VI Niedziela Wielkanocna – A

 Dz 8:5-8.14-17

Filip przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa. Tłumy słuchały z uwagą i skupieniem słów Filipa, ponieważ widziały znaki, które czynił. Z wielu bowiem opętanych wychodziły z donośnym krzykiem duchy nieczyste, wielu też sparaliżowanych i chromych zostało uzdrowionych. Wielka radość zapanowała w tym mieście. Kiedy Apostołowie w Jerozolimie dowiedzieli się, że Samaria przyjęła słowo Boże, wysłali do niej Piotra i Jana, którzy przyszli i modlili się za nich, aby mogli otrzymać Ducha Świętego. Bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa. Wtedy więc wkładali /Apostołowie/ na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego.

1P 3:15-18

Pana zaś Chrystusa miejcie w sercach za Świętego i bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest. A z łagodnością i bojaźnią [Bożą] zachowujcie czyste sumienie, ażeby ci, którzy oczerniają wasze dobre postępowanie w Chrystusie, doznali zawstydzenia właśnie przez to, co wam oszczerczo zarzucają. Lepiej bowiem - jeżeli taka wola Boża - cierpieć dobrze czyniąc, aniżeli czyniąc źle. Chrystus bowiem również raz umarł za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was do Boga przyprowadzić; zabity wprawdzie na ciele, ale powołany do życia Duchem.

J 14:15-21

Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze - Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. Nie zostawię was sierotami: Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie już Mnie oglądał. Ale wy Mnie widzicie, ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie. W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was. Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie.

Nie zostawię was sierotami

---

Duch Pocieszyciel, Duch Prawdy ...

Za tydzień niedziela Wniebowstąpienia, a za dwa tygodnie Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. I dlatego dzisiaj Kościół w liturgii Słowa przybliża nam tekst, w którym Chrystus zapowiada posłanie Ducha Świętego.

Dwa rozdziały dalej św. Jan przytacza inny tekst Zbawiciela z tej samej mowy pożegnalnej:

„Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jeszcze znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe.” (J 16,7-13)

Katechizm Kościoła tak mówi o rzeczywistości i działaniu Ducha Świętego:

1433   Od dnia Paschy Duch Święty "przekonuje świat o grzechu" (J 16, 8), to znaczy, że świat nie uwierzył w Tego, którego posłał Ojciec. Ten sam Duch, który ujawnia grzech, jest także Pocieszycielem, udzielającym ludzkiemu sercu łaski skruchy i nawrócenia. (KKK)

A św. Jan Paweł II w encyklice o Duchu Świętym Dominum et Vivificantem pisał:

„Wobec świata Ducha Święty demaskuje wszystko to, co jest kłamstwem: grzech przedstawia jako grzech, i pokazuje światu prawdę o Zmartwychwstaniu Chrystusa (J 16,8: “On zaś gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”).”

I dlatego świat tak bardzo boi się Ducha Świętego. Dlatego diabeł, który jest panem tego świata wprowadza do działania coraz bardziej wyszukane, „delikatne” i wysublimowane metody walki z Prawdą: metody kłamstwa, manipulacji, political correctness, wyśmiewania prawdy, ośmieszania uczciwości,  negacji prawdy przy pomocy nowych pojęć i pseudo-wartości takich jak: tolerancja, oskarżenie o fanatyzm, fundamentalizm, brak wyrozumiałości. Używa do tego nawet takich pojęć jak miłosierdzie (bez nawrócenia), miłość bez prawdy, uładzona i słodkawa (a jednocześnie niestrawna i fałszywa) grzeczność, obślizgłe i obrzydliwe uśmieszki przyklejone do twarzy. NIE, nie jestem zwolennikiem brutalizmu, nie głoszę chamstwa, ordynarności i grubiaństwa. Ale czasami nasze życie społeczne, ale i w nasze życie rodzinne i kościelne wciska się ta uładzona i ugrzeczniona polityczna poprawność, która nie ma nic wspólnego ani z Duchem Świętym ani z Prawdą.

Wystarczy się rozglądnąć dookoła w naszych środowiskach aby zobaczyć jak Szatan działając świadomie przeciwko Duchowi Świętemu zajmuje coraz to nowe pozycje: MEDIA !!!!, przepływ informacji, nauczanie, szkoła, (genderyzm), RODZINA !!! a co się dzieje w parafiach, w kościołach, powiedzmy sobie szczerze w zakonach i wspólnotach religijnych ????

We wspomnianej już encyklice Dominum et Vivificantem św. Jan Paweł II pisze:

„Duch Święty, wg. zapowiedzi Jezusa, ma doprowadzić wierzących w Chrystusa do całej prawdy, ma ich wszystkiego nauczyć. Na czym polega ta nauka? Nie chodzi św. Janowi o jakąś doktrynę, ale o życie duchowe wierzących: chodzi o świadectwo dawane Chrystusowi: “On będzie świadczył o Mnie, ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku” (J 15,26-27). Poprzez Ducha Świętego dokonuje się nie tylko przypomnienie tego, co uczynił Jezus, retrospekcja, ale autentyczny rozwój wiary Kościoła.”

Żyjemy w czasach kiedy „dawanie świadectwa staje się coraz trudniejsze i coraz bardziej niebezpieczne.”

Trudniejsze – bo nawet samo rozeznanie, co jest prawdą, a co tylko jej podróbką jest bardzo trudne. Różni fałszywi „apostołowie” próbują poprawiać zbyt wymagającą Ewangelię i głosić jej złagodzoną, bardziej „miłosierną” formę,

Niebezpieczne – bo Prawda, Której mamy świadczyć jest największym zagrożeniem dla „ojca wszelkiego kłamstwa”.

Nie bez przyczyny Chrystus mówi o tym w sposób szczególny:  np. w Modlitwie Arcykapłańskiej:

„Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.” (J 17,17-19)

My naprawdę potrzebujemy Ducha Świętego, Ducha Prawdy, Duch Pocieszyciela.
Jesteśmy powołani do dawania świadectwa Prawdzie w Duchu Świętym.

---

Homilia starsza

Kto zachowuje przykazania ten Mnie miłuje

Miłość ... kolejne wielkie słowo, po Prawdzie o której słyszeliśmy w ubiegłą niedzielę. Na jej temat się dyskutuje, pisze rozprawy filozoficzne i poezję, o niej się śpiewa i marzy, o niej się mówi wiele i najczęściej bezsensownie i beznadziejnie płytko. A Jezus, który na pewno zna jej głębię i wie o czym mówi, powtarza dwukrotnie w dzisiejszej Ewangelii, co to znaczy miłować. "Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania." (...) oraz "Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje." Miłość nie jest uczuciem, sentymentalizmem, zadurzeniem. Miłość jest czynem, faktem, uczciwym rozpoznaniem potrzeb i rzetelnym zachowaniem przykazań: "nie kradnij, nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kłam, nie bądź chciwy, zachłanny, szanuj ojca i matkę, czcij Boga, szanuj ludzi ..." Miłość nie jest do recytowania i śpiewania, ale do czynienia. Miłość to dobro, którego udzielam innym, to szacunek i słuszny osąd swojej kondycji i potrzeb innych, to pochylenie się nad człowiekiem, to życie przede wszystkim uczciwe, rzetelne i dobre ...

