookoła siebie, jest jeszcze czas, aby GO zauważyć, bo „Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu ztych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili.”

Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata – rok C

Co roku, w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, zanim rozpoczniemy Adwent obchodzimyUroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. To średniowieczne święto używa naokreślenie Chrystusa słowa król, dla podkreślenia Jego roli i znaczenia.Dzisiaj w czasach prezydentów i premierów metafora ta jest trudniejsza dozrozumienia.

W Kościele Bizantyjskim -szczególnie w ikonografii- Chrystusprzedstawiany jest raczej jako Pantokrator, władca i suweren. Chrystus jestwładcą i suwerenem, bo do Niego należy całe stworzenie i Jemu Bóg Ojciec oddałwładzę nad wszystkim, co istnieje.

W rzeczywistości królestwo, które Chrystus głosi to Królestwo JegoOjca w niebie. W modlitwie „Ojcze nasz” prosimy: „przyjdź królestwo Twoje”. Modlimy się wiec pouczeni przez Jezusa oprzyjście Jego Królestwa. Chrystusowi Bóg Ojciec dał władzę nad całymstworzeniem i do Niego przyjdą wszystkie narody i oddadzą Mu pokłon (Mt 25,32).Jest to jednak królestwo nie z tego świata (J 18,36), królestwo prawdy,sprawiedliwości, miłości i pokoju. To jest właśnie królestwo, o któregoprzyjście modlimy się w naszej codziennej modlitwie, królestwo ChrystusaZbawiciela, do którego zaprasza On wszystkich tych, którzy umieją przebaczać itych, którzy potrafią się przyznać do błędów i o przebaczenie proszą, jak jedenze złoczyńców w dzisiejszej Ewangelii.

Niestety niewielu rozumie nauczanie Chrystusa w tym względzie.Nawet Apostołowie opacznie to zrozumieli, kiedy Matka Jakuba i Jana prosiłaChrystusa o specjalne, uprzywilejowane miejsca. Tam wchodzą nie ci, którzyszukają władzy, ale ufne dzieci, niezaradni biedacy, ubodzy duchem, łaknącysprawiedliwości, żałujący grzesznicy i ci, których serce jest czyste. Jest tobowiem Królestwo Chrystusa: „bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co wniebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czyPanowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niegozostało stworzone.” - jak mówi św. Paweł w dzisiejszym liście do Kolosan.

Królestwo to jest bowiem Nowym Stworzeniem, nowym niebem i nowąziemią. Jest odtworzeniem pierwotnej doskonałości i świętości stworzenia. Adokonało się to przez ofiarę krzyżową Króla Wszechświata. Chrystus jest KrólemWszechświata, bo dla zbawienia świata dał się ukrzyżować.

Do królestwa tego droga wiedzie przez Kalwarię i krzyż, a nieprzez salony, wybory i polityczne rozgrywki. Warto w tę uroczystość nad tympomyśleć. Warto zastanowić się czy i ja tam wejdę, czy może w złym kierunkupodążam i nie tego królestwa w swoim życiu szukam i pragnę?

XXXIII Niedziela w ciągu roku - A

2011-11-12T17:01:00.001-07:00

XXXIII Niedziela w ciągu roku - A

Prz 31,10-13.9-20.30-31

Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartośćprzewyższa perły. Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni muźle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O len się stara i wełnę,pracuje starannie rękami. Wyciąga ręce po kądziel, jej palce chwytająwrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Kłamliwywdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana. Z owocujej rąk jej dajcie, niech w bramie chwalą jej czyny.

1Tes 5,1-6

Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach ichwilach. Sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak, jakzłodziej w nocy. Kiedy bowiem będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo - takniespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie ujdą.Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyćjak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Niejesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy ibądźmy trzeźwi!

Mt 25,14-30

Podobnie też jest jak z pewnym człowiekiem, którymając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek.Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jegozdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puściłje w obrót i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on równieżzyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię,ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zacząłrozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów.Przyniósł drugie pięć i rzekł: Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugiepięć talentów zyskałem. Rzekł mu pan: Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeświerny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twegopana! Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: Panie,przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem. Rzekł mu pan:Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma ciępostawię: wejdź do radości twego pana! Przyszedł i ten, który otrzymał jedentalent, i rzekł: Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam,gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się więc,poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność! Odrzekł mupan jego: Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem,i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądzebankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlategoodbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemubowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto niema, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz - wciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Każdemu kto ma będzie dodane ...

Czyż nie jest dzisiejsza Ewangelia pochwałą przebiegłości, sprytu,zaradności, umiejętności urządzenia się, peanem na cześć tych, którzy umiejąpomnażać swoje dobra materialne? Czyż nie jest to zachęta do kombinowania, dorobienia biznesu, do umiejętnego inwestowania? TAK ..., na pewno tak, tylko czychodzi tu na pewno o dobra materialne i o umiejętność bogacenia się? Tak,szybko bylibyśmy skłonni pójść za Chrystusem gdyby tak zrozumieć dzisiejsząEwangelię. Gdyba tak ją rozumieć, to na pochwałę zasługują wszyscy kanciarze,złodzieje, lichwiarze, wyzyskiwacze, wszyscy którzy tak szybko ostatnimi czasy (chociażnie zawsze i nie do końca uczciwie) wzbogacili się w naszej Ojczyźnie. Tak, oniwszyscy doskonale zrozumieli jak z dwóch talentów uczynić cztery, a z pięciudziesięć.

Tylko czy oni na pewno rozwinęli wszystkie swoje talenty i czy aby na pewnorozwinęli te najważniejsze, te właściwe? No i czy na pewno usłyszą słowa:"Dobrze sługo dobry, wejdź do radości ...". tego raczejnie jestem pewien, bo oni nagrodę swoją odebrali sobie już tutaj i Pan Bógraczej nie ma im nic do zaoferowania, bo sami tak uznali i ten najważniejszytalent zakopali głęboko pod ziemią, a może nawet pod stertą pieniędzy ...

Każdemu, kto ma będzie dodane.

Jeśli zbierałeś tylko pieniądze, to tylko zimne złoto zostanie ci dodane nacałą wieczność ...

02.11. Dzień Zaduszny

2011-11-01T21:01:00.000-06:00

1-sza Msza

Hioba 19,1.23-27a

Hiobna to odpowiedział i rzekł:

Któżzdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić?

Żelaznymrylcem, diamentem, na skale je wyryć na wieki?

Leczja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni.

Potemme szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę.

Towłaśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny.

1Kor 15,20-24a.25-28

Tymczasemjednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważbowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się]zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscybędą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy,potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpikoniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność,Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciółpod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć. Wszystko bowiemrzucił pod stopy Jego. Kiedy się mówi, że wszystko jest poddane, znaczy to, żez wyjątkiem Tego, który mu wszystko poddał. A gdy już wszystko zostanie Mupoddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko,aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Łk 23,44-46.50.52-53.24,1-6a

Byłojuż około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońcesię zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Wtedy Jezus zawołałdonośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowachwyzionął ducha. Był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członekWysokiej Rady. On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Zdjął je zkrzyża, owinął w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w którym niktjeszcze nie był pochowany. W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt dogrobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień od grobu zastały odsunięty. A skoroweszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, naglestanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach. Przestraszone, pochyliłytwarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśródumarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał.

A dusze wiernych zmarłych niech odpoczywają w pokoju ...

Modlimy się tradycyjnie nad grobami zmarłych powtarzając formułę:

"Wieczne odpoczywanie racz im dać Panie,

A światłość wiekuista niechaj im świeci.

Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen."

Ale dlaczego wysyłamy naszych zmarłych do jakiejś bliżej niesprecyzowanejkrainy wiecznego spoczynku, do Hadesu lub Sheolu, do Tartaru czy też innegomiejsca, bliżej nieokreślonego, wiecznego bezruchu?

Czemu nie modlimy się raczej:

"Chwalebne zmartwychwstanie racz im dać Panie,

A światłość Twoja i radość wiecznego życia z Tobą niech będzie dla nichnagrodą,

Niech królują z Tobą na wieki ..."

Oni nie umarli po to, aby przejść do jakiejś szarej i bezbarwnej krainycieni, czy wiecznego bezruchu. Oni nie odpoczywają w martwym pokoju. Oni, albożyją już w bezpośredniej bliskości i obecności Boga i o oczekując jedynie na powtórne połączenie zciałem dzielą radość życia wiecznego z Bogiem, jako święci (tych czciliśmywczoraj), albo są w stanie bolesnego (a nie spokojnego) oczyszczenia, ale i wstanie nadziei na radość wieczną. Ale na pewno nie w stanie martwego bezruchu.Za nich się modlimy, aby jak najszybciej osiągnęli stan wiecznego życia ikrólowania z Tobą. Ale módlmy się też i za siebie, abyśmy i my też tam razem znimi byli ... może już niedługo? Amen.

2-ga Msza

Dn 12,1-3

Wowych czasach wystąpi Michał, wielki książę, który jest opiekunem dziecitwojego narodu. Wtedy nastąpi okres ucisku, jakiego nie było, odkąd narodypowstały, aż do chwili obecnej. W tym czasie naród twój dostąpi zbawienia: ciwszyscy, którzy zapisani są w księdze. Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi,zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie.Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielusprawiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze.

Rz 6,3-9

Czyżnie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający wChrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem przez chrzestzanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i mywkroczyli w nowe życie - jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca. Jeżelibowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni wjedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni w jedno przez podobnezmartwychwstanie. To wiedzcie, że dla zniszczenia grzesznego ciała dawny naszczłowiek został razem z Nim ukrzyżowany po to, byśmy już więcej nie byli wniewoli grzechu. Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu. Otóż, jeżeliumarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc,że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie majuż władzy.

J 11,32-45

Agdy Maria przyszła do miejsca, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go upadła Mu do nóg irzekła do Niego: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Gdy więc Jezusujrzał jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się wduchu, rozrzewnił i zapytał: Gdzieście go położyli? Odpowiedzieli Mu: Panie,chodź i zobacz. Jezus zapłakał. A Żydzi rzekli: Oto jak go miłował! Niektórzy znich powiedzieli: Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić,by on nie umarł? A Jezus ponownie, okazując głębokie wzruszenie, przyszedł dogrobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień. Jezus rzekł: Usuńciekamień. Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: Panie, już cuchnie. Leżybowiem od czterech dni w grobie. Jezus rzekł do niej: Czyż nie powiedziałem ci,że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą? Usunięto więc kamień. Jezus wzniósłoczy do góry i rzekł: Ojcze, dziękuję Ci, żeś mnie wysłuchał. Ja wiedziałem, żemnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie lud topowiedziałem, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał. To powiedziawszy zawołałdonośnym głosem: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz! I wyszedł zmarły, mając nogi iręce powiązane opaskami, a twarz jego była zawinięta chustą. Rzekł do nichJezus: Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić. Wielu więc spośród Żydówprzybyłych do Marii ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.

Wielu co posnęli zbudzi się ...

Według proroka Daniela "jedni powstaną do wiecznego życia, inniku hańbie i wiecznej odrazie".

A według św. Augustyna:

"Pan Bóg przygotowuje nam w życiu przyszłym trzy wielkieniespodzianki:

• pierwsza z nich, to takt, że spotkamy tam tych którzy według nas być tamnie powinni np. w niebie),

• druga to ta, że nie spotkamy tam tych, którzy według nas tam być powinni(np. w piekle),

• i trzecia, że sami się tam znaleźliśmy (np. w ......) !!!!!!!!

Nie dajmy się zaskoczyć tym trzem niespodziankom, a szczególnie tejostatniej ...

Zobacz ilu żyło przed tobą, uspokajając się i odsuwając pojednanie z Bogiem„na później”. I nagle !!! Nie ma ich ... nie zdążyli się później pojednać z Bogiem!!!

3-cia Msza

Mdr 3,1-6.9

Adusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka. Zdało się oczomgłupich, że pomarli, zejście ich poczytano za nieszczęście i odejście od nas zaunicestwienie, a oni trwają w pokoju. Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznalikaźni, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności. Po nieznacznym skarceniudostąpią dóbr wielkich, Bóg ich bowiem doświadczył i znalazł ich godnymisiebie. Doświadczył ich jak złoto w tyglu i przyjął ich jak całopalną ofiarę. Ci,którzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy Nim trwali:łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych.

2Kor 4,14-5,1

Jesteśmyprzekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nami stawi nas przed sobą razem z wami. Wszystko to bowiem dla was, ażeby w pełniobfitująca łaska zwiększyła chwałę Bożą przez dziękczynienie wielu. Dlatego tonie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiekzewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkiebowiem utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wiekudla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, coniewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwawiecznie. Wiemy bowiem, że jeśli nawet zniszczeje nasz przybytek doczesnegozamieszkania, będziemy mieli mieszkanie od Boga, dom nie ręką uczyniony, leczwiecznie trwały w niebie.

J 14,1-6

Niechsię nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojcamego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idęprzecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce,przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Jajestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę. Odezwał się do Niego Tomasz: Panie, niewiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę? Odpowiedział mu Jezus: Jajestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylkoprzeze Mnie.

W domu Ojca mego jest mieszkań wiele ...

Jezusnie kryje przed nami ani konieczności swego własnego "odejścia",swojej własnej śmierci, ani konieczności naszego odejścia, śmierci każdego znas. Nie mówi nam "nie bój się nie umrzesz". Ale mówiąco konieczności śmierci pokazuje nam jednocześnie drogę jaką powinniśmy kroczyć,aby dotrzeć do domu Ojca i pokazuje nam ostateczny cel naszej wędrówki. Jegosłowa: "Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem" można takżezrozumieć w następujący sposób: "Ja jestem prawdziwą droga życia",albo "Ja jestem drogą w prawdzie do Życia Wiecznego".Naszym zadaniem jest do tego Życia Wiecznego dotrzeć. W domu Ojca czeka nasprawdziwe życie, czeka nas Życie Wieczne, czeka nas Ten, z Którego rąkwyszliśmy, nasz Ojciec i nasz Zbawiciel, i cała rzesza przyjaciół i ludziktórych kochaliśmy. Sam Chrystus przygotował tam dla nas miejsce i chce nas miećprzy sobie. Nie zmarnujmy tego zaproszenia ... Znamy drogę, znamy cel ... czemumielibyśmy przez własną głupotę, pychę, upór czy zatwardziałość serca dotrzeć tam,gdzie nikt na nas nie czeka?

01.11. Uroczystość Wszystkich Świętych

2011-10-29T18:26:00.001-06:00

01.11. UroczystośćWszystkich Świętych

Ap 7,2-14

I ujrzałem innego anioła, wstępującego odwschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem doczterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: Niewyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy na czołachsługi Boga naszego. I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieścicztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela: Potemujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu iwszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem.Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają:Zbawienie u Boga naszego, Zasiadającego na tronie i u Baranka. A wszyscyaniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czworga Zwierząt, i na oblicza swepadli przed tronem, i pokłon oddali Bogu, mówiąc: Amen. Błogosławieństwo ichwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu nawieki wieków! Amen. A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: Ciprzyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli? I powiedziałem do niego:Panie, ty wiesz. I rzekł do mnie: To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku iopłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili.

1J 3,1-3

Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec:zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaśdlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmiBożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi,będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest. Każdy zaś, ktopokłada w Nim tę nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty.

Mt 5,1-12

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdyusiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta inauczał ich tymi słowami:

Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nichnależy królestwo niebieskie.

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem onibędą pocieszeni.

Błogosławieni cisi, albowiem oni na własnośćposiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragnąsprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem onimiłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Bogaoglądać będą.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój,albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dlasprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wamurągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe nawas.

Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagrodawielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przedwami.

Nieświęci garnki lepią

Alei świętych nie z innej lepią gliny. To nie ludzie nadzwyczajni lub niezwyczajni,żyjący gdzieś daleko w odległych krajach lub zamierzchłych czasach. To nieherosi, idole, prawie anioły, nieosiągalni w swej doskonałości i nieprzystępniw swej świętości. To nasi bliscy, krewni, znajomi ... Ludzie szczęśliwi, chociażpozornie niedorajdy i fajtłapy, nieudacznicy życiowi, którym się nie wiedzie,bo nie umieli się dobrze ustawić, bo zapomnieli, że o swoje trzeba dbać i pilnowaćinteresu, bo nie umieli być sprytni, przebiegli i zaradni, bo na kłamstwomówili, że to jest kłamstwo, a na zło, że to jest zło. Oni nazywali rzeczy poimieniu i nie byli obłudnymi dyplomatami o podwójnej twarzy. Dla nich rzeczy byłyi są proste i świat po Bożemu poukładany. To nie ludzi szukający świętegospokoju i unikający kłopotów za wszelką cenę. Święci, to ludzie jak najbardziejnormalni, po bożemu normalni, a nie po ludzku.

Szczęśliwi i pełni prostotyw swojej naiwnej uczciwości i rzetelności. Szczęśliwi, bo czystego serca,szczęśliwi, bo ubodzy duchem, łagodni i chociaż czasami płaczący z bezsilnościwobec zła, to jednak w ostatecznym rachunku zwycięscy. Pełni miłosierdzia dlacierpiących, ale niemiłosierni dla oszustów i hochsztaplerów, dla karierowiczówi chciwców, głodni sprawiedliwości dla zakłamanych i obłudników. Onizrozumieli, gdzie są prawdziwe wartości i dlatego są szczęśliwi ibłogosławieni. Wprowadzający pokój, ale bez kompromisów i dwulicowości. Toludzie, dla których „tak” znaczyło ”tak”, a „nie” znaczyło po prostu „nie”.

Iluż z tych, którzy tępiękna pieśń -"Błogosławieni" śpiewało kiedyś dla Papieża JanaPawła II, zrozumiało głębię jej słów? Iluż z tych, którzy jej słuchali,doceniło wartość i znaczenie tego tekstu? A przecież jest to pieśń właśnie oświętych, o wszystkich świętych bezimiennych i nie kanonizowanych, i tych zmarłychz głodu i zimna w czasie ostatniej zimy w Polsce także ... i o zamordowanych,bezbronnych dzieciach także, i o tych nienarodzonych, chociaż oni jeszcze nicnie zrozumieli ... również...

BŁOGOSŁAWIENI i SZCZĘŚLIWI, chociaż żyli obok nas i byli pogardzani,niezauważani, lekceważeni, wyśmiewani, odsądzani od czci.

BŁOGOSŁAWIENI i SZCZĘŚLIWI ... niedoceniani, którym nawet prawa do życianie przyznano ...

BŁOGOSŁAWIENI i SZCZĘŚLIWI... oni już tak ... my ... jeszcze nie.

Homilia alternatywna

144tysiące wybranych ?

Czyżby tylko tak niewielkaliczba ludzi miała się zbawić? Jeśli wziąć pod uwagę liczbę kanonizowanych ibeatyfikowanych przez obecnego Papieża, to chyba już niewiele miejsc wolnychpozostało ... Czy się jeszcze załapiemy?

Nie sądzę jednak aby u bramraju stali buchalterzy liczący wchodzących. To tylko w niektórych parafiach, odczasu do czasu proboszczowie liczą wiernych na Mszach św. każąc ministrantomliczyć wchodzących do kościoła. Pan Bóg ma jednak na pewno inne metody i nie używanaszych kalkulatorów czy komputerów.

Św. Augustyn powiedziałcoś, co można zastosować do tej „Bożej buchalterii”. Jego słowa to: "Przykońcu życia będziemy rozliczani jedynie z miłości". I -tak nadobra sprawę- to będzie jedyne kryterium wstępu do Królestwa Niebieskiego ijedyny warunek uczestnictwa w życiu wiecznym. Nikt nie będzie tam liczyłwchodzących, nikt nie będzie zwracał uwagi na krawat, smoking czy niewyczyszczone buty, nikomu do głowy nie przyjdzie sprawdzać paszportów, wiz iposiadanej gotówki ... Nikt nie będzie pytał czy jesteś ze strefy Schoengen,czy twój paszport jest zielony, niebieski czy czerwony ... Jedynym pytaniembędzie: "Czy i jak kochałeś Boga i bliźniego swego?"Czy Twoja miłość była tylko uczuciowo-sentymentalna, czy czynna i konkretna,jak w dzisiejszym kazaniu Chrystusa na Górze Ośmiu Błogosławieństw?

Liczba 144 tysięcy jestzapewne wysoce symboliczna, i pewnym jest też, że Bóg ze swej strony nienakłada żadnych ograniczeń. On przyszedł na świat zbawić wszystkich, iwszystkich zaprasza, i wszystkich chciałby mieć u siebie. To tylko my, naszymegoizmem, obojętnością, chciwością, zachłannością, nienawiścią, brakiemzrozumienia, lenistwem, małostkowością, pożądliwością i innymi grzechamiwykluczamy się z liczby zbawionych..

A tak swoją drogą, to ...

do spotkania w niebie,czego i Tobie, i sobie życzę.

Homilia alternatywna

W książce Bruno Ferrero „Czy jest tam ktoś? Krótkie opowiadania dladucha" znalazłem takie oto krótkie opowiadanie:

Pewien mistrz murarski pracował wiele lat w wielkim zakładziebudowlanym. Kiedyś jednak od prezesa tegoż zakładu otrzymał interesującezamówienie na wybudowanie wspaniałej willi według własnego projektu i uznania.Mógł wybrać najpiękniejsze miejsce i nie przejmować się żadnymi kosztami. Wszystkiekoszty miały być pokryte z funduszy zakładu.

Prace rozpoczął natychmiast. Wykorzystując jednak pokładane wnim bezgraniczne zaufanie, jakim go obdarzono, pomyślał sobie, że może użyćstarych surowców z odzysku oraz zatrudnić mniej wykwalifikowanych robotników,aby w ten sposób zagarnąć dla siebie nieuczciwie zaoszczędzone pieniądze. I takw krótkim czasie wybudował zamówioną willę, ale jej jakość daleka była od tego,co mógłby zrobić gdyby był uczciwy i rzetelny.

Kiedy dom został ukończony, w czasie wydanego na tę okolicznośćprzyjęcia, wręczył swojemu prezesowi klucze do posiadłości. Prezes jednakzwrócił mu je natychmiast i z uśmiechem powiedział :

"Ten dom jest naszym podziękowaniem dla ciebie za rzetelnąpracę. Niech będzie wyrazem naszego poważania i szacunku dla ciebie i twojejpracy.”

Autor opowiadania dodaje na zakończenie: „Twoje dni sącegłami, z których budujesz dom swojej wieczności.”

W dniu dzisiejszym warto byłoby zadać sobiepytanie: "A jaki dom na wieczność buduję sobie ja?" Święci którychdzisiaj czcimy wybudowali na pewno domy trwałe, ufundowane na skale, jaką jestChrystus. Cegłami, których używali były: cichość, czystość serca, ubóstwo,sprawiedliwość, miłosierdzie i pokój. I otrzymali nagrodę życia wiecznego. Czyja jednak nie buduję domu na piasku swoich uczuć i kaprysów, a w dodatkuużywając kiepskich materiałów, oszukując i kantując. A czy cegłami którychużywam nie są przypadkiem: spryt, cwaniactwo, obłuda, cynizm i pycha?

Przed laty, podczas pogrzebu usłyszałem bardzowstrząsające zdanie: "Jakie życie taka śmierć, jaka śmierć takawieczność". Kiedy myślę o życiu tych tysięcy świętych, których dzisiajwspominamy, to widzę niemalże namacalnie, że ich wieczność wpisana była w ichcodzienne życie. W codzienności budowali dla siebie wieczność i otrzymali„nagrodę wielką w niebie”. Święci to nie tylko mistrzowie życia duchowego, alena pewno także „mistrzowie budowlani”, którzy wybudowali sobie wiecznotrwałydom.

A jak to jest w moim wypadku. Jaką nagrodę jaotrzymam? Zgodnie z z powiedzeniem: „Jakie życie taka wieczność”, mojąwieczność kształtuję już dzisiaj. Jakąż więc wieczność sobie przygotowuję?

XXXI Niedziela w ciągu roku – A

2011-10-29T09:32:00.001-06:00

XXXI Niedziela w ciągu roku – A

Ml 1,14b-2,2b. -10

Ja jestem potężnym Królem aimię moje będzie wzbudzać lęk między narodami. Teraz zaś do was, kapłani,odnosi się następujące polecenie: Jeśli nie usłuchacie i nie weźmiecie sobie doserca tego, iż macie oddawać cześć memu imieniu, mówi Pan Zastępów, to rzucę nawas przekleństwo i przeklnę wasze błogosławieństwo, a przeklnę je dlatego, żesobie nic nie bierzecie do serca. Wy zaś zboczyliście z drogi, wieludoprowadziliście do sprzeniewierzenia się Prawu, zerwaliście przymierzeLewiego, mówi Pan Zastępów. A przeto z mojej woli jesteście lekceważeni i maciemałe znaczenie wśród całego ludu, ponieważ nie trzymacie się moich dróg istronniczo udzielacie pouczeń. Czyż nie mamy wszyscy jednego Ojca? Czyż nie stworzyłnas jeden Bóg? Dlaczego oszukujemy jeden drugiego, znieważając przymierzenaszych przodków?

1Tes 2,7b-9.13

A jako apostołowie Chrystusamogliśmy być dla was ciężarem, my jednak stanęliśmy pośród was pełniskromności, jak matka troskliwie opiekująca się swoimi dziećmi. Będąc tak pełniżyczliwości dla was, chcieliśmy wam dać nie tylko naukę Bożą, lecz nadto duszenasze, tak bowiem staliście się nam drodzy. Pamiętacie przecież, bracia, nasząpracę i trud. Pracowaliśmy dniem i nocą, aby nikomu z was nie być ciężarem. Takto wśród was głosiliśmy Ewangelię Bożą. Dlatego nieustannie dziękujemy Bogu, bogdy przyjęliście słowo Boże, usłyszane od nas, przyjęliście je nie jako słowoludzkie, ale - jak jest naprawdę - jako słowo Boga, który działa w was wierzących.