A my tyle o niej filozofujemy i wymądrzamy się tylko po to, aby jej nie czynić, aby jej nie okazywać. W imię miłości usprawiedliwiamy zbrodniarzy i zboczeńców. W imię miłości tolerujemy zło. Przecież to jest przewrotne i obłudne sprzeniewierzanie się i obrażanie samego Boga, Który jest Miłością.

"Kto Mnie miłuje (kto w ogóle twierdzi, że miłuje), zachowuje moje przykazania." A przykazania Boże są proste i jasne i klarowne: "Miłuj Boga i bliźniego." Tylko, że my kombinujemy i wymyślamy, byle tylko nie miłować ....

Panie wyzwól mnie z fałszywych wyobrażeń o miłości,
Panie pokaż mi jak na co dzień i bez wielkich, patetycznych słów miłować Boga i bliźniego, nie słowami, ale czynem.

---

Homilia III

Chrześcijaństwo to nie „relacja na odległość”

Słuchając dzisiejszej Ewangelii, można odnieść wrażenie, że Jezus próbuje nas przygotować na najtrudniejszy rodzaj relacji: związek na odległość. Mówi o odejściu, o tym, że świat Go już nie ujrzy, ale jednocześnie obiecuje: „Nie zostawię was sierotami”.

Żyjemy w epoce, która panicznie boi się bycia „osieroconym”. Boimy się wykluczenia, braku zasięgu, bycia pominiętym w powiadomieniach. A jednak, mimo bycia online 24/7, wielu z nas czuje się dokładnie tak, jak uczniowie w Wieczerniku – osamotnieni w swoich lękach, chorobach czy wątpliwościach.

1. Radość w Samarii, czyli Bóg „nieuprzedzony”

Spójrzmy na pierwsze czytanie. Filip idzie do Samarii. Dla ówczesnych pobożnych Żydów Samaria była duchowym gettem, miejscem „gorszego sortu”. I co się dzieje? Wielka radość. Dlaczego? Bo Filip nie przyniósł im nowego kodeksu karnego, ale uwolnienie.

To ważna lekcja: Ewangelia nie jest zestawem zakazów, które mają nas ograniczyć, ale siłą, która „prostuje chromych”. Jeśli Twoja wiara Cię nie cieszy, jeśli jest tylko ciężkim plecakiem pełnym paragrafów, to znaczy, że gdzieś po drodze zgubiłeś Ducha, o którym mówi Filip. Duch Święty to nie jest „teologiczna koncepcja”, to Boża energia, która sprawia, że w mieście Twojego życia wreszcie „panuje radość”.

2. Adwokat, który nie bierze stawek godzinowych

Jezus nazywa Ducha Świętego Parakletem – Pocieszycielem, ale dosłownie: Adwokatem.

W świecie, który uwielbia nas oskarżać, wytykać błędy i archiwizować nasze potknięcia, mamy Kogoś, kto stoi „przy nas”.

Świat nie może Go przyjąć, bo świat wierzy tylko w to, co da się zmierzyć, zważyć i wrzucić na Instagrama. Ducha nie widać. Ale czy widać miłość? Czy widać nadzieję? Czy widać sens? Nie, a jednak to one napędzają nasze życie. Duch Święty jest jak tlen – niewidoczny, ale bez niego płuca Twojej duszy po prostu przestają pracować.

3. Jak bronić nadziei i nie zostać agresorem?

Święty Piotr w drugim czytaniu rzuca nam wyzwanie: „Bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się uzasadnienia tej nadziei, która w was jest”.

Zauważcie jedno kluczowe słowo: łagodność. Często mylimy „obronę wiary” z internetową wojną, agresywną apologetyką czy pogardą wobec niewierzących. Tymczasem najlepszą „obroną nadziei” jest... bycie człowiekiem, którego życie jest zagadką dla innych.

• Dlaczego on ma w sobie pokój, skoro stracił pracę? * Dlaczego ona potrafi wybaczyć, choć tak bardzo ją zraniono? To jest to „uzasadnienie nadziei”. Jeśli Twoje życie nie prowokuje nikogo do zadawania takich pytań, to znaczy, że Twoja obrona wiary jest tylko teoretyczna.

4. Miłość to nie emocje, to lojalność

Jezus mówi krótko: „Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania”.

Współcześnie miłość kojarzymy z „motylami w brzuchu”. Jezus sprowadza nas na ziemię. Miłość do Boga to nie jest stan emocjonalnego uniesienia na modlitwie. Miłość to lojalność w codzienności. To wybór dobra wtedy, gdy nikt nie patrzy.

Podsumowując:

Nie jesteśmy sierotami. Nie żyjemy w związku na odległość z Bogiem, który został gdzieś w niebie. On jest „u nas i w nas”.

W ten tydzień wejdźmy z jednym zadaniem: zamiast kłócić się o wiarę, spróbujmy żyć tak, by ktoś patrząc na nas, zaczął szukać źródła tej „dziwnej radości”, którą mieli mieszkańcy Samarii. Bądźmy dowodem na istnienie Niewidzialnego.

---

Homilia IV

Żyjemy w czasach, które socjologowie nazywają „epoką sierot”. Nigdy wcześniej nie mieliśmy tylu wirtualnych znajomych, a jednocześnie tak dotkliwie nie odczuwaliśmy samotności. Możemy mieszkać w zatłoczonych blokowiskach, pracować w wielkich korporacjach, należeć do licznych grup, a mimo to czuć się jak duchowi bezdomni – bez zakorzenienia, bez prawdziwej przynależności. W tę rzeczywistość ludzkiego sieroctwa wpada dziś jedno z najbardziej poruszających zdań Ewangelii: „Nie zostawię was sierotami. Przyjdę do was” (J 14,18).

W greckim oryginale Ewangelii Jana pada tu słowo orphanos. Nie oznacza ono jedynie dziecka pozbawionego rodziców. Opisuje kondycję człowieka radykalnie osamotnionego, który nie ma się do kogo zwrócić, nie ma adresu, pod który mógłby wrócić. I właśnie takim zagubionym, przestraszonym uczniom Jezus mówi: nie będziecie sierotami. Jak to możliwe, skoro za chwilę odejdzie, a „świat nie będzie Go już oglądał”? Odpowiedź brzmi: przez Dar Ducha Prawdy – Parakleta. Słowo to tłumaczymy jako Pocieszyciel, ale jego znaczenie jest gęstsze. Parakletos to Ten, który staje w naszej obronie, Adwokat, Orędownik, a zarazem Ten, który umacnia i scala od środka. Duch Święty nie jest więc tylko mglistą energią czy boskim dodatkiem do chrześcijańskiego życia – jest realną, osobową obecnością, która sprawia, że przestajemy być duchowymi sierotami. On wprowadza nas w najgłębszą więź, jaką tylko można sobie wyobrazić: „Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was”.

Ten właśnie problem – duchowego sieroctwa mimo religijnej przynależności – w uderzający sposób ilustruje pierwsze czytanie z Dziejów Apostolskich. Filip przybywa do Samarii i odnosi spektakularny sukces: tłumy słuchają, duchy nieczyste wychodzą, sparaliżowani wstają, chromi chodzą. „Wielka radość zapanowała w tym mieście”. Mogłoby się wydawać, że to wzór odnowy, duchowy przebój. A jednak coś fundamentalnego było nie na miejscu. Samarytanie przyjęli słowo, zostali ochrzczeni w imię Jezusa, ale brakowało im Ducha Świętego. Brakowało pieczęci, która z religijnego entuzjazmu czyni nowe stworzenie zamieszkane przez Boga. Apostołowie wysyłają Piotra i Jana – tych, którzy stoją na straży jedności i ciągłości – aby przez modlitwę i włożenie rąk Duch zstąpił. Ta scena jest przestrogą dla nas. Czy i my czasem nie próbujemy zbudować chrześcijaństwa „na pół gwizdka”: opartego na atrakcyjnych wydarzeniach, wzniosłych emocjach, a nawet na poprawnej doktrynie, ale pozbawionego tchnienia Parakleta? To ryzyko chrześcijaństwa odtwarzanego jedynie z ludzkich sił – chrześcijaństwa sierot, które zapomniało, że ma Ojca i że Ojciec dał Mu Ducha.

Święty Piotr w swoim Liście pokazuje nam konkretny znak rozpoznawczy człowieka, który przestał być sierotą i żyje w dynamice Ducha Prawdy. Jest nim połączenie pozornie sprzecznych postaw: „bądźcie zawsze gotowi do obrony” i jednocześnie – „z łagodnością i bojaźnią Bożą”. Mamy dawać świadectwo prawdzie, ale bez agresji. Mamy apologi, ale bez nienawiści. Jak to możliwe? W świecie, który dzieli wszystko na zaciekłe plemienne spory, gdzie nawet broniąc słusznej sprawy często gardzimy przeciwnikiem, chrześcijanin ma być znakiem sprzeciwu właśnie dzięki swojej łagodności. A jest to możliwe tylko wtedy, gdy nie działa jak osierocone dziecko, które musi krzyczeć, walczyć i za wszelką cenę domagać się swojego, bo nikt się za nim nie ujmie. Człowiek napełniony Duchem wie, że ma Obrońcę – Parakleta. Nie potrzebuje więc zwyciężać za wszelką cenę. Spokój wobec oszczerstw, o którym pisze Piotr, bierze się z zamieszkiwania w Chrystusie. Ten, kto wie, że „Chrystus żyje” i że „i wy żyć będziecie”, potrafi nawet cierpieć dobrze czyniąc, bo jego życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu.

Gdzie jest klucz do tej przemiany ze stanu sieroctwa do synostwa? W samym sercu dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi: „Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania”. Nie jest to targ: ja daję posłuszeństwo, Ty dajesz Ducha. To jest logika miłości, która otwiera przestrzeń. Miłość do Chrystusa, która wyraża się w konkretnym życiu – w naszych małych, codziennych wyborach wierności Ewangelii – czyni z nas nie tyle moralnych perfekcjonistów, ile naczynia otwarte na przyjęcie Pocieszyciela. „Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie”. Objawię mu siebie – to znaczy, że Duch Święty zdziera zasłonę sieroctwa. Przestajemy szukać Boga po omacku, a zaczynamy doświadczać, że jesteśmy w Nim, a On w nas.

Przyjdźmy dziś do Eucharystii z wołaniem o to odarcie ze złudzeń. Nie zadowalajmy się chrześcijaństwem Filipa z Samarii – pięknym, entuzjastycznym, ale jeszcze oczekującym na pełnię. Prośmy Piotra i Jana, czyli wspólnotę Kościoła z jego sakramentami i apostolską strukturą, aby włożyli na nas ręce. I z całą świadomością przyjmijmy Ducha, który jest dawany nie jako nagroda za perfekcję, ale jako Odpowiedź na tęsknotę sieroty, która chce wrócić do Domu. Bo Ten, który „raz umarł za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych”, powrócił do życia Duchem właśnie po to, abyśmy i my, jeszcze tu, wśród codziennych zmagań, już nigdy nie czuli się opuszczeni. Nie jesteśmy sierotami. Jesteśmy mieszkaniem Boga. 

V Niedziela Wielkanocna - A

 Dz 6:1-7

Wówczas, gdy liczba uczniów wzrastała, zaczęli helleniści szemrać przeciwko Hebrajczykom, że przy codziennym rozdawaniu jałmużny zaniedbywano ich wdowy. Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali słowo Boże, a obsługiwali stoły - powiedziało Dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów. Upatrzcie zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości. Im zlecimy to zadanie. My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa. Spodobały się te słowa wszystkim zebranym i wybrali Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii. Przedstawili ich Apostołom, którzy modląc się włożyli na nich ręce. A słowo Boże rozszerzało się, wzrastała też bardzo liczba uczniów w Jerozolimie, a nawet bardzo wielu kapłanów przyjmowało wiarę.

1 P 2:4-9

Zbliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym, wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. To bowiem zawiera się w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony. Wam zatem, którzy wierzycie, cześć! Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła - i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia. Ci, nieposłuszni słowu, upadają, do czego zresztą są przeznaczeni. Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła,

J 14:1-12

Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę. Odezwał się do Niego Tomasz: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę? Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście. Rzekł do Niego Filip: Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy. Odpowiedział mu Jezus: Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: Pokaż nam Ojca? Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie - wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca.

---

Homilia I

Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem

Prawda... niesamowicie niebezpieczne słowo. Bał się jej już Piłat, kiedy stanął przed nim Chrystus. Bali się jej arcykapłan Annasz, i Kajfasz, i faryzeusze... i ci dla których Chrystus był niewygodny. Bali się jej wszyscy totalitarni przywódcy i pewni siebie autokraci. Bali się prawdy i boją nadal wszyscy politykierzy i magicy "zaokrąglonego słowa", ale także mali codzienni kłamcy. Prawda nie przestaje straszyć wszystkich, którzy się z nią rozmijają. Ona jest czymś, co na pewno wyzwala, ale i czymś za co można łatwo i szybko pójść do więzienia i być znienawidzonym przez innych.

Nie bał się jej Chrystus, Który sam o sobie mówi, że jest Prawdą, Który przed Piłatem stwierdza wyraźnie: „Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu.” (J 18:37)

Boję się jej – Prawdy,... a może szczególnie tej małej prawdy o mnie samym - także i ja... Nie chcę jej przyjąć, bo ona demaskuje moją małostkowość, bo zdziera moje maski i makijaże. Nie chcę jej uznać, bo musiałbym radykalnie zmienić swoje życie.