Mt 23,1-12

Wówczas przemówił Jezus dotłumów i do swych uczniów tymi słowami: Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni wPiśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, leczuczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężarywielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcemruszyć ich nie chcą. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby sięludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów.Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, byich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi. Otóż wy niepozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wywszyscy braćmi jesteście. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem;jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby wasnazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus. Największy z wasniech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża,będzie wywyższony.

Nie chodzę do kościoła bo ....

Stale powracający temat i problem ... zgorszeniaspowodowanego przez tych, którzy powinni przewodzić i być wzorem. Bardzo ostresłowa w pierwszym czytaniu: "Wy zboczyliście z drogi, wieludoprowadziliście do sprzeniewierzenia się Prawu, ... A przeto z mojej wolijesteście lekceważeni i macie małe znaczenie wśród całego ludu, ponieważ nietrzymacie się moich dróg i stronniczo udzielacie pouczeń ... ". Ijeszcze mocniejsze słowa krytyki z ust samego Pana Jezusa, wobec przywódcówLudu Bożego: „Mówią bowiem, ale sami nie czynią”. Ale przecież nie tylko wobec nich, bo i wobecwszystkich, którzy przedkładają wygodę, własną chwałę i pychę, urządzanie się ikumoterstwo, koniunkturę i zaszczyty ponad Prawdę. Chrystus krytykując uczonychw Piśmie i faryzeuszów, wytyka raczej postawę i krytykuje zachowanie pełnepychy i cwaniactwa, a nie osoby. Tak samo, jak faryzeusze i uczeni w Piśmiemogą się zachowywać i inni, w tym na pewno współcześni księża.

Chrystus nie potępia samych kapłanów, ale jakbyprzestrzega, że są pewne stanowiska, pewne funkcje, które predysponują dowynoszenia się, do pychy. Chce jakby przestrzec przed szukaniem tytułów,zaszczytów, próżnej chwały („nie pozwalajcie nazywać się Rabbi ... niechciejcie, żeby was nazywano mistrzami”). To nie o same tytuły i zaszczyty chodzi, ale o to cosię za nim kryje, czego naprawdę szukają ci, którzy je noszą, piastują,celebrują. Ojciec św. Jan Paweł II nie był wielki przez samo to, ze byłPapieżem. On pokazał, że wielkość człowieka w czym innym niż w tytułach,zaszczytach i godnościach. Czy Jemu Chrystus mógłby coś zarzucić dlatego, żepozwolił nazywać się Ojcem? Za tytułem musi iść pewna postawa. To nie tytułypiętnuje Chrystus, ale postawę pychy, zarozumialstwo i obłudę.

Ale takie postawy i takie zachowania, pycha iobłuda spotykane są niestety często i to zarówno wśród tych, którym oddanopieczę nad Kościołem, jak i wśród Ludu Bożego. Pycha i szukanie własnej chwały,robienie interesów na Bogu i wykorzystywanie wiary do swoich prywatnych,małostkowych celów, to niestety częste przywary wyznawców Chrystusa. I nadaltak trudno nam zrozumieć te bulwersujące słowa: "Największy z wasniech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża,będzie wywyższony." Sam Chrystus jest doskonałym wzorem donaśladowania w tym względzie. On będąc naprawdę największym spośród ludzi,będąc Bogiem-Człowiekiem stał się naszym sługą. On naprawdę i do końca sięponiżył, aby przez Ojca zostać wywyższonym Tylko, że takie postawy nie są modnewe współczesnym świecie. liczy się raczej cwaniactwo, pycha, podkreślaniewłasnych zasług i tytuły ... Ojcze, Magistrze, Dyrektorze, Kierowniku,Prezydencie, panie Pośle, panie Ministrze ... A o poniżeniu nie ma mowy, boktóżby był aż tak głupi, żeby nie wykorzystać wszystkich przywilejów iuprawnień stanowiska? Dlaczegóż miałby się ktoś uniżać i nie pokazać innymswojej nad nimi przewagi? Zobaczmy tylko dookoła nas samych ... przypatrzmy siętylko naszemu własnemu zachowaniu ...

Czy my wszyscy aby nie zapominamy Kto naprawdę jestnaszym Mistrzem i Nauczycielem, i komu należy się chwała i uwielbienie? Czy mysami wobec innych nie zachowujemy się właśnie w taki, pyszałkowaty i wyniosłysposób? Kto się wywyższa ....

Pokora niejest dzisiaj w modzie,

a biznesmożna zrobić i na samym Panu Bogu ...

ale na jakdługo???

XXX Niedziela w ciągu roku - A

2011-10-21T16:44:00.001-06:00

XXX Niedziela w ciągu roku - A

Wj 22,20-26

Nie będziesz gnębił i nie będziesz uciskał cudzoziemców, bo wy sami byliście cudzoziemcami w ziemi egipskiej. Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy i sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i będą Mi się skarżyli, usłyszę ich skargę, zapali się gniew mój, i wygubię was mieczem i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami. Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie karzesz mu płacić odsetek. Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy.

1Tes 1,5c-10

Chlubimy się wami z powodu waszej cierpliwości i wiary we wszystkich waszych prześladowaniach i uciskach, które znosicie. Są one zapowiedzią sprawiedliwego sądu Boga; celem jego jest uznanie was za godnych królestwa Bożego, za które też cierpicie. Bo przecież jest rzeczą słuszną u Boga odpłacić uciskiem tym, którzy was uciskają, a wam, uciśnionym, dać ulgę wraz z nami, gdy z nieba objawi się Pan Jezus z aniołami swojej potęgi w płomienistym ogniu, wymierzając karę tym, którzy Boga nie uznają i nie są posłuszni Ewangelii Pana naszego Jezusa. Jako karę poniosą oni wieczną zagładę [z dala] od oblicza Pańskiego i od potężnego majestatu Jego w owym dniu, kiedy przyjdzie, aby być uwielbionym w świętych swoich i okazać się godnym podziwu dla wszystkich, którzy uwierzyli, bo wyście dali wiarę świadectwu naszemu.

Mt 22,34-40

Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że Jezus zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał, wystawiając Go na próbę: Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe? On mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.

Miłość Boga i bliźniego

Św. Augustyn powiedział kiedyś: "Miłuj i czyń co chcesz". Miłość prawdziwa, nieegoistyczna, niesentymentalna ale rzeczowa i altruistyczna miłość nie może wyrządzić żadnej krzywdy, nie może być przyczyną żadnego zła, w niej zawierają się wszystkie inne przykazania, jest ona wypełnieniem wszelkich praw. Co więcej, kto miłuje Boga nie może nie miłować bliźniego. W tych dwóch przykazaniach miłości Boga i bliźniego, zawiera się cała filozofia i cała nauka Chrystusa.

Znamy tę fundamentalna prawdę, nie trzeba nas do niej przekonywać, zgadzamy się z nią, a jednak stale nam się nie udaje wdrożyć jej w życie, ustawicznie w naszym życiu codziennym cierpimy na egoizm, na obojętność, na znieczulicę, na apatię wobec potrzeb bliźniego i na lekceważenie wobec Boga. Dlaczego? Co jest tego przyczyną? Nasze lenistwo, brak pomysłowości, zmęczenie, wygodnictwo, czy zwykłe lekceważenie, ...? A przecież to nie tak trudno okazać odrobinę zainteresowania, pochylić się posłuchać, pomóc, być życzliwym, uprzejmym, grzecznym, nie wywyższać się, nie szukać ustawicznie swego, nie mówić i nie myśleć stale o sobie ... To tak łatwo kochać i zarazem ... tak trudno. A może dlatego, że tak mało o miłości myślimy w niesentymentalny i nieegoistyczny sposób ...?

Na stronie www.adonai.pl znalazłem takie oto 10 cech miłości:

1. Miłość nigdy nie będzie wymagać od Ciebie zrobienia czegoś, co nie jest dla Ciebie dobre.

2. Miłość nie jest odczuciem, ona jest zasadą. W miłości pojawią się odczucia, ale one nie są dowodem miłości.

3. Miłość chce tego, co dobre dla drugiej osoby. Własna osoba jest na drugim miejscu.

4. Miłość nie jest zadłużeniem. Miłość przynosi wzrost, który zmienia osobę.

5. Miłość to wybór i postawa. Miłość nie jest ślepa.

6. Miłość trwa, nawet wtedy, gdy kochana osoba odchodzi.

7. Miłość szanuje wybory kochanej osoby. Gdy kochamy, nie narzucamy swojej woli.

8. Przyjęta miłość staje się błogosławieństwem.

9. Utrzymanie miłości wymaga poświęcenia, inicjatywy, czasu i ciężkiej pracy.

10. Bóg jest miłością. Dlatego miłość jest zawsze dobra.

i 10 praw miłości

1. Miłość jest jak księżyc: jeśli się nie wznosi - opada.

2. Miłość się nie dzieli, ale się pomnaża.

3. Miłości nie można kupić ani sprzedać - można ją tylko ofiarować.

4. Miłość jest albo pokorna, albo jej wcale nie ma.

5. Miłość zamiast mówić: "Dam ci pocałunek", mówi: "Podam ci rękę".

6. Miłość, która oblicza nie jest prawdziwą miłością.

7. Kochać, to nie znaczy przyzwyczaić się do kogoś drugiego.

8. Kochać, to łagodnie przyprowadzić kogoś do siebie samego.

9. Kochać, to uczynić szczęśliwym drugiego człowieka.

10. Kochać, to zrobić więcej niż niezbędne.

Przy końcu życia sądzeni będziemy tylko z miłości

(to też św. Augustyn)

XXVIII Niedziela w ciągu roku – A

2011-10-07T16:04:00.001-06:00

XXVIII Niedziela w ciągu roku – A

Iz 25:6-10a

Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win. Zedrze On na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, i całun, który okrywał wszystkie narody; raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę od swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł. I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremuśmy zaufali, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność: cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! Albowiem ręka Pana spocznie na tej górze.

Flp 4:12-14.19-20

Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc udział w moim ucisku. A Bóg mój według swego bogactwa zaspokoi wspaniale w Chrystusie Jezusie każdą waszą potrzebę. Bogu zaś i Ojcu naszemu chwała na wieki wieków! Amen.

Mt 22:1-14

A Jezus znowu w przypowieściach mówił do nich: Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę! Lecz oni zlekceważyli to i poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy ich, pozabijali. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy rzekł swoim sługom: Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny. Rzekł do niego: Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego? Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych.

Zaproszeni nie byli godni ...

Ileż to razy byłem zapraszany na Ucztę .....? Ileż to razy posyłał Pan do mnie swoje sługi z zaproszeniem? I jakoś zawsze znajdowałem wymówkę ......? Miałem zazwyczaj coś ważniejszego do zrobienia, byłem zmęczony, nie miałem czasu, albo po prostu mi się nie chciało ... Na ponawiane zaproszenia reagowałem z coraz większym zniecierpliwieniem, tłumaczyłem innym i sobie samemu, że przecież jestem wolnym człowiekiem, że będę na to miał czas na starość, że niemiła Bogu przymuszona ofiara ... itd., itp.

Czy zdaję sobie sprawę, Komu ustawicznie odmawiam? Czy znajdując ustawicznie wymówki rzeczywiście wybieram to, co lepsze, to co ważniejsze, to co bardziej cenne ...? Czy zdaję sobie sprawę, że ostatecznie nie zostanę zaproszony na tę najważniejszą ucztę w wieczności, a może zostanę uznany za niegodnego i z niej wyrzucony?

Bóg się nie męczy powianiem zaproszenia, ale też ustawicznie lekceważony nie będzie się napraszał i zmuszał nikogo. To ja sam decyduję czy zaproszenie przyjąć, czy też ej odrzucić i ostatecznie nie powinienem mieć pretensji do nikogo, kiedy nie znajdę się wśród ucztujących w Królestwie Niebieskim. Sam się o to napraszam i sam –lekceważąc ponawiane zaproszenia- skazuję się na „płacz i zgrzytanie zębów”.

Jak długo można sobie lekceważyć zaproszenie samego Boga ...?

Bóg mnie ustawicznie zaprasza. Czemu stale Go lekceważę?

XXVII Niedziela w ciągu roku - A

2011-09-30T21:10:00.001-06:00

XXVII Niedziela w ciągu roku - A

Iz 5:1-7

Chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy! Przyjaciel mój miał winnicę na żyznym pagórku. Otóż okopał ją i oczyścił z kamieni i zasadził w niej szlachetną winorośl; pośrodku niej zbudował wieżę, także i tłocznię w niej wykuł. I spodziewał się, że wyda winogrona, lecz ona cierpkie wydała jagody. Teraz więc, o mieszkańcy Jeruzalem i mężowie z Judy, rozsądźcie, proszę, między Mną a między winnicą moją. Co jeszcze miałem uczynić winnicy mojej, a nie uczyniłem w niej? Czemu, gdy czekałem, by winogrona wydała, ona cierpkie dała jagody? Więc dobrze! Pokażę wam, co uczynię winnicy mojej: rozbiorę jej żywopłot, by ją rozgrabiono; rozwalę jej ogrodzenie, by ją stratowano. Zamienię ją w pustynię, nie będzie przycinana ni plewiona, tak iż wzejdą osty i ciernie. Chmurom zakażę spuszczać na nią deszcz. Otóż winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie z Judy szczepem Jego wybranym. Oczekiwał On tam sprawiedliwości, a oto rozlew krwi, i prawowierności, a oto krzyk grozy.