Jedni próbują ją zagłuszyć, inni zabić, lub nałożyć kaganiec.  Jeszcze inni udają, że jej nie ma. Niektórzy próbują ją dyplomatycznie ominąć, zbyć uśmieszkiem politowania lub brutalnie zamknąć jej usta, albo zakrzyczeć, zagłuszyć sloganami, muzyką czy nawet sprytnie manipulowanymi cytatami z Pisma św. Są i tacy, którzy nie chcąc o niej słyszeć ironizują, kpią, szydzą, wyśmiewają, udowadniają, że ona nie istnieje ..., że jest względna, że zależy od układów, od sytuacji, od kultury, od mojego stanu zdrowia i wielu innych "obiektywnych czynników". Nie ma chyba -poza miłością- rzeczywistości tak sponiewieranej i tak lekceważonej jak prawda.

A Chrystus trwa, jako Prawda, jak drogowskaz na drodze, jako Droga i jako Życie. Chrystus jest Prawdą, która prowadzi do Życia. On jest Prawdziwą Drogą Życia. On sam jest Drogą w Prawdzie do Życia Wiecznego. I powtarza nieustannie: „Jeżeli będziesz trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a Prawda was wyzwoli.”(J 8:32) I być może dlatego nie jesteśmy wolni, że nie chcemy poznać Prawdy? Być może dlatego nie ma w nas życia, że od prawdy uciekamy? Być może dlatego całe nasze życie to droga donikąd, bo Prawdy się boimy, bo ją zagłuszamy?

A jaki jest mój stosunek do Prawdy?

Jezus mówi o sobie: "Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem".

Tylko siedem słów, ale prawdopodobnie najważniejsze słowa wypowiedziane w ciągu 5 000 lat pisanej historii człowieka.

Thomas Kempis napisał w XV wieku:

"Bez Drogi, nie ma dokąd iść. Bez Prawdy, nic nie wiadomo. Bez Życia, nie ma życia".

A ty co? Czy wiesz, jaką drogą idziesz w swoim życiu? Czy wiesz, że ostateczną prawdą jest Jezus Chrystus? Czy Jezus jest tą Prawdą i Drogą która wiedzie cię  do życia wiecznego?

---

Homilia alternatywna I

To niezwykłe, jak bardzo dzisiejsza liturgia słowa ucieka od taniego optymizmu na rzecz głębokiego, realistycznego pokoju. Nie zaczynamy od wizji Kościoła triumfującego, ale od… narzekania przy obiedzie i lęku przed osieroceniem.

Oto trzy filary dzisiejszej drogi: kryzys, tożsamość i kierunek.

1. Kryzys, czyli błogosławione „szemranie” (Dz 6:1-7)

Pierwsze czytanie z Dziejów Apostolskich obdziera nas ze złudzeń, że pierwotny Kościół był sielanką. Mamy tam realny konflikt: helleniści kontra hebrajczycy. Powód? Zaniedbane wdowy i niesprawiedliwy podział dóbr. Brzmi znajomo? Proza życia, biurokracja, poczucie krzywdy.

Jednak to właśnie ten kryzys staje się motorem rozwoju. Apostołowie nie zamiatają problemu pod dywan, nie mówią: „módlcie się więcej, to zapomnicie o głodzie”. Oni tworzą nową strukturę – diakonat.

Wniosek: Duch Święty nie działa tylko w ciszy sanktuarium, ale także w logistyce miłosierdzia. Prawdziwa wiara nie boi się „obsługiwania stołów”. Jeśli Twój Kościół lub Twoja duchowość nie widzi konkretnego człowieka, który czuje się pominięty, to prawdopodobnie przestałeś głosić Słowo, a zacząłeś jedynie celebrować własny komfort.

2. Architektura żywych kamieni (1 P 2:4-9)

Święty Piotr używa fascynującej metafory: „żywe kamienie”. Zauważmy paradoks – kamień z natury jest martwy, zimny i statyczny. A jednak w Chrystusie zyskuje życie.

Piotr przypomina nam, że:

• Nie jesteśmy wolnymi strzelcami. Kamień leżący samotnie na polu jest tylko przeszkodą, o którą można się potknąć. Dopiero oszlifowany przez relacje i dopasowany do innych, staje się częścią świątyni.
• Fundamentem jest Odrzucony. Chrystus to kamień, który „budowniczowie odrzucili”. To wielka pociecha dla każdego, kto czuje się nieadekwatny, niepasujący do dzisiejszego świata czy „systemu”. Bóg buduje z tego, co świat spisuje na straty.

Jesteśmy „królewskim kapłaństwem” nie dlatego, że mamy specjalne stroje, ale dlatego, że nasze życie ma stać się „duchową ofiarą” – czy to w pracy, w kuchni, czy w chorobie.

3. Chrystus to nie GPS, to Droga (J 14:1-12)

W Ewangelii słyszymy jedno z najpiękniejszych i jednocześnie najtrudniejszych pytań Tomasza: „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?”. Tomasz chce mapy, chce współrzędnych, chce konkretnego planu na życie.

Jezus odpowiada mu w sposób, który wywraca nasze myślenie: „Ja jestem drogą”.

• Droga to nie jest coś, co masz pod stopami.
• Droga to Ktoś, kogo trzymasz za rękę.

Często trwożymy się o przyszłość, o „miejsce w domu Ojca”, o to, czy starczy nam sił. Jezus mówi: „Niech się nie trwoży serce wasze”. Nie obiecuje nam, że droga będzie autostradą bez wybojów. Obiecuje, że On sam jest tą przestrzenią, w której się poruszamy. Jeśli znasz Jezusa, nie musisz się martwić o mapę – już jesteś u celu, bo On jest w Ojcu, a Ty w Nim.

Podsumowanie: „Większe dzieła”

Na koniec pada zdumiewająca obietnica: „Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni”.

Jak to możliwe? Czy możemy zrobić coś większego niż wskrzeszenie Łazarza?

Może te „większe dzieła” to właśnie to, co widzimy w Dziejach Apostolskich: Kościół, który mimo ludzkich słabości, uprzedzeń i konfliktów, potrafi się zorganizować, by nikogo nie zostawić głodnym. Większym dziełem jest budowanie jedności z tak różnych, czasem „chropowatych” kamieni, jakimi jesteśmy.

Pytanie dla nas na ten tydzień:

Czy wolisz być „kamieniem upadku” dla innych przez narzekanie, czy „żywym kamieniem”, który pozwala się dopasować do wspólnoty, by budować dom, w którym każdy poczuje się chciany?

Nie bój się. Droga nie jest przed Tobą. Droga idzie obok Ciebie.

---

Homilia alternatywna II

„Droga wśród żywych kamieni”

Zgromadzeni wokół ołtarza, wsłuchujemy się dziś w słowa, które Jezus kieruje do zalęknionych serc apostołów. To słowa pocieszenia w godzinie rozstania: „Niech się nie trwoży serce wasze. (…) W domu Ojca mego jest mieszkań wiele”. Ale w tej intymnej rozmowie pada również niepokojące pytanie, które jest chyba najgłębszym wołaniem naszej epoki. Tomasz, człowiek konkretu, mówi: „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?”.