Flp 4:6-9

O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym - to miejcie na myśli! Czyńcie to, czego się nauczyliście, co przejęliście, co usłyszeliście i co zobaczyliście u mnie, a Bóg pokoju będzie z wami.

Mt 21:33-43

Posłuchajcie innej przypowieści! Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy zobaczywszy syna mówili do siebie: To jest dziedzic; chodźcie zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie, co uczyni z owymi rolnikami? Rzekli Mu: Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze. Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce.

Kamień odrzucony przez budujących

I znowu szokujące zachowanie Jezusa. Jakby szukał zwady i sam się napraszał o to, aby go uciszyć. Dlaczego tak bardzo naraża się kapłanom, przełożonym świątynnym i starszym. Czyż nie wie, że oni mogą się go pozbyć, uciszyć i po prostu załatwić? Po co opowiada im takie drażliwe historyjki, po co ich drażni i moralizuje? Czyż nie rozumie, że to raczej dyplomacją i w sposób ugodowy, kulturalny i grzeczny można coś załatwić? Po co drażnić najwyższych i najpotężniejszych historyjkami o przewrotnych dzierżawcach winnicy ... i jeszcze ten "kamień odrzucony przez budujących" .... toż to jest normalnie - szukanie guza.

Nie należy przypuszczać, że Chrystus zachęca do rewolty przeciwko wszystkim i do krytyki każdej władzy, ale czy ci, którzy są u władzy i są "głęboko" przekonani o słuszności swojego postępowanie, nie powinni stąd wyciągnąć jakichś wniosków? Czyż nie mamy tego przykładów w niedawnej polskiej przeszłości ... jedynie słuszna droga, jedyna ideologia, monopol na historyczną i społeczna prawdę ...??? A i w kościele, jakże często jest tak, że ci, którym oddano winnicę pod opiekę, stali się przewrotnymi dzierżawcami, a ci, których Chrystus powołał, aby byli pasterzami i aby strzegli depozytu, nie strzegą ale raczej strzygą swoje owieczki? Przecież nie chodzi o krytykanctwo czy negowanie wszelkiej władzy. Przecież nie chodzi o to, aby buntować się i sprzeciwiać na każdym kroku i na pewno nie to było i jest celem chrystusowych przypowieści. Zastanawiam jest jednak, jak często my sami (my kapłani) umiemy pouczać i wyciągać budujące wnioski z Ewangelii, ale raczej dla "naszych owieczek". Czemu nie chcemy, czemu nie umiemy wyciągnąć takich samych, pouczających wniosków dla nas samych? Kto spróbuje w ten właśnie sposób zinterpretować dzisiejszą Ewangelię, aby nie być od razu posądzonym o negowanie Najwyższego Autorytetu Kościoła?

I nie chodzi wcale o relatywizm epistemologiczny, czy o "demokratyzację" prawdy. Prawda na pewno jest jedna i jedyna. Prawda na pewno jest do odkrycia, a nie do "wygłosowania" w demokratycznych wyborach, ale trzeba ją odkrywać w pokorze i bez monopolizacji, mając świadomość, że każdy może się mylić, nawet ci najwyżej postawieni. Chrystus jest tą Prawdą odwieczną i niewzruszoną. i nikt nie może Go sobie przywłaszczyć i zmonopolizować. On jest kamieniem węgielnym ... niestety nadal odrzucanym przez wielu budujących ... szczególnie tych którzy szukają raczej swoich racji i władzy, a nie prawdy ...

A ileż to kamieni ja sam odrzuciłem już przy budowie mojego życia?

Homilia alternatywna

Ewangelia w moim życiu codziennym

Przypowieść o nieuczciwych i zbuntowanych dzierżawcach winnicy to oczywiście obraz samego Izraela i jego duchowych przywódców, którzy zbuntowali się przeciwko Bogu i odrzucili jego proroków i wysłanników, a nawet samego Syna Bożego. Może to być także obraz mojego własnego życia, w którym odrzucam prawa Boże i sam próbuję sobie rządzić po swojemu i według moich zachcianek i „widzimisię”, odrzucając Boże napomnienia i przykazania, „zabijając” Bożych wysłanników, i lekceważąc sobie nawet samego Syna Bożego.

Kiedy Jezus mówi o nieuczciwych najemnikach winnicy można to odnieść także do naszych społecznych i zawodowych relacji, do naszego życia i naszej pracy. Niestety słowa takie jak uczciwość, rzetelność, prawość, sprawiedliwość stają się coraz bardziej obce w naszej społecznej i zawodowej rzeczywistości. Można je znaleźć już tylko bardzo często w słownikach i to wyrazów obcych. Liczy się raczej chciwość, przebiegłość, pazerność, spryt, siła i efekciarstwo. Pracodawca, który jest uczciwy bardzo często jest posądzany o niezaradność i brak realizmu. Uczciwy i rzetelny pracownik to fajtłapa i niedołęga, nie umiejący dbać i walczyć o swoje. Relacje międzyludzkie stają się coraz częściej podobne do relacji w dżungli, gdzie tylko silniejszy i sprytniejszy ma szansę przeżycia. Ewangeliczni dzierżawcy winnicy nie liczą się z podpisaną przez siebie umową. Dla nich liczy się tylko szybki i spektakularny zysk. Dla niego są zdolni nawet zabić wysłanników. Niestety takie postawy w naszym życiu społecznym i zawodowym nie są rzadkością. Podpisane umowy się zrywa, słowo honoru i zawodowa uczciwość nie mają wartości, a wprost przeciwnie są wydrwione i ośmieszone.

Pracownik i jego dobro się nie liczą. Liczy się zysk i ekonomiczne prawa. Nie liczy się także bardzo często pracodawca i jego prawa. Okraść pracodawcę, sprytnie „przykombinować”, to nie grzech, to wyraz zaradności i inteligencji. Niestety zabory, dwie wojny światowe i prawie 50 lat komuny, kiedy niejednokrotnie, aby przeżyć trzeba było oszukiwać, okłamywać, być zaradnym i przebiegłym, zrobiły niemałe spustoszenia w naszej mentalności. I do dzisiaj nie umiemy się z tego wyzwolić. Ewangelia jest bardzo odległą od naszej rzeczywistości utopią, a życie jest trudne i rządzi się swoimi, twardymi prawami rynku, podaży i popytu.

Warto być może w kontekście dzisiejszej Ewangelii pomyśleć także o tym, jaki wpływ –tak naprawdę- ma Ewangelia na moje życie? Czy nie jest nadal tak, że wiarę „ubieram” w niedzielę, jak odświętne ubranie, a w życiu codziennym liczą się mnie zupełnie inne wartości i rządzą nim zupełnie inne, nie ewangeliczne normy?

XXVI Niedziela w ciągu roku - A

2011-09-23T15:36:00.002-06:00

XXVI Niedziela w ciągu roku - A

Ez 18:25-28

Czyż tak bardzo mi zależy na śmierci występnego – mówi Pan - a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył? Wy mówicie: Sposób postępowania Pana nie jest słuszny. Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił. A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze.

Flp 2:1-11

Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli - jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie - dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich! To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga Ojca.

Mt 21:28-32

Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy! Ten odpowiedział: Idę, panie!, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: Nie chcę. Później jednak opamiętał się i poszedł. Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca? Mówią Mu: Ten drugi. Wtedy Jezus rzekł do nich: Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wyście mu nie uwierzyli. Celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć.

Grzesznicy i cudzołożnice wejdą przed wami do Królestwa Bożego

Jakby na to nie patrzeć, zdanie powyższe jest zdecydowanie szokujące, tak jak i cała dzisiejsza Ewangelia. Powiedzieć do kapłanów i starszych, do przełożonych i ludzi ogólnie szanowanych, że prostytutki i pogardzani poborcy podatkowi będą pierwsi w Królestwie Bożym, to tak, jakby powiedzieć dzisiaj te same słowa do księży, biskupów, a może nawet kilku kardynałów ... Szokujące i obraźliwe!! Toż jest to zamach na Kościół i szarganie świętości!

Ale gdyby Tobie Chrystus powiedział: "Ludzie którymi pogardzasz i których ty uważasz za grzeszników, wejdą przed tobą do Królestwa Bożego ...", to i czy Ty nie czułbyś się upokorzony i zagrożony w Twojej sprawiedliwości i rzekomej prawości? Nie zapominaj jednak, że Chrystus powiedział też: "Nie ci, którzy mi mówią Panie, Panie, wejdą do Królestwa, ale ci, którzy pełnią wolę Ojca..." Nie wystarczy więc nawet regularne chodzenie do kościoła i codzienne pacierze, nie wystarczy spełnianie wszystkich przepisów prawa i twoja własna doskonałość ... jeśli za tym nie idą czyny miłosierdzia i konkretne działania wobec bliźniego.

Święty Augustyn - bardzo zaskakujące są jego spostrzeżenia i uwagi - powiedział:

Pan Bóg przegotowuje dla każdego z nas trzy wielkie niespodzianki w życiu przyszłym:

· pierwsza to ta, że spotkamy tam tych, którzy według nas, być tam nie powinni - np. grzesznicy i cudzołożnicy, twój sąsiad, czy krewny, którym pogardzasz – spotkasz ich w niebie,

· druga, to ta, że nie spotkamy tam tych, którzy według nas, tam być powinni - np. ci wssycy pozornie uczciwi i dobrzy na pokaz w piekle,

· i trzecia, największa .... że sami się tam znaleźliśmy ... np. .......

Nie bądź pewny swojej świętości, ani też nie osądzaj innych,

abyś przypadkiem nie był zaskoczony tą trzecią niespodzianką w wieczności ...

homilia alternatywna

Nawrócenie, a z czego i po co?

Słowa dzisiejszego pierwszego czytania są bardzo pocieszające. Bogu nie zależy na potępieniu, na karaniu, na zemście, na udowadnianiu swoich racji. Ustami proroka Ezechiela przypomina: „Czyż tak bardzo mi zależy na śmierci występnego – mówi Pan - a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył?”

Problem jest jednak w tym że my sami nie wierzymy Bogu, nie ufamy Mu. Dla wielu z nas Bóg nie jest Miłosiernym Ojcem, ale surowym i mściwym sędzią, który jedynie czyha na nasze pomyłki i potyczki, aby nas od razu srogo ukarać. Taka postawa, rodzi oczywiście bunt i odrzucenie Boga i Jego przykazań, które -w tej perspektywie- stają się nieznośnym ograniczeniem naszej wolności. W takiej sytuacji znajduje się wielu letnich katolików „z metryki”, którzy odrzucają jakiekolwiek normy moralne, bo Miłosierny Bóg kojarzy im się z dobrotliwym staruszkiem, który powinien raczej -z uśmiechem wyrozumiałości- pozwalać nam na spełnianie naszych najbardziej wymyślnych kaprysów i zachcianek. Dla takich ludzi słowo „nawrócenie” jest co najmniej niezrozumiałe, bo Bóg dał nam przecież wolność i powinien tę swoją decyzję szanować pozwalając nam na całkowitą i anarchiczną realizację danej nam wolności. Przy takim rozumieniu wolności i Boga, nie ma oczywiście mowy ani o grzechu -bo nic nie jest grzechem, skoro Bóg dał mi wolność- ani o nawróceniu, bo z czego miałby się nawracać, skoro wolność moja daje mi nieograniczone możliwości realizacji samego siebie.

Gdzieś na internecie znalazłem porażający manifesty liberałów szeroko szermujących fałszywym pojęciem „tolerancji”. Oto kilka jego punktów:

- mogę robić co mi się podoba i nikt ma najmniejszego prawa zwrócić mi uwagi, jakakolwiek próba zwrócenia mi uwagi czy korekcji mojego postępowania jest nieuprawnioną ingerencja w moją prywatność i zamachem na moją wolność. Ja przecież nic złego nie robię,

- Bóg stworzył mnie wolnym i nie ma prawa ograniczać mnie jakimikolwiek przykazaniami, nakazami lub zakazami, czy normami moralnymi, jakiekolwiek przykazania są co najwyżej pobożnymi życzeniami, które mogę -ale absolutnie nie muszę zachowywać,

- pojęcie grzechu, winy dobra i zła, jest bezsensowne skoro to ja i tylko ja decyduję o tym co jest dobre a co złe, to co zazwyczaj nazywamy grzechem to ewentualnie jakieś drobne pomyłki wynikające z zaistniałej sytuacji i zbiegu okoliczności nie podlegające przecież żadnemu osądowi moralnemu,

- idiotyzmem i nieporozumieniem jest nawoływanie do nawrócenia, zmiany życia, korekcji i poprawy skoro Bóg stworzywszy mnie wolnym, kocha mnie takim jaki jestem. To nie ja mam się nawracać i zmieniać cokolwiek w moim życiu, to inni mają obowiązek zaakceptować mnie takim jakim jestem zgodnie ze wspaniałą i niezastąpioną zasadą tolerancji.

Iluż ludzi, a szczególnie młodych zbuntowanych katolików utożsamia się z tymi słowami?

Taka butna i zarozumiała filozofia życiowa nie będzie nigdy w stanie zrozumieć słów Miłosiernego Boga z dzisiejszego pierwszego czytania, ani tym bardziej słów Chrystusa z dzisiejszej Ewangelii. Nie może się bowiem nawrócić i doznać Miłosierdzia Bożego ktoś, kto uparcie twierdzi, że nie ma grzechów. Jak takim ludziom głosić Dobrą Nowinę o zbawieniu, skoro oni nie tego oczekują, ale anarchii?

XXV Niedziela w ciągu roku – A

2011-09-17T22:04:00.001-06:00

XXV Niedziela w ciągu roku – A

Iz 55:6-9

Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Niechaj bezbożny porzuci swą drogę i człowiek nieprawy swoje knowania. Niech się nawróci do Pana, a Ten się nad nim zmiłuje, i do Boga naszego, gdyż hojny jest w przebaczaniu. Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami - wyrocznia Pana. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje - nad waszymi drogami i myśli moje - nad myślami waszymi.

Flp 1:20c-24.-27a

Lecz jak zawsze, tak i teraz, z całą swobodą i jawnością Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy przez śmierć. Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk. Jeśli bowiem żyć w ciele - to dla mnie owocna praca, co mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze, pozostawać zaś w ciele - to bardziej dla was konieczne. Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja - czy to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka - mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę w Ewangelię.

Mt 20:1-16

Albowiem królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam. Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie? Odpowiedzieli mu: Bo nas nikt nie najął. Rzekł im: Idźcie i wy do winnicy! A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych! Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, mówiąc: Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzyśmy znosili ciężar dnia i spiekoty. Na to odrzekł jednemu z nich: Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czy nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje i odejdź! Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry? Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi.

I tak oto, ostatni będą pierwszymi

Dzisiejsza przypowieść Chrystusa o robotnikach w winnicy idzie całkowicie pod prąd zdrowemu rozsądkowi i wydaje się zaprzeczać wszelkiemu poczuciu sprawiedliwości. Jakże ten, który pracował tylko godzinę, może otrzymać taka samą zapłatę jak ten, który pracował 12 godzin?!?! Toż to jest zaprzeczeniem wszelkiego poczucia sprawiedliwości.

I gdyby tylko po ludzku widzieć tę przypowieść, to na pewno nie można by się z nią zgodzić; ani zaakceptować jej przesłania. Jakże można się zgodzić na zrównanie pierwszych z ostatnimi? Czyż nie przypomina to socjalistycznej idei egalitaryzmu? Ale przecież Chrystus nie chce nam wmawiać, że słuszną jest jawna niesprawiedliwość. Chrystus mówi tu o czymś innym, o miłości i o dobroci tego, który ludzi do pracy najmował. "Czyż na to patrzysz krzywym okiem, że ja jestem dobry?" Chrystus mówi tutaj także o bezinteresownej zazdrości. Ci, którzy pracowali 12 godzin otrzymali godziwą zapłatę i nie powinni mieć pretensji o to, że ich skrzywdzono. To tylko ich zazdrość powodowała, że nie mogli się zgodzić na dobroć najemcy i na fakt, że zapłacił on innym tę samą cenę.

Ileż to razy w naszym życiu codziennym zachowujemy się jak owi robotnicy najęci do pracy rano, którzy przy wypłacie poczuli się skrzywdzeni? Ileż to razy w naszym życiu codziennym bierze w nas górę zwykła, niczym nieuzasadniona ludzka zazdrość? Ileż to razy zazdrośni jesteśmy tylko dlatego, że ktoś inny - według mnie niezasłużenie - otrzymał coś, co mu się nie należało.

Gdybym to ja był tym, któremu niesprawiedliwie wypłacono więcej niż należało ... to ... naturalnie nie miałbym nic przeciwko temu, ale że to ktoś inny, to ... oczywiście jest to niesprawiedliwe i wbrew zdrowemu rozsądkowi. Nie, zazdrość jest na pewno uczuciem najbardziej nieekonomicznym i niezrozumiałym. Niektórzy mówią, że piekło jest wybrukowane dobrymi chęciami. ale inni dodają, że po jego ulicach chodzą tylko zazdrośnicy.

I tak to są ostatni, którzy będą pierwszymi i pierwsi, którzy będą ostatnimi. Czy więc warto –tak na dobrą sprawę- być pierwszym i ubiegać się o wszystkie przywileje i zaszczyty? Czy warto?

A gdybym tak był w życiu bardziej życzliwy i mniej zazdrosny ...

Czy coś bym na tym stracił?????

14.09. PODWYŻSZENIE KRZYŻA ŚWIĘTEGO

2011-09-13T15:34:00.003-06:00

14.09. PODWYŻSZENIE KRZYŻA ŚWIĘTEGO

Lb 21,4b-9

Podczas drogi lud stracił cierpliwość. I zaczęli mówić przeciw Bogu i Mojżeszowi: Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli? Nie ma chleba ani wody, a uprzykrzył się nam już ten pokarm mizerny. Zesłał więc Pan na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że wielka liczba Izraelitów zmarła. Przybyli więc ludzie do Mojżesza mówiąc: Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże. I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu. Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogo wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Flp 2,6-11

On - Jezus Chrystus, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga Ojca.

J 3,13-17

I nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił - Syna Człowieczego. A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony.

Aby nikt nie zginął ...

Ktoś powiedział bardzo mocne słowa: "Jeśli odrzucamy krzyż Chrystusa, to dlatego, że mamy go nosić na ramionach, a nie w butonierce." Sądzę, że jest w tym dużo racji, bo dla wielu chrześcijan krzyż Chrystusa nadal jest albo głupstwem, albo zgorszeniem, albo tylko nic nieznaczącą ozdobą. Pamiętam jeszcze z czasów, kiedy w Polsce, jako młody ksiądz chodziłem "po kolędzie", czyli z wizytą duszpasterską. W wielu domach oglądałem się za krzyżykiem na ścianie, a czasami nawet wprost zapytałem, czy jakiś religijny symbol jest gdzieś w domu. Niestety nie było go w wielu domach, a tłumaczenie gospodarzy przyprawiało o zawrót głowy: "Księże, czy ksiądz o tym nie wie, że krzyż przynosi nieszczęście?!?!? Dlatego nie wieszamy go w domu."

A więc głupstwo, ozdoba, talizman, zgorszenie, zły omen .... czy znak zbawienia? Kiedy św. Paweł pisze w liście do Galatów: "Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata." (Ga 6,14), to wyraża swoją najgłębszą wiarę w to, że krzyż Chrystusa jest narzędziem zbawienia dla całego rodzaju ludzkiego i powodem chluby dla wszystkich wierzących w Chrystusa. Krzyż nie jest tylko jednym z wielu religijnych symboli. Krzyż jest narzędziem zbawienia. To na nim –jak śpiewamy w Wielkopiątkowej Liturgii- zawisło zbawienie świata.

A jaki jest mój stosunek do krzyża? Nie byłoby nadziei zbawienia i zmartwychwstania, nie byłoby Kościoła i życia wiecznego, Sakramentów i wiary, nie byłoby życia gdyby nie ten znak, gdyby nie krzyż Pana naszego Jezusa Chrystusa. Od początku chrześcijaństwa był on dla wierzących symbolem zwycięstwa dobra nad złem, zwycięstwa miłości nad nienawiścią, był znakiem chluby i pomostem wiodącym do zbawienia. A my ...? mówimy, że krzyż na ścianie w domu przynosi nieszczęście!!?!?!!

Jest taka opowieść o ludziach, którzy zagubili się w życiu i po długiej wędrówce postanowili wrócić do opuszczonego wcześniej raju. Długo szukali kogoś, kto by ich poprowadził, aż w końcu znaleźli człowieka, który zgodził się podjąć tę próbę i poprowadzić ludzi do krainy szczęścia. Postawił jednak niezwykle dziwne wymaganie, a mianowicie; każdemu (z chcących udać się w drogę powrotną) kazał sporządzić krzyż. Ludzie ze zdziwieniem szemrali przeciwko takiemu wymaganiu, ale przewodnik nie ustępował. W końcu, kiedy już każdy miał krzyż zrobiony na swoją miarę, wyruszyli w drogę. Wędrówka trwała całymi latami. Wędrowcy przedzierali się przez gęstą dżunglę, gdzie krzyże były całkowicie nieprzydatne i tylko zawadzały. Szli wiele lat przez pustynię, gdzie wielu porzuciło swoje krzyże bo były za ciężkie. Miesiącami przeprawiali się wielokrotnie przez góry. Niektórzy skracali sobie i zmniejszali ten absolutnie nikomu i od niczego niepotrzebny przedmiot. Inni porzucali go gdzieś po drodze. Po wielu latach wędrówki grupa wędrowców dotarła w końcu do celu swojej podróży. Na horyzoncie ukazała się niesamowicie piękna kraina. Wszyscy wiedzieli, że to jest utracony i latami poszukiwany raj. Pozostało im jeszcze co najwyżej kilka dni drogi, aby wejść do ziemi obiecanej. Po kilku dniach docierają w końcu prawie do wrót raju i okazuje się, że dzieli ich od niego jeszcze jedna przeszkoda, głęboka i szeroka przepaść. Nie można jej obejść, bo ciągnie się kilometrami na lewo i prawo, nie można jej przeskoczyć, bo jest za szeroka. Nie ma mostu, ani nawet drzew aby taki most zbudować. Ludzie zniechęceni zwracają się z pretensjami do przewodnika. "Dlaczego nam nie powiedziałeś, że czeka nas tutaj taka przeszkoda. Gdybyśmy wiedzieli wcześniej, to przecież mogliśmy ze sobą przynieść materiały potrzebne do zbudowania chociażby kładki. A tak .... jesteśmy bezradni i będąc już tak blisko celu nie możemy się tam dostać, a za nami tylko pustynia rozciągająca się na wiele dni i tygodni"

Na co przewodnik odpowiada: "Przecież ja wam od początku kazałem nieść materiał na budowę kładki. To po to każdy z was dźwigał sporządzony przez siebie krzyż, aby właśnie teraz po nim przeprawić się do upragnionego raju." I rzeczywiście okazało się, że ci, którzy donieśli krzyż aż dotąd, mogli łatwo i swobodnie po nim przejść na drugą stronę przepaści.

Tyle legenda, opowieść ...

A przecież i nam się czasami wydaje, że przedmiot ten jest nam do niczego niepotrzebny, że nam zawadza, że jest zbyteczny, że jest uciążliwy i nie do zniesienia ...

Krzyżu Chrystusa bądźże pochwalony ...

i stań się nam bramą do życia wiecznego.

Nie bójmy się tej logiki krzyża, bo jak pisze C. K. Norwid w wierszu "Dziecko i krzyż":

Ojcze mój! Twa łódź

Wprost na most płynie

Maszt uderzy!...wróć...

Lub wszystko zginie...

Patrz! Jaki tam krzyż,

Krzyż niebezpieczny...

Maszt się niesie wzwyż,

Most mu poprzeczny.

Synku! Trwogi zbądź!

To znak zbawienia!

Płyńmy! Bądź co bądź...

Patrz jak się zmienia!

Oto - wszerz i wzwyż

Wszystko toż samo.

Gdzież się podział krzyż?

Stał nam się bramą!

To jest właśnie logika krzyża, który staje się bramą do Życia.

14.09.2010 - Podwyższenie Krzyża świętego

W chwili kiedy piszę ten artykuł (połowa sierpnia) w Warszawie trwają przepychanki i spory w sprawie krzyża przed pałacem prezydenckim na Krakowskim Przedmieściu. Prymas Polski abp Józef Kowalczyk apeluje „Skończmy tę kompromitującą wojnę”. Z różnych stron internetowych zbieram wiadomości i rekonstruuję wydarzenia. Wynika z nich, że 3 sierpnia zgromadzeni na Krakowskim Przedmieściu ludzie uniemożliwili przeniesienie krzyża do kościoła św. Anny - tak miało się stać zgodnie z porozumieniem podpisanym między Warszawską Kurią, Kancelarią Prezydenta, harcerzami i Duszpasterstwem Akademickim Kościoła św. Anny. 5 sierpnia uczestnicy akademickiej pielgrzymki mieli ponieść go na Jasną Górę, po czym krzyż miał wrócić do kościoła. Krzyż został postawiony przed Pałacem Prezydenckim podczas żałoby po katastrofie smoleńskiej przez harcerzy. A później zaczęły się przepychanki i polityczne rozgrywki, w których zarówno jego „obrońcy krzyża” jaki zwolennicy przeniesienia go do kościoła wysuwają nieodparte argumenty i atuty. A ja mam wrażenie, że sam krzyż został zmanipulowany i wykorzystany do raczej politycznych niż religijnych celów. Kard. Stanisław Dziwisz 11 sierpnia na Jasnej Górze powiedział: „Krzyż nie jest i nie może być własnością żadnego ugrupowania politycznego. A przyjąć krzyż, głosić krzyż, bronić krzyża to znaczy w pierwszy rzędzie przyjąć postawę Jezusa, czyli uczynić ze swego życia dar dla Boga i dla innych ludzi”. Wygląda więc na to, że rzeczywiście krzyż na krakowskim Przedmieściu stał się narzędziem w sporze, „zakładnikiem” w załatwianiu politycznych spraw. Inaczej mówiąc został co najmniej nadużyty albo zmanipulowany. Ale jest w tym także i pozytywny aspekt (o czym za chwilę).