Żyjemy w świecie obsesyjnie poszukującym dróg. Mamy nawigację satelitarną, która pokazuje nam najkrótszą trasę. Mamy ścieżki kariery, mapy rozwoju duchowego i psychologiczne poradniki – wszystko to obiecuje nam doprowadzenie do celu bez trwogi. A jednak trwoga serca nie znika, bo zagubienie nie leży w braku mapy. Leży w braku relacji. Odpowiedź Jezusa nie jest udzieleniem współrzędnych. Jest objawieniem Osoby: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”.

To fundamentalne przesunięcie akcentu. Dla chrześcijanina droga nie jest abstrakcyjną ideą, systemem etycznym czy zbiorem rytuałów. Drogą jest konkretne Ciało – najpierw Ciało Chrystusa, a potem, jak pokazuje nam św. Piotr i Dzieje Apostolskie, Jego mistyczne Ciało, Kościół. Problem w tym, że my często szukamy drogi do Boga omijając Kościół, bo widzimy w nim instytucję, a nie żywy organizm. Tymczasem dzisiejsze czytania brutalnie, ale i pięknie, konfrontują nas z prawdą: Kościół jest materialnością drogi. Jest przestrzenią, gdzie Słowo staje się ciałem, a prawda staje się życiem.

Przyjrzyjmy się kamieniom. Św. Piotr w swoim liście mówi o Chrystusie jako „żywym kamieniu, odrzuconym przez ludzi, ale u Boga wybranym”. I natychmiast dodaje, że wy – wierzący – również jesteście „żywymi kamieniami”, z których buduje się duchowa świątynia. To niezwykła wizja! Nie jesteśmy martwym budulcem, ułożonym jeden na drugim w sztywnej hierarchii. Jesteśmy żywymi kamieniami, co oznacza, że Kościół jest dynamiczny, organiczny, pulsujący życiem samego Boga. Myli się ten, kto szuka drogi poza tą budowlą. Myli się też ten, kto traktuje tę budowlę jak martwy monument muzealny.

I tu dochodzimy do kluczowego, często źle rozumianego momentu z Dziejów Apostolskich. Helleniści szemrzą przeciwko Hebrajczykom, że zaniedbuje się ich wdowy przy rozdawaniu jałmużny. Zauważmy reakcję Apostołów. Nie mówią: „To nie nasz problem, mamy ważniejsze sprawy”. Nie bagatelizują materialnej troski. Mówią: „Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali słowo Boże, a obsługiwali stoły”. Powołują diakonów.

Pokusa interpretacyjna każe nam w tym miejscu zbudować pomnik dla „duchowej” wyższości posługi słowa nad posługą chleba. To byłaby herezja wcielenia! Apostołowie nie dzielą Kościoła na „duchownych” od spraw nieba i „świeckich” od spraw stołu. Oni ukazują, że ta sama Droga realizuje się w dwóch nierozerwalnych wymiarach. Posługa słowa i modlitwy nie może istnieć bez obłaskawiania głodnych ujadających psów (jak jałmużna często jest dosłownie rozumiana), a obsługiwanie stołów nie jest socjalem – jest głoszeniem Dobrej Nowiny ciałem. To czynność głęboko kapłańska. Dlatego właśnie św. Piotr nazywa cały lud „królewskim kapłaństwem”.

Bracia i siostry, czy nie jest tak, że nasza wiara często trwoży się, jak Tomasz, bo rozdwoiliśmy to, co Jezus złączył? Filip mówi: „Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy”. My też mówimy: pokaż nam Boga bez pośrednictwa, bez cierpień, bez materialnych trosk Kościoła – wystarczy nam duchowe uniesienie. Ale Jezus strofuje: „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca”. Boga widzi się wyłącznie w ciele. Widzi się Go w tym konkretnym, ułomnym, ale żywym Kamieniu Węgielnym.

A gdzie my dzisiaj możemy dotknąć tego Ciała Zmartwychwstałego? W tym zgromadzeniu. Jako żywe kamienie tworzymy przestrzeń, w której Bóg daje się widzieć światu. To jest prawdziwy „dom Ojca”, o którym mówi Jezus – nie tyle geograficzne niebo, co przestrzeń życia w Ojcu przez Chrystusa.

I właśnie dlatego słyszymy dziś jedną z najbardziej zaskakujących obietnic Pisma: „Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni”. Większe od uzdrowień i wskrzeszeń? Czy to nie bluźnierstwo? Nie, jeśli zrozumiemy owo „większe”. Dzieło Jezusa na ziemi, Jego ziemska droga, ograniczone było do jednego miejsca i czasu. Naszym dziełem, dziełem Kościoła – Domu Ojca – jest rozszerzenie tej obecności na cały świat i wszystkie czasy. Gdy wyciągamy rękę do zaniedbanych wdów naszych czasów – samotnych, nienarodzonych, odrzuconych – dokonujemy dzieła większego objętością, bo Duch Święty rozlewa miłość Chrystusa w historii powszechnej.

Mamy być wspólnotą, w której nie tylko się mówi o Drodze, ale się nią staje dla innych. Mamy być świątynią nie z zimnego marmuru, ale z ciepłych, żywych serc. Mamy być miejscem, gdzie Tomasz słyszący sprzeczne informacje, zobaczy prawdę; gdzie Filip spragniony wizji, doświadczy dotyku Bożej miłości.

Nie lękajcie się więc. Trwoga serca ustępuje, gdy przestajemy szukać drogi jako zewnętrznego GPS-u, a zaczynamy nią być – razem, jako Ciało Chrystusa, karmiąc się Jego Prawdą i dzieląc się Jego Życiem. Wtedy naprawdę idziemy do Ojca. Amen.

---

HOMILIA alternatywna III

Stajemy dzisiaj w obliczu słów, które od dwóch tysięcy lat nie przestają dotykać, niepokoić i pociągać. „Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem” – mówi Jezus. Tylko siedem słów. A jednak Tomasz à Kempis miał rację, pisząc w XV wieku: „Bez Drogi nie ma dokąd iść. Bez Prawdy nic nie wiadomo. Bez Życia nie ma życia”. Cała nasza egzystencja, nasza wieczność, streszcza się w tych trzech rzeczywistościach. I wszystkie one są Osobą.

Chciałbym się dziś zatrzymać zwłaszcza przy środkowym słowie: Prawda. Ono rozbłyskuje w dzisiejszej Ewangelii z całą mocą, ale też odsłania przed nami nasz wewnętrzny opór. Bo Prawda to niesamowicie niebezpieczne słowo. Bał się jej Piłat, stojąc twarzą w twarz z Chrystusem. Miał przed sobą samą Prawdę, a zapytał cynicznie: „Cóż to jest prawda?” – i nie zaczekał na odpowiedź. Bali się jej arcykapłani, uczeni w Piśmie i wszyscy, dla których Jezus był niewygodny. Bali się jej totalitarni władcy i boją się nadal współcześni „magicy zaokrąglonego słowa”. Prawda nie przestaje przerażać tych, którzy się z nią rozmijają. Jest czymś, co wyzwala, ale też czymś, za co można pójść do więzienia, stracić reputację, zostać znienawidzonym.

Ale, moi drodzy, nie oszukujmy się: my też się jej boimy. I nie chodzi tylko o wielkie społeczne prawdy, za które ktoś oddaje życie. Chodzi o tę małą, upartą prawdę o mnie samym. Boję się jej – przyznać to musi każdy z nas, jeśli jest szczery wobec własnego serca. Nie chcę jej przyjąć, bo ona demaskuje moją małostkowość, zdziera moje starannie wypracowane maski, zmywa makijaż pobożności i poprawności. Nie chcę jej uznać, bo wtedy musiałbym radykalnie zmienić swoje życie. A przecież tak bardzo lubię sterować swoim życiem według własnych wyobrażeń.

I wtedy zaczyna się nasza skomplikowana gra z prawdą. Jedni próbują ją zagłuszyć – gwarem nieustannych bodźców, muzyką, która nie pozwala zamilknąć, zalewem słów, za którymi nie stoi żadna treść. Drudzy próbują ją dyplomatycznie ominąć, zbyć uśmieszkiem politowania, sprowadzić do poziomu „mojej prawdy” i „twojej prawdy”, twierdząc, że wszystko jest względne – zależy od sytuacji, od kultury, od stanu zdrowia, od spojrzenia. Jeszcze inni, co tragiczniejsze, próbują ją zabić – tak jak próbowano zabić Chrystusa. Można to zrobić nawet sprytnie manipulowanymi cytatami z Pisma Świętego. Nie ma chyba – poza miłością – rzeczywistości tak sponiewieranej i tak lekceważonej w naszym świecie jak prawda.

A jednak Chrystus trwa. On nie mówi: „Ja znam prawdę”. On mówi: „Ja jestem Prawdą”. To zasadnicza różnica. Prawda nie jest zbiorem tez do zapamiętania, nie jest ideologią, nie jest systemem filozoficznym. Prawda ma twarz, dłonie, przebity bok. Prawda jest Kimś, kto mnie kocha do końca. I to zmienia wszystko. Bo spotkanie z Prawdą nie jest stanięciem przed bezlitosnym lustrem, które tylko oskarża, ale jest spotkaniem z Osobą, która mówi: „Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (J 18,37). I zaraz dodaje: „Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu”.

Widzicie? Prawda Jezusa nie jest po to, by nas zmiażdżyć. Ona jest po to, by nas poprowadzić. Dlatego właśnie mówi najpierw: „Ja jestem Drogą”, a na końcu: „Ja jestem Życiem”. Prawda, która jest Chrystusem, nie zostawia nas z gorzkim rozczarowaniem sobą. Ona bierze nas za rękę jak Piotra, który po swoim upadku spotkał zmartwychwstałego Pana i w świetle Jego Prawdy trzykrotnie wyznał miłość. I właśnie wtedy, w ogniu tej trudnej prawdy o zaparciu się Mistrza, nie został odrzucony, ale posłany: „Paś owce moje!”.

Spójrzmy na pierwsze czytanie z Dziejów Apostolskich. We wspólnocie rodzi się problem: zaniedbywano wdowy greckie. Mogli udawać, że wszystko jest w porządku, mogli to zamieść pod dywan dla świętego spokoju. Ale oni nazwali rzecz po imieniu. Zobaczyli trudną prawdę o nierówności, o niedoskonałości swojego pięknego Kościoła. I właśnie to szczere uznanie prawdy stało się początkiem nowego dobra – wyboru siedmiu diakonów. Prawda, nawet bolesna, przyjęta w Chrystusie, nie niszczy; ona otwiera drogę do życia. Bo jeśli Jezus jest Prawdą i jednocześnie Drogą i Życiem, to przyjęcie Prawdy jest wejściem na jedyną Drogę, która prowadzi do pełnego Życia.

Bez tego wewnętrznego przejścia pozostajemy niewolnikami. „I poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,32). Być może właśnie dlatego tak często nie czujemy się wolnymi, że wciąż nie chcemy poznać prawdy o sobie? Być może dlatego nie ma w nas życia – prawdziwego, pełnego pasji i pokoju życia w Bogu – że od prawdy uciekamy? Być może całe nasze życie wydaje się niekiedy drogą donikąd, bo boimy się Prawdy, która jako jedyna nadaje kierunek ludzkiemu wędrowaniu?

Święty Piotr w drugim czytaniu nazywa Chrystusa kamieniem węgielnym, odrzuconym przez budujących, ale wybranym i drogocennym u Boga. Odrzucić Prawdę to zawsze odrzucić Kamień Węgielny własnego życia – po to, by lepić dom z kartonu własnych iluzji. Ale przychodzi wielkanocny wiatr Ducha i rozwiewa te konstrukcje. Zostaje tylko to, co zbudowane na Skale – na Jezusie, Drodze, Prawdzie i Życiu.

Na koniec musimy odpowiedzieć na pytanie, które dzisiaj rozbrzmiewa w naszych sumieniach: Jaki jest mój stosunek do Prawdy? Czy jestem gotów, by dziś, w tę wielkanocną niedzielę, stanąć przed Nim bez masek – przed Tym, który zna mnie lepiej, niż ja sam siebie znam, i który wciąż powtarza: „Nie bój się, Ja jestem”? Czy pozwolę, by Jego światło przeniknęło te zakamarki mojego serca, w których panuje jeszcze ciemność kłamstwa i lęku?

Pozwólmy, by Jezus – Prawda – zdjął z nas ciężar udawania. Prawda może zaboleć jak oczyszczenie rany, ale tylko ona prowadzi do życia. Bez Prawdy nie ma Drogi. Bez Drogi nie ma dojścia do Życia. Z Jezusem zaś – który jest tym wszystkim – nawet najtrudniejsza prawda staje się bramą do wolności.

---

Homilia alternatywna IV

Dzisiejsze czytania, choć pozornie różne, opowiadają jedną historię: Bóg buduje.
Buduje Kościół (Dz 6), buduje świątynię z ludzi (1 P 2), buduje drogę do Ojca (J 14).
I co ciekawe – robi to nie mimo ludzkich problemów, ale właśnie przez nie.

Egzegeza podkreśla, że konflikt hellenistów i Hebrajczyków (Dz 6) nie jest kryzysem destrukcyjnym, lecz momentem przejścia: Kościół dojrzewa, odkrywając różnorodność i strukturę posług (Baran, 2019; Myszor, 2010). Z kolei metafora „żywych kamieni” u Piotra wskazuje, że wspólnota nie jest statyczna – to dynamiczna budowla, w której każdy ma swoje miejsce (Łach, 2006). Ewangelia Jana dopowiada fundament: Chrystus nie tylko wskazuje drogę – On sam jest drogą (Zawadzki, 1949).

„Kościół z niedoskonałych kamieni”

Wyobraźmy sobie budowę domu.
Nie takiego z katalogu – idealnego, symetrycznego.
Ale domu z kamieni, które są różne: jeden pęknięty, drugi krzywy, trzeci za mały.