Świerza jest też sprawa obecności krzyża w szkołach włoskich i wydany przez Trybunał Europejski werdykt nakazujący krzyże te usunąć. Nie minęła jeszcze fala protestów w tej sprawie, tak we Włoszech jak i w całej Europie. We Francji i w Anglii głośne były (w minionych latach) przypadki, kiedy ludzie noszący ten znak byli obrażani, szykanowani, a nawet karani za „publiczne obnoszenie się z symbolami religijnymi”.

Cokolwiek by nie powiedzieć, krzyż Chrystusa nie jest na pewno znakiem nijakim, symbolem bez znaczenia, breloczkiem do klucza czy ozdobną biżuterią do zawieszenia na szyi. I to już jest pozytywne. Znaczy to bowiem, że przynajmniej dla znacznej części społeczeństwa (polskiego, a także europejskiego) jest on jeszcze rozpoznawany ... nawet jeśli już tylko jako „znak sprzeciwu”.

Warto więc być może w tej refleksji na święto Podwyższenia Krzyża świętego zastanowić się nad jego rzeczywistą rola i znaczeniem w życiu chrześcijan, nad jego rzeczywistą obecnością w naszym życiu.

Podwyższenia Krzyża Świętego – święto obchodzone zarówno w kościele zachodnim jak i wschodnim, związane z tradycją odnalezienia relikwii krzyża, na którym umarł Jezus Chrystus. Jest on dla chrześcijan największą relikwią. Odnowiony kalendarz rzymski jako święto Podwyższenia Krzyża przyjął dzień 14 września.

Tradycja przypisuje odnalezienie Krzyża św. Helenie, matce cesarza Konstantyna Wielkiego, w 326 roku. Relikwie złożone zostały w bazylice Grobu Świętego w Jerozolimie. Od tamtej pory były uroczyście czczone przez wiernych przybywających z całego świata chrześcijańskiego. Okres ten zakończyło zdobycie Jerozolimy 20 mają 614 roku przez króla perskiego Chosroesa II. Persowie zburzyli świątynię a relikwie Krzyża zabrali z Jerozolimy.

Warto być może w tym miejscu przytoczyć raz jeszcze legendę związaną z drugim odnalezieniem tego symbolu naszej wiary. Otóż w 628 roku -kiedy cesarz bizantyjski Herakliusz pokonał Persów i odzyskał święte relikwie - postanowił sam wnieść je uroczyście do Jerozolimy wchodząc do miasta przez Bramę Złotą. Jak mówi legenda, cesarz niosąc Krzyż ubrany był w drogocenne szaty i nie mógł udźwignąć Krzyża, aby wejść do miasta. Dopiero kiedy za poradą Zachariasza biskupa Jerozolimy zdjął bogaty strój, idąc boso i w worze pokutnym wniósł Krzyż do odbudowywanej po zniszczeniu bazyliki.

Jest chyba w tej legendzie jakieś głębsze przesłanie. Krzyż Chrystusa nigdy nie może być traktowany instrumentalnie. Jest i zawsze będzie znakiem całkowitego ogołocenia i ostatecznej ofiary. Jest i zawsze będzie symbolem całkowitego poddania się woli bożej i zaufania Bogu, Który jedynie ma władzę uczynić go dla nas znakiem zbawienia. Jak powiedział na Jasnej Górze kard. Stanisław Dziwisz: „krzyż przede wszystkim powinniśmy nosić w sercu i iść drogą krzyża, dopiero wtedy mamy prawo go bronić. ”

Podwyższenia Krzyża Świętego (także: Pańskiego) – święto obchodzone zarówno w kościele zachodnim jak i wschodnim, związane z tradycją odnalezienia relikwii krzyża, na którym umarł Jezus Chrystus. Jest on dla chrześcijan największą relikwią. Odnowiony kalendarz rzymski jako święto Podwyższenia Krzyża przyjął dzień 14 września.

W 628 roku cesarz bizantyjski Herakliusz pokonał Persów i odzyskał święte relikwie. Cesarz sam wniósł je uroczyście do Jerozolimy wchodząc do miasta przez Bramę Złotą. Jak mówi legenda, cesarz niosąc Krzyż ubrany był w drogocenne szaty i nie mógł udźwignąć Krzyża aby wejść do miasta. Dopiero kiedy za poradą Zachariasza biskupa Jerozolimy zdjął bogaty strój, idąc boso wniósł Krzyż aż do odbudowywanej po zniszczeniu bazyliki.

Takie dane faktograficzne można znaleźć na stronach internetowych

(np. tutaj).

Jakie jednak jest religijne znaczenie krzyża dla mnie, dla człowieka wierzącego, żyjącego w XXI wieku? Bardzo często nie zdajemy sobie sprawy z faktu, że krzyż nie jest tylko modną ozdobą, złotym dodatkiem biżuteryjnym. Zawieszany na ścianach kościołów i mieszkań, noszony na łańcuszku na szyi, stojący przy drodze lub na grobie ma on znaczenie nie ozdoby ale symbolu, a nawet czegoś więcej. Jest znakiem sprzeciwu, znakiem rozpoznawczym chrześcijan, przypomnieniem Męki i Śmierci Jezusa Chrystusa. Kościół w Krzyżu Jezusa widział zawsze ołtarz, na którym Syn Boży dokonał zbawienia świata. I o tym nie wolno nam zapomnieć. Jest też krzyż symbolem chrześcijańskiej walki ze złem, jest przypomnieniem, że chrześcijaństwo nie jest religią luksusu i wygody, ale sprzeciwu i walki o dobro. Jest świadkiem Chrystusowego poniżenia i pokory, ale i zwycięstwa nad złem, nad grzechem i śmiercią. Dla Chrystusa i wielu chrześcijan był narzędziem tortur i śmierci, a jednocześnie (niejako na przekór) stał się bramą do nieba, przepustką do życia wieczengo.

W życiu codziennym unikamy cierpienia, unikamy krzyża (który jest symbolem cierpienia), boimy się go, wolimy o nim nie pamiętać, nie mówić, nie przywoływać, a przecież zdajemy sobie sprawę, że on i tak jest obecny i tak czy inaczej każdy z nas go doświadczy, bo tylko przez krzyż wiedzie droga do zbawienia. Nasz świat nastawiony na łatwy i spektakularny sukces nie chce mieć do czynienia z krzyżem, zwalcza go, odrzuca i poniża, ale dla nas, dla ludzi wierzących ten znak i symbol jest jedyną drogą do zjednoczenia z Tym, Który uczynił go narzędziem zbawczym.

14.09.2009 - Podwyższenie Krzyża świętego

Dla przypomnienia warto może podać kilka faktów dotyczących samego święta.

Tradycja przypisuje odnalezienie Krzyża św. Helenie, matce cesarza Konstantyna Wielkiego, w 326 roku. Relikwie złożone zostały w bazylice Grobu Świętego w Jerozolimie. Od tamtej pory były uroczyście czczone przez wiernych przybywających z całego świata chrześcijańskiego. Zdobycie Jerozolimy 20 maja 614 roku przez króla perskiego Chosroesa II uniemożliwiło chrześcijanom kontynuowanie pielgrzymek do relikwii Krzyża świętego. Persowie zburzyli świątynię a relikwie Krzyża zabrali z Jerozolimy.

W czytaniach na dzisiejsze święto pojawia się -w pierwszym czytaniu z Księgi Liczb- obraz wywyższenia węża na pustyni, jako znaku zbawienia dla Izraelitów uznających swoje nieposłuszeństwo wobec Boga i proszących Mojżesza o wstawiennictwo. Do wydarzenia tego odwołuje się Jezus w dzisiejszej Ewangelii w rozmowie z Nikodemem. Wywyższenie węża na pustyni było jedynie zapowiedzią, obrazem zbawczego wywyższenia Syna Człowieczego na krzyżu. Chrystus zgodził się na to haniebne i poniżające wywyższenie tylko dlatego, aby „każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3:16). Krzyż -znak hańby i poniżenia, najbardziej nieludzkie i zbrodnicze narzędzie kary stał się znakiem zbawienia tylko dlatego, że Zbawiciel świata wybrał ten rodzaj odkupieńczej śmierci. Nie wolno nam jednak zapominać, że Mojżesz wywyższył węża na pustyni, jako znak zbawienia na prośbę skruszonych Izraelitów. Krzyż będzie dla mnie znakiem zbawienia tylko wtedy, kiedy ze skruchą uznam, że zbawienia potrzebuję. Wielu nosi ozdobne krzyżyki na złotych łańcuszkach jedynie jako drogocenną biżuterię, wielu nosi krzyżyk jako talizman, lub amulet, fetysz lub po prostu maskotkę. Nie można jednak mieć takiego magicznego nastawienia do krzyża. Nie jest on automatem lub czarodziejskim amuletem. Samo posiadanie lub noszenie krzyż anie da nam zbawienia, jeśli -jak Izraelici- nie staniemy przed Bogiem w prawdzie o nas samych, jeśli nie będzie w nas skruchy i chęci zmiany, nawrócenia, jeśli nie będzie w nas ducha pokory i posłuszeństwa na wzór Tego, Który „istniejąc w postaci Bożej … ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stał się posłusznym aż do śmierci”. Krzyż nie jest magicznym fetyszem, ale znakiem posłuszeństwa Bogu i pokory. Nie wolno nam o tym zapominać, kiedy czcimy krzyż Chrystusa, kiedy krzyż ten zakładamy sobie na ozdobnym łańcuszku na szyję lub wieszamy na ścianie. Krzyż jest raczej wezwaniem, jest zobowiązaniem i zaproszeniem do naśladowania Chrystusa. Od lat noszę w moim portfelu niewielką plastikową kartę w z symbolem krzyża, a na niej słowa:

„Noszę ten krzyżyk w mojej kieszeni, aby przypominał mi kim jestem, aby przypominał mi, że należę do Chrystusa bez względu na to gdzie jestem i co robię. To nie jest mój znak identyfikacyjny dla innych, ale jest to raczej znak dla mnie, że moim Panem i Mistrzem jest Chrystus posłuszny Bogu aż do śmierci krzyżowej.”

Może słowa te warte są zapamiętania, aby krzyż Chrystusa nie był dla nas pustym symbolem lub maskotką.

Kazanie do druku tutaj

XXIV Niedziela w ciągu roku - A

2011-09-08T19:35:00.002-06:00

XXIV Niedziela w ciągu roku - A

Syr 27,30-28,7

Złość i gniew są obrzydliwościami, których pełen jest grzesznik. Tego, który się mści, spotka zemsta Pana: On grzechy jego dokładnie zachowa w pamięci. Odpuść przewinę bliźniemu, a wówczas, gdy błagać będziesz, zostaną ci odpuszczone grzechy. Gdy człowiek żywi złość przeciw drugiemu, jakże u Pana szukać będzie uzdrowienia? Nie ma on miłosierdzia nad człowiekiem do siebie podobnym, jakże błagać będzie o odpuszczenie swoich własnych grzechów? Sam będąc ciałem trwa w nienawiści, któż więc odpokutuje za jego przewinienia? Pamiętaj na ostatnie rzeczy i przestań nienawidzić; - na rozkład ciała, na śmierć, i trzymaj się przykazań! Pamiętaj na przykazania i nie miej w nienawiści bliźniego, - na przymierze Najwyższego, i daruj obrazę!

Rz 14:7-9

Nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc i w śmierci należymy do Pana. Po to bowiem Chrystus umarł i powrócił do życia, by zapanować tak nad umarłymi, jak nad żywymi.

Mt 18:21-25

Wtedy Piotr zbliżył się do Jezusa i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy? Jezus mu odrzekł: Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał rozliczyć się ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który mu był winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby tak dług odzyskać.

Ile razy mam przebaczać?

Łatwo jest mówić o przebaczeniu, ale kiedy ja sam ma przebaczyć, zapomnieć, pojednać się z kimś, kto wyrządził mi krzywdę ... o, to już trudniej, bo przecież ja mam rację, bo przecież ja zostałem skrzywdzony, bo przecież trzeba się dopominać o sprawiedliwość, trzeba się upominać o swoje ... Przebaczenie wydaje się być oznaką słabości, naiwnością, przyzwoleniem na zło ... Szczególnie w kontekście źle zrozumianej Ewangelii z poprzedniej niedzieli.