Gdybyśmy my byli budowniczymi, wiele z nich byśmy odrzucili.

A Bóg?
On robi coś odwrotnego.

Święty Piotr mówi dziś jasno:
„wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani…”

Nie idealne. Żywe.

1. Konflikt, który buduje

Pierwsze czytanie jest zaskakująco aktualne.
Pierwszy Kościół – i od razu napięcia, szemranie, poczucie niesprawiedliwości.

To nie jest obraz wspólnoty idealnej.
To obraz wspólnoty prawdziwej.

Apostołowie nie udają, że problemu nie ma.
Nie mówią: „módlmy się i wszystko samo się rozwiąże”.
Robią coś bardzo konkretnego: tworzą nową posługę.

To ważne:
Kościół rośnie nie wtedy, gdy nie ma problemów,
ale wtedy, gdy umie je przemienić w służbę.

2. Żywe kamienie – czyli kto?

Święty Piotr nie mówi: „jesteście marmurem”.
Mówi: „żywe kamienie”.

Czyli:

• kamień, który czuje,
• kamień, który czasem pęka,
• kamień, który musi być dopasowany do innych.

I tu jest trud:
kamień sam nie tworzy świątyni.

Dopiero w relacji z innymi nabiera sensu.

Może dlatego tak trudno być Kościołem.
Bo łatwiej być „wierzącym prywatnie” niż „żywym kamieniem” obok innych, którzy nas uwierają.

3. Jezus nie daje mapy – daje siebie

Tomasz pyta bardzo praktycznie:
„Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak możemy znać drogę?”

Chciałby mapy. Instrukcji. Jasnych wskazówek.

A Jezus odpowiada coś zupełnie niepraktycznego:
„Ja jestem drogą”.

Czyli:

• nie dostaniesz planu życia,
• nie dostaniesz gwarancji,
• dostajesz relację.

To zmienia wszystko.

Chrześcijaństwo to nie jest system nawigacji.
To jest podążanie za Kimś.

4. Większe rzeczy?

Na końcu Jezus mówi coś wręcz szokującego:
„kto we Mnie wierzy, będzie dokonywał większych dzieł”

Większych niż On?

Egzegeci tłumaczą, że chodzi nie o spektakularność, ale o zasięg (Tobiasza, 2004).
Jezus działał w jednym miejscu.
Kościół – na całym świecie.

Ale to ma też sens bardzo osobisty:

Twoje „większe dzieła”
to może nie cuda,
ale:

• przebaczenie komuś, komu nie chcesz przebaczyć,
• wytrwanie w dobru, gdy nikt nie widzi,
• budowanie jedności tam, gdzie łatwiej się wycofać.

Puenta

Bóg nie buduje z idealnych ludzi.
Buduje z dostępnych.

Nie potrzebuje doskonałości.
Potrzebuje gotowości.

Może więc pytanie na dziś nie brzmi:
„czy jestem wystarczająco dobry dla Kościoła?”

Ale raczej:
czy pozwalam Bogu włączyć mnie w budowę?

Bo bez ciebie tej świątyni będzie brakować jednego kamienia.

---

Homilia alternatywna V

Dzisiejsze Słowo zaczyna się bardzo zwyczajnie, a nawet trochę niewygodnie: od szemrania. W pierwszym Kościele, który często idealizujemy, pojawia się napięcie, poczucie niesprawiedliwości, podział na „naszych” i „obcych”. Helleniści czują się pominięci. I można by powiedzieć: nic nowego. Nawet wspólnota apostołów nie była wolna od tego, co tak dobrze znamy – od porównań, pretensji, cichego żalu.

A jednak właśnie w tym miejscu dzieje się coś bardzo ważnego. Apostołowie nie uciekają od problemu, nie przykrywają go pobożnymi słowami. Zatrzymują się i rozeznają: co naprawdę jest najważniejsze? I odkrywają coś, co późniejsza tradycja Kościoła będzie stale podkreślać – że Kościół żyje wtedy, gdy jest równowaga między słowem a czynem, między modlitwą a konkretną troską o człowieka. Dlatego rodzi się nowa posługa. Nie z teorii, ale z potrzeby serca wspólnoty. I właśnie wtedy – jak zauważają egzegeci – „słowo Boże rozszerzało się”, bo wspólnota zaczęła być bardziej prawdziwa, bardziej uporządkowana w miłości (por. Baran, 2019).

To prowadzi nas do drugiego czytania. Święty Piotr mówi: „wy jesteście żywymi kamieniami”. To niezwykły obraz. Nie martwe, idealnie obrobione bloki, ale kamienie żywe – a więc takie, które mają swoją historię, swoje pęknięcia, swoje niedoskonałości. I właśnie z takich kamieni Bóg buduje świątynię.

To trochę burzy nasze wyobrażenia. Bo my często myślimy: najpierw muszę się „doprowadzić do porządku”, naprawić wszystko w swoim życiu, stać się idealny – a dopiero potem mogę być częścią Kościoła. Tymczasem Piotr mówi odwrotnie: to w byciu częścią tej budowli człowiek się przemienia. To we wspólnocie, czasem trudnej, czasem wymagającej, uczymy się miłości. Bo kamień sam nie ma sensu. Sens ma dopiero wtedy, gdy jest włączony w całość.

I tutaj pojawia się Ewangelia, która dotyka jeszcze głębiej naszego serca. Jezus mówi: „Niech się nie trwoży serce wasze”. To zdanie pada w momencie, kiedy uczniowie czują, że wszystko zaczyna się chwiać. Jezus mówi o odejściu, o czymś, czego nie rozumieją. I wtedy Tomasz zadaje bardzo uczciwe pytanie: „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak możemy znać drogę?”

To pytanie jest bardzo współczesne. My też chcielibyśmy wiedzieć: dokąd zmierza nasze życie, jaką decyzję podjąć, jaką drogę wybrać. Chcielibyśmy jasnej mapy.

A Jezus odpowiada w sposób zaskakujący: „Ja jestem drogą”. Nie daje planu. Daje siebie.

To znaczy, że wiara nie polega na tym, że wszystko rozumiem i mam poukładane. Wiara polega na tym, że idę za Kimś, nawet jeśli nie widzę całej drogi. Jak podkreśla współczesna teologia, to zdanie Jezusa jest centrum chrześcijaństwa: On nie tylko wskazuje prawdę – On nią jest; nie tylko prowadzi do życia – On sam jest życiem (por. Bartnicki, 1983; Szczurek, 2021).

I może dlatego tak trudno uwierzyć w ostatnie słowa dzisiejszej Ewangelii: „kto we Mnie wierzy, będzie dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, a nawet większych”. Brzmi to niemal nieprawdopodobnie. A jednak chodzi tu nie o spektakularne cuda, ale o coś znacznie bardziej wymagającego: o codzienną przemianę świata przez miłość, która działa w zwyczajności. O przebaczenie, które wydaje się niemożliwe. O wierność, która kosztuje. O dobro, które nie szuka uznania.

Bracia i siostry, jeśli spróbujemy połączyć te trzy czytania, zobaczymy jedną prostą, ale wymagającą prawdę: Bóg buduje swój Kościół nie z ludzi idealnych, ale z ludzi gotowych. Gotowych wejść w relację, gotowych służyć, gotowych iść za Chrystusem nawet wtedy, gdy nie wszystko jest jasne.

Może więc najważniejsze pytanie dzisiejszej niedzieli nie brzmi: czy jestem wystarczająco dobry, żeby należeć do tej budowli? Ale raczej: czy pozwalam Chrystusowi, żeby mnie w nią włączył? Czy zgadzam się być tym „żywym kamieniem”, nawet jeśli to oznacza tarcie, trud, konieczność zmiany?

Bo prawda jest taka: bez tego jednego kamienia – którym jesteś ty – ta świątynia nie będzie pełna.

III NIEDZIELA WIELKANOCNA - rok A

 Dz 2:14.22-33

Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów. Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim, bo Dawid mówił o Nim: Miałem Pana zawsze przed oczami, gdyż stoi po mojej prawicy, abym się nie zachwiał. Dlatego ucieszyło się moje serce i rozradował się mój język, także i moje ciało spoczywać będzie w nadziei, że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani ani nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu. Dałeś mi poznać drogi życia i napełnisz mnie radością przed obliczem Twoim. Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie, że patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. Więc jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego Potomek zasiądzie na jego tronie, widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi. Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami. Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go, jak to sami widzicie i słyszycie.

1 Kor 1:17-21

Nie posłał mnie Chrystus, abym chrzcił, lecz abym głosił Ewangelię, i to nie w mądrości słowa, by nie zniweczyć Chrystusowego krzyża. Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia. Napisane jest bowiem: Wytracę mądrość mędrców, a przebiegłość przebiegłych zniweczę. Gdzie jest mędrzec? Gdzie uczony? Gdzie badacz tego, co doczesne? Czyż nie uczynił Bóg głupstwem mądrości świata? Skoro bowiem świat przez mądrość nie poznał Boga w mądrości Bożej, spodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących.

Łk 24:13-35

Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. On zaś ich zapytał: Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze? Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało. Zapytał ich: Cóż takiego? Odpowiedzieli Mu: To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli. Na to On rzekł do nich: O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały? I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili nawzajem do siebie: Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał? W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi, którzy im oznajmili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi. Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak Go poznali przy łamaniu chleba.

---

Czyż nie pałają nasze serca?

Idziemy drogą naszego życia, rozdyskutowani o bieżących problemach, zaaferowani doczesnością, rozgadani i nawet nie widzimy, że tuż obok nas kroczy sam Chrystus. Obecny czasami w człowieku potrzebującym pomocy, ale czasami On sam chce nam takiej pomocy udzielić, otworzyć oczy, rozgrzać nasze serca, tylko ... że my Go nie dostrzegamy. Dyskutujemy, dywagujemy, tłumaczymy, uzasadniamy, krytykujemy, perorujemy, politykujemy i wymądrzamy się ... a oczy nasze ślepe i serca nasze zamknięte ... zatwardziałe ... obolałe i pokaleczone. Próbujemy zrozumieć świat bez Niego i nie udaje się.

Siadamy z Nim do stołu i nie rozpoznajemy Go nawet "po łamaniu chleba"! Bo tak bardzo jesteśmy zanurzeni w codzienności, tak bardzo jesteśmy głusi na Jego słowa, tak bardzo ślepi i ... może nawet załamani ... bo nam się wydawało, że .... i tyle razy już się zawiedliśmy i straciliśmy już wszelką nadzieję ...

A Ty Panie stale nas spotykasz i ustawicznie posyłasz nam Twoich świadków. Ty nieustannie łamiesz dla nas chleb i wyjaśniasz nam Pisma. Ty nawet cuda czynisz na naszych oczach!! To tylko my jesteśmy ślepi, nieufni, nieskorzy do wierzenia, zamknięci, leniwi.

Panie, otwórz nasze oczy, aby widziały Ciebie, kroczącego obok ...Panie, rozgrzej nasze serca, aby nie były zatwardziałe ....
Panie, przymnóż nam wiary, nadziei ... a nade wszystko miłości ...
Panie nie pozwól przegapić kolejnej szansy, jaką nam dałeś ...

---

Homilia alternatywna I

Bóg, który skraca dystans

Emaus to nie tylko kropka na starożytnej mapie Palestyny. To stan ducha, który zna każdy z nas. To ten moment, w którym człowiek odwraca się plecami do marzeń, które legły w gruzach, i zaczyna wracać do swojej szarej codzienności. Uczniowie idący do Emaus są obrazem Kościoła w kryzysie – Kościoła, który zna fakty, ale nie rozumie ich sensu. Rozmawiają o Jezusie, analizują Jego proces i śmierć, ale robią to z perspektywy grobu, a nie zmartwychwstania. Ich smutek wynika z najsmutniejszego zdania, jakie może wypowiedzieć wierzący: „A myśmy się spodziewali...”. W tych słowach kryje się ból rozczarowania Bogiem, który nie zmieścił się w naszych prywatnych planach i politycznych oczekiwaniach.

W tę naszą ucieczkę i rezygnację wchodzi Jezus. Co ciekawe, nie zaczyna od spektakularnego cudu ani nie odsłania od razu swojej twarzy. On staje się towarzyszem drogi, słuchaczem, a potem cierpliwym nauczycielem. To niezwykle ważna lekcja dla naszej duchowości: Bóg rzadko krzyczy, częściej szepcze w rytmie naszych kroków. On szanuje nasz proces wychodzenia z mroku. Zanim otworzy nam oczy, najpierw rozpala nasze serca Słowem. Pokazuje, że krzyż, który św. Paweł nazywa „głupstwem dla świata”, jest w istocie najwyższą logiką miłości. Bez zrozumienia Pisma, bez spojrzenia na nasze życie przez pryzmat Bożej obietnicy, zawsze będziemy widzieć tylko porażkę tam, gdzie Bóg przygotowuje zwycięstwo.

Przełom dokonuje się jednak nie przy dyskusji, ale przy stole. Gest łamania chleba jest tym momentem, w którym teoria zamienia się w obecność. To właśnie w Eucharystii zmartwychwstały Pan staje się dla nas rozpoznawalny w sposób najpełniejszy. Uczniowie z Emaus odkrywają, że Pan nie jest wspomnieniem z przeszłości, ale żywą Osobą, która karmi nas sobą, byśmy mieli siłę wrócić do naszych „Jerozolim” – do miejsc trudnych, do obowiązków, od których chcieliśmy uciec. Ich serca zaczynają bić innym rytmem, co sami później wyznają:

„Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” (Łk 24, 32).

To „pałające serce” jest znakiem rozpoznawczym chrześcijanina. Nie jest to jedynie emocjonalne uniesienie, ale wewnętrzny ogień wiary, który pozwala widzieć głębiej. Wiara bowiem to nie tylko intelektualne przyjęcie dogmatów, ale spotkanie, które zmienia kierunek marszu. Zamiast oddalać się od wspólnoty