A przecież Chrystus nie nawoływał nas -w ubiegłą niedzielę- do szukania swego, do zemsty, do nie przebaczania, tak jak i w dzisiejszej Ewangelii nie namawia nas do naiwności, do ugody za wszelką cenę, do bierności zgody na zło. Sądzę, że koniecznym jest uznanie dwóch zasadniczych principiów, które mogą nam pomóc zrozumieć obydwie Ewangelie. Zwracając uwagę, krytykując zło nie mogę poniżać człowieka. Przebaczając nie mogę zapomnieć, że wybaczam człowiekowi, ale nie zgadzam się na popełnione zło. To zło jest obiektem mojej krytyki, a nie człowiek. To człowiek jest przedmiotem lub raczej podmiotem mojego wybaczenia i zapomnienia, a nie zło. Nie zgadzam się na zło i na krzywdę, ale umiem zrozumieć, że człowiek jest omylny i może popełnić błąd. Kiedy ktoś zwraca mi uwagę, nie muszę się zaraz obrażać i czuć zaszczuty. Kiedy wybaczam, to wcale nie znaczy, że jestem naiwny i zgadzam się na zło. W obydwu wypadkach warunkiem podstawowym jest uczciwość i pokora w rozpoznaniu zła i miłość w stosunku do bliźniego. "Kiedy brat twój popełni grzech, idź do niego i pokaż mu błąd ... jeśli uzna swoją pomyłkę i prosi o wybaczenie ... wybacz ..., bo i ty kiedy prosisz o przebaczenie chciałbyś je otrzymać.

Nie bądź zatwardziały w złu, pozwól że ktoś zwróci ci uwagę, bo przecież możesz się mylić i nawet nie widzieć swoich błędów, nie bądź zatwardziały w grzechu i w złym postępowaniu, pozwól się skorygować, bo nie ma ludzi nieomylnych, a krytyka popełnionego przez ciebie zła wcale nie jest "dołowaniem ciebie". Ale też nie bądź pamiętliwy i umiej wybaczać, bo i ty chciałbyś, aby ci wybaczono, twoje błędy i twoje potknięcia. Wybaczaj i umiej wybaczyć, ale też chciej czasami o wybaczenie poprosić, przyznaj się do popełnionej pomyłki i nie upieraj się. że ty nie masz się czego wstydzić i czego żałować, że nie ma nic w twoim życiu, co mogłoby być zmienione. Bądź uczciwy i pokorny, ale też miłosierny.

Przebaczenie jest potrzebne i tobie, i mnie, ale jego warunkiem koniecznym i nieodzownym jest uznanie popełnionego zła i przyznanie się do pomyłki. Przebaczenie może się dokonać tylko w prawdzie. Ktoś, kto prawdy o swojej pomyłce uznać nie chce, nie potrzebuje przebaczenia, bo cóż można mu wybaczyć, skoro według niego on żadnej pomyłki nie popełnił ...?

Tylko prawda może nas wyzwolić z grzechu i zła ...

Bez prawdy i bez przebaczenia zło będzie triumfowało, nie dobro ...

XXII Niedziela w ciągu roku - A

2011-08-27T09:34:00.002-06:00

XXII Niedziela w ciągu roku - A

Jr 20:7-9

Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść; ujarzmiłeś mnie i przemogłeś. Stałem się codziennym pośmiewiskiem, wszyscy mi urągają. Albowiem ilekroć mam zabierać głos, muszę obwieszczać: Gwałt i ruina! Tak, słowo Pańskie stało się dla mnie codzienną zniewagą i pośmiewiskiem. I powiedziałem sobie: Nie będę Go już wspominał ani mówił w Jego imię! Ale wtedy zaczął trawić moje serce jakby ogień, nurtujący w moim ciele. Czyniłem wysiłki, by go stłumić, lecz nie potrafiłem.

Rz 12:1-2

A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe.

Mt 16:21-27

Odtąd zaczął Jezus wskazywać swoim uczniom na to, że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie. Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie. Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania.

Jeśli chcesz iść za mną ...

Odpowiedź na pytanie postawione w ubiegłą niedzielę nie jest i być nie może odpowiedzią tylko teoretyczną. Cokolwiek odpowiedziałem na to podstawowe pytanie: "kim jest dla mnie Jezus Chrystus? idą za tą odpowiedzią konkretne i życiowe następstwa. Nawet jeśli wzruszyłem obojętnie ramionami, to odpowiedź taka pociąga za sobą naturalne konsekwencje i nie mogę być zdziwionym, kiedy życie moje układa się tak, a nie inaczej. Sam to wybrałem.

Podobnie zresztą, powiedzenie: "Chrystus jest Panem mojego życia" jest związane z naturalnymi konsekwencjami. Uznanie Chrystusa za Mesjasza, za Syna Bożego, to uznanie go za cierpiącego Mesjasza, za ukrzyżowanego Syna Bożego, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Św. Piotr jest przykładem postawy, która często ma miejsce wśród dzisiejszych katolików. Radośnie i hurra-optymistycznie wyznajemy, że Jezus jest Panem, składamy piękne deklaracje przy śpiewie "alleluja", ale kiedy w życiu pojawiają się trudności, kiedy deklaracje wymagają potwierdzenia i nasze radosne uznanie Jezusa za Pana staje się mniej radosne, a bardziej wymagające, to wtedy tak trudno nadal trwać przy Chrystusie mimo przeciwności. Uczestnictwo w wielkich zgromadzeniach i manifestacjach związanych z kolejnymi pielgrzymkami Papieża, wydaje się o wiele łatwiejsze i mniej wymagające niż codzienne życie przykazaniami ... niż trwanie przy Bogu w chwilach trudnych, w chwilach doświadczeń i cierpień.

Alleluja przeradza się wtedy w gorzkie niezrozumienie i wyrzuty, chwalebny Chrystus oddala się i staje się niezrozumiały, bo zaczął mówić -jak w dzisiejszej Ewangelii- o tym, że musi cierpieć, o śmierci, o opuszczeniu, o rzeczach przykrych i niekoniecznie hurra-optymistycznych.

**************

Przypominam sobie dzień moich prymicji ... gloria i chwała, dokoła wszyscy "kadzą", Jezus jest moim Panem .... wszyscy radośni, podniośli i uśmiechnięci ...

A później przychodzą dni szare i przykre, przychodzą kłopoty, choroba, niezrozumienie innych, porażki i potknięcia. Już nie ma euforii i podniosłych deklaracji ... i tylko motto z obrazka prymicyjnego przypomina czasami : "Tobie Panie zaufałem, nie zawstydzę się na wieki ..." I czy aby o tym pamiętam na co dzień, czy nie rodzi się czasami pokusa zniechęcenia, rezygnacji, zapomnienia, że Jezus jest naprawdę Panem mojego życia ....?

**************

Albo dzień Waszego ślubu .... jakże bardzo byliście wzruszeni i radośni, jak bardzo uroczyści wypowiadając słowa przysięgi małżeńskiej ... Podniosła ceremonia w kościele, kwiaty, życzenia, prezenty i radość przyjęcia weselnego ... gloria i chwała, dokoła wszyscy "kadzą", Jezus jest Panem naszego życia ... nawet przyjęcie było bezalkoholowe ....... wszyscy radośni, podniośli i uśmiechnięci ...

A później przychodzą dni szare i przykre, przychodzą kłopoty, choroba, niezrozumienie współmałżonka, porażki i potknięcia. Już nie ma euforii i podniosłych deklaracji ... jest szarość życia codziennego i czy rzeczywiście Jezus jest nadal Panem Waszego życia?

To tak łatwo powiedzieć: Chryste, jesteś Panem mojego życia ....

Tak łatwo powiedzieć ...

XVII Niedziela w ciągu roku – A

2011-07-23T21:17:00.001-06:00

1Krl 3:5.7-12

W Gibeonie Pan ukazał się Salomonowi w nocy, we śnie. Wtedy rzekł Bóg: Proś o to, co mam ci dać. Teraz więc, o Panie, Boże mój, Tyś ustanowił królem Twego sługę w miejsce Dawida, mego ojca, a ja jestem bardzo młody. Brak mi doświadczenia! Ponadto Twój sługa jest pośród Twego ludu, któryś wybrał, ludu mnogiego, którego nie da się zliczyć ani też spisać, z powodu jego mnóstwa. Racz więc dać Twemu słudze serce pełne rozsądku do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra od zła, bo któż zdoła sądzić ten lud Twój tak liczny? Spodobało się Panu, że właśnie o to Salomon poprosił. Bóg więc mu powiedział: Ponieważ poprosiłeś o to, a nie poprosiłeś dla siebie o długie życie ani też o bogactwa, i nie poprosiłeś o zgubę twoich nieprzyjaciół, ale poprosiłeś dla siebie o umiejętność rozstrzygania spraw sądowych, więc spełniam twoje pragnienie i daję ci serce mądre i rozsądne, takie, że podobnego tobie przed tobą nie było i po tobie nie będzie.

Rz 8:28-30

Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru. Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał - tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił - tych też obdarzył chwałą.

Mt 13:44-52

Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Z radości poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę. Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca, poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją. Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Zrozumieliście to wszystko? Odpowiedzieli Mu: Tak jest. A On rzekł do nich: Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare.

Skarbem jest Królestwo Boże

Kolejne dwie przypowieści porównują Królestwo Boże do skarbu ukrytego w ziemi i do sieci rybaka. Aby jednak znaleźć skarb trzeba być radykalnym, trzeba pozbyć się wszystkiego. Co to znaczy? Czy nie jest to kolejna "poprzeczka nie do przeskoczenia" dla normalnego człowieka? Co znaczy sprzedać wszystko, co się posiada aby nabyć znaleziony, ukryty w ziemi skarb? Jezus nie wymaga od nas na pewno rzeczy niemożliwych. Wie jednak, że tak łatwo przywiązujemy się do drobnostek, do rzeczy i spraw nieważnych, które na dobrą sprawę nam tylko przeszkadzają. Ale czy też nie jest i tak, że dla innych ziemskich dóbr poświęcamy wiele, czasami zbyt wiele, włącznie z naszymi przekonaniami i prawdą, a jednocześnie dla dóbr wiecznych, dla wiary, dla Królestwa Bożego tak trudno jest nam poświęcić nawet odrobinę czasu w niedzielny poranek?

Podstawowym jednak warunkiem nabycia skarbu jest jego znalezienie, odkrycie, że jest to skarb, że warto temu wiele poświęcić, że warto coś za to dać. Dopóki będę widział sprawy Boże jedynie w perspektywie przyzwyczajeń i tradycji, mniej lub bardziej rutynowych czynności, nie odkryję faktu, że Królestwo Boże jest prawdziwym skarbem. Dlatego -być może- tak wielu jest we współczesnym świecie katolików letnich, nijakich, niedzielnych a nawet tylko świątecznych. Dlatego -być może- tak często słyszy się absurdalne w końcu zdanie: "jestem wierzący, ale nie praktykujący". Ci, tak zwani wierzący-niepraktykujacy nie odkryli jeszcze skarbu, oni nie dostrzegli jeszcze jego wartości. Ktoś im wmówił jedynie, że jest to skarb i tak na wszelki wypadek, gdyby to okazało się prawdą deklarują swoja przynależność do Królestwa Bożego. Ktoś, kto dostrzegł wartość Królestwa Bożego jest naprawdę zdolny poświęcić wiele, a nawet wszystko, dla owego, niewątpliwego Skarbu.

I przypowieść o sieci zagarniającej różnego rodzaju ryby. Chyba można by połączyć ją z poprzednią przypowieścią mówiąc, że jest w Królestwie Niebieskim miejsce dla wszystkich, chociaż w ostatecznym rozrachunku nie wszyscy tam wejdą, bo nie wszyscy zdołali rozpoznać Jego wartość ... Smutne i bardzo bolesne, a nawet przerażające, ale jest to nic więcej tylko konsekwencja naszej wolności, ofiarowanej nam przez Stwórcę. Zawsze mogę odrzucić Bożą propozycję, zawsze mogę (bo jestem wolny) wybrać pozorne skarby i wartości mniejsze lub pseudo-wartości, a zlekceważyć wartość i skarb największy. Zawsze mogę bo Bóg dał mi wolność i ode mnie zależy jaki z niej zrobię użytek ...

Obym w zalewie wartości pozornych i doczesnych nie przeoczył wartości największej.

2011-07-16T15:17:00.001-06:00

XVI Niedziela w ciągu roku - A

Mdr 12:13-19

Nie ma oprócz Ciebie boga, co ma pieczę nad wszystkim, abyś miał dowodzić, że nie sądzisz niesprawiedliwie, Podstawą Twojej sprawiedliwości jest Twoja potęga, wszechwładza Twa sprawia, że wszystko oszczędzasz. Moc swą przejawiasz, gdy się nie wierzy w pełnię Twej potęgi, i karzesz zuchwalstwo świadomych. Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką oględnością, bo do Ciebie należy moc, gdy zechcesz. Nauczyłeś lud swój tym postępowaniem, że sprawiedliwy powinien być dobrym dla ludzi. I wlałeś synom swym wielką nadzieję, że po występkach dajesz nawrócenie.

Rz 8:26-27

Podobnie także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, [wie], że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą.

Mt 13:24-43

Inną przypowieść im przedłożył: Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł. A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast? Odpowiedział im: Nieprzyjazny człowiek to sprawił. Rzekli mu słudzy: Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go? A on im odrzekł: Nie, byście zbierając chwast nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza.

Inną przypowieść im przedłożył: Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, jest większe od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki przylatują z powietrza i gnieżdżą się na jego gałęziach.

Powiedział im inną przypowieść: Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło.

To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata. Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie i prosili Go: Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście!

On odpowiedział: Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie. Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Jestem pszenicą czy kąkolem?

Czytając przypowieści dzisiejszej Ewangelii zadaję sobie wiele pytań. A jedno z nich to pytanie o to, jak rozwija się rzeczywistość Królestwa Bożego we mnie samym? W przypowieści o chwaście posianym pomiędzy pszenicę warto sobie też zadać pytanie: "Czy jestem dobrą pszenicą przynoszącą obfity plon, czy może tylko chwastem posianym przez nieprzyjaciela?" Czy przy końcu czasów, kiedy nadejdzie dzień żniwa zostanę zebrany do spichrza, czy też przeznaczony na spalenie jak nieużyteczny chwast?

Jest jednak i inny problem jaki pojawia się w czasie lektury tej przypowieści. Można ją odczytać w bardzo przewrotny sposób. Wielu ludzi odczytuje w niej zachętę do bierności wobec zła, do tolerancji zła w imię jakiejś dziwnej i pomieszanej grzeczności lub cierpliwości nawet samego Pana Boga. Argumentują: „przecież sam Chrystus kazał czekać z wyrywaniem chwastów do żniw”. Ale czy rzeczywiście kazał? Czy to właśnie można znaleźć w wyjaśnieniu przypowieści danym Apostołom? Czy rzeczywiście mam być bierny, pasywny, nijaki wobec zła które pleni się we mnie i dookoła mnie? Czy Boża cierpliwość może być zachętą do permisywizmu i liberalizmu, do pozwalania sobie na wszystko w imię fałszywe rozumianej tolerancji? Czy można rzeczywiście postawić znak równości pomiędzy kąkolem i pszenicą, złem i dobrem? Czy tego naprawdę naucza Chrystus w tej przypowieści? Tego rodzaju swoista „egzegeza” tej przypowieści jest niebezpiecznym przeinaczaniem jej sensu i całego nauczania Jezusa. Nawoływać bowiem do bierności czy pasywności wobec zła i uzasadniać to twierdzeniem: „przecież Bóg jest cierpliwy i czeka aż do żniw”, to jakaś przewrotność, która nie ma nic wspólnego z nauczaniem Chrystusa. Warto jednak dokładniej prześledzić wyjaśnienia samego Chrystusa do tej przypowieści.

Czytając przypowieść o ziarnku gorczycy warto zapytać samego siebie, czy Królestwo Boże rozwija się we mnie, czy też jest rachityczne i niedorozwinięte? Skończyłem swoją religijną edukację w szkole podstawowej i .... nic więcej. Królestwo Boże we mnie zamarło, zatrzymało się w rozwoju. nie wzrasta, nie rozwija się w mocne i potężne drzewo.

I w końcu czytając przypowieść o zaczynie, znowu kilka pytań i refleksji. Z jednej strony, czy ja sam jestem właśnie takim zaczynem, który religijnie stymuluje środowisko w którym żyję, czy też jestem raczej nijaki, bez wyrazu, bez smaku, jak zwietrzała sól? Ale z drugiej strony czy dbam o to, aby i we mnie Królestwo Boże działało na zasadzie zaczynu, czy poszukuję takich właśnie momentów i wartości w moim życiu, które by -na zasadzie zaczynu- we mnie działały? Czy może raczej zagłuszam w sobie ten głos, który chce mnie prowadzić?

Wiele takich i tym podobnych pytań zadaję sobie czytając przypowieści dzisiejszej Ewangelii. Warto je sobie zadawać, aby nie zgnuśnieć, aby nie stać się bezużytecznym kąkolem, zwietrzałą solą, kwasem zakwaszającym, ale nie powodującym fermentacji, drzewem nie przynoszącym owoców ...

Oby wzrastała we mnie rzeczywistość Królestwa Bożego,

obym jej nie uśmiercał swoją gnuśnością ....

2011-07-08T15:16:00.000-06:00

XV Niedziela w ciągu roku - A

Wprowadzenie: W czasie każdej Mszy św. Chrystus karmi nas swoim Słowem i swoim Ciałem. Z naszej strony jednak musimy się na to przygotować, otworzyć nasze uszy na przyjęcie Słowa Bożego i oczyścić nasze serca na przyjęcie Chrystusa w Eucharystii. Uciszmy nasze myśli prosząc: „mów Panie, bo słucha twój słucha”. Przygotujmy nasze serca wyznając z pokorą nasze grzechy i przyjmijmy z wdzięcznością pokarm Słowa Bożego i Ciała Pańskiego.

Iz 55:10-11

Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa.

Rz 8:18-23

Sądzę bowiem, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności - nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał - w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych. Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując - odkupienia naszego ciała.

Mt 13:1-23

Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami:

Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.

Kto ma uszy, niechaj słucha!

Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: Dlaczego w przypowieściach mówisz do nich? On im odpowiedział: Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.

Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy!

Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na miejsce skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane w końcu na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny.

Niektóre ziarna padły na drogę ...

Bardzo często doświadczamy w naszym osobistym życiu tego o czym mówi Chrystus w dzisiejszej Ewangelii. Często słyszymy Jego słowo, zachwycamy się nim, widzimy w nim mądrość i wartości jakie w sobie niesie, ale jakoś dziwnie szybko o nim zapominamy. Różnego rodzaju ptaki je wydziobują, troski dnia powszedniego je zagłuszają, wysycha i więdnie w nas, bo jest bez korzenia. A my na to pozwalamy, nie staramy się tegoż ziarna w sobie zachować, nie dbamy o jego wzrost i rozwój. Czyż i nam miałby Chrystus zarzucić: "Słuchacie a nie rozumiecie, patrzycie a nie widzicie, bo stwardniało wasze serce i uszy wasze stępiały"?

Jak to się dzieje, że o tylu już lat słucham Słowa Bożego, chociażby tylko w czasie niedzielnych Mszy świętych i jakoś jest mi ono nadal obce, nie rozumiem go i nawet nie próbuję zapamiętać?

Pracując jeszcze w Polsce zrobiłem taki mały eksperyment. Po niedzielnych Mszach świętych wychodziłem przed kościół i w przyjacielskiej rozmowie pytałem znajomych o różne drobne wydarzenia minionego tygodnia. Było to w czasie jakichś rozgrywek piłkarskich, więc pytałem o wyniki meczów, o to kto strzelił bramkę, w której minucie ... itp. drobnostki. I co ciekawe większość z nich była doskonale w tym zorientowana. Tylko nieliczni usprawiedliwiali się, że ich to za bardzo nie interesuje, lub że nie pamiętają. na zakończenie takiej rozmowy zadawałem jeszcze jedno niewinne pytanie: "A czy pamięta Pani (Pan) jakie były czytania dzisiejszej Mszy świętej?" I co ciekawe tylko nieliczni, bardzo nieliczni umieli mi na to pytanie odpowiedzieć. Większość usprawiedliwiała się brakiem pamięci, znużeniem, nieuwagą .... Jednym uchem wleciało, drugim ... uleciało ... ptaki niebieskie wydziobały, ciernie zagłuszyły, słońce wypaliło ... Słowo Boże z mego serca ....

Daj mi Panie uwagę i skupienie w słuchaniu Twego Słowa,

abym nie był jałowym polem, drogą po której wszyscy przechodzą, ziemią wyschniętą.

Homilia alternatywna

Utopieni w słowach bez znaczenia

Zdewaluowało się słowo w dzisiejszym świecie. Cieknie one zewsząd w nadmiarze i topi nas swoją pustką i bezsensem. Bezsensowne i okrągłe mowy polityków, jałowe dyskusje, które do niczego nie prowadzą, wszechobecna i arogancka reklama, hałaśliwa muzyka ... wszystko to powoduje, że nasz słuch tępieje, ze wyłączamy się i nie słuchamy co się do nas mówi. Widoczne to jest na przykład w rozmowach między ludźmi, ktoś coś mówi, a jego słuchacz bezwiednie kiwa głową i beznamiętnie powtarza: „no, no, tak, oczywiście” zupełnie nie zwracając uwagi na to co inny do niego mówi. Jesteśmy zmęczeni hałasem, szumem, potokami i strumieniami lejącego się zewsząd słowa, które nie niesie ze sobą żadnych istotnych treści. I aby się przed tym bronić zamykamy uszy. Niby słuchamy, ale nie słyszymy, czasami słuchamy i słyszymy, ale nie rozumiemy, a nawet kiedy rozumiemy to niejednokrotnie nie akceptujemy tego co słyszymy. Pojawia się jakaś wielostopniowa i wielopoziomowa głuchota. Słuchając i słysząc, rozumiejąc i nawet czasami akceptując, niejednokrotnie nie umiemy lub po prostu nie chcemy pójść za usłyszanym słowem, zastosować tego na co wyraziliśmy nawet naszą zgodę.

Dobrze, że się w ten sposób bronimy przed zalewem i powodzią słów bezsensownych, bez znaczenia, bez głębszej, wewnętrznej treści. Inaczej przecież nasz system nerwowy eksplodowałby w krótkim czasie z przesytu i nadmiaru absurdu, który nas próbuje zagarnąć. Co więcej, rozpowszechniony sceptycyzm i relatywizm powoduje, że do wszystkiego odnosimy się z dużą rezerwą, że wszystko co do nas dociera odbieramy i przyjmujemy z nieufnością i podejrzliwością, zostawiając sobie zawsze furtkę w postaci: „może tak, a może nie, kto to wie?” I znowu należy powiedzieć: „to dobrze, że jesteśmy nieufni, bo gdybyśmy tak wszystko przyjmowali bezkrytycznie, to przecież tyle bzdur i zła próbuje się nam wciskać, że od ich nadmiaru można by zwariować”.

Z drugiej jednak strony ten wszechobecny i męczący hałas i szum, wszechogarniający sceptycyzm i podejrzliwość mają i swoje ujemne skutki. Wszystkie te systemy obronne przenosimy bowiem bezkrytycznie na stosunek do Słowa Bożego. Nie słuchamy Go, wyłączamy się i Ono do nas nie dociera. A kiedy nawet do nas dociera, bardzo często nie zdajemy sobie trudu, aby je zgłębić czy zrozumieć. Niejednokrotnie nawet zrozumiawszy, nie chcemy Go zaakceptować, bo zbyt wiele od nas wymaga, bo jest czasami dla nas za bardzo radykalne. Słuchając jesteśmy głusi, rozumiejąc nie chcemy przyjąć, przyjmując nie umiemy Słowa Bożego wprowadzić w czyn, bo tak wiele nam w tym przeszkadza.

O tym wszystkim mówi Jezus w dzisiejszej Ewangelii używając paraboli o siewcy, podsumowując ją na zakończenie: "Słuchacie a nie rozumiecie, patrzycie a nie widzicie, bo stwardniało wasze serce i uszy wasze stępiały" Czy zdajemy sobie sprawę z tego, ze w ten sposób odcinamy się od Prawdy, od Życia, od samego Boga, Który przecież posłał swoje Słowo Przedwieczne nie po to, aby Ono nas zalało powodzią bezsensu i pustki, ale po to, aby nas zbawić?

I tak oto -z naszej winy- Słowo Boże pozostaje bezskuteczne i bezowocne w naszym życiu, bo słuchając Go nie słyszymy, nie rozumiemy, nie akceptujemy, nie zgłębiamy i nie wprowadzamy w życie, bo wydziobują je ptaki sceptycyzmu, bo zagłuszają je ciernie lenistwa i trosk codziennych, bo wysycha ono na pustyni naszych zatwardziałych serc.

A gdybyśmy Je przyjęli wydałoby Ono w nas plon ... wielokrotny plon dobra.

Modlitwa wiernych

Wstęp: Ojcze Przedwieczny, wypowiadający Stwórcze Słowo pozwól nam z uwagą słuchać Ciebie i z radością przyjmować Twoje Słowo Jezusa Chrystusa oraz mądrze i odważnie odpowiadać na Nie przez uczynki naszego życia.

1 Za Kościół Święty i Jego Pasterzy, za Papieża, biskupów i kapłanów, aby z odwagą, zapałem i hojnością siali ziarno Słowa Bożego ... Ciebie prosimy,

2 Za słuchających Słowa Bożego, aby przyjmowali je z radością, z miłością pielęgnowali w swoich sercach i z odwagą wprowadzali w codzienne życie ... Ciebie prosimy,

3 Za studiujących Słowo Boże na uniwersytetach i w seminariach, aby ich studia nie tylko pogłębiały ich wiedzę, ale także umacniały ich wiarę ... Ciebie prosimy,

4 Za tych, którzy Słowo Boże odrzucają, aby przez przykład naszego życia wiernego Słowu Bożemu umieli rozpoznać i usłyszeć przemawiającego do nich Ojca ... Ciebie prosimy,

5 Za wszystkich zmarłych, a szczególnie tych, którzy oddali swoje życie głoszeniu Słowa Bożego, aby zaznali radości życia wiecznego ... Ciebie prosimy,

Zakończenie: Boże, Który przez swoje Słowo stworzyłeś świat, a po upadku go odkupiłeś udzielaj nam głębokiej wiary w moc i skuteczność Twego Słowa Jezusa Chrystusa, Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen

Rozesłanie: „Żywe jest Słowo Boże i skuteczne” mówi św. Paweł, ale na pewno nie będzie ono ani żywe ani skuteczne w naszym życiu jeśli nie będziemy Go słuchać i z pokorą przyjmować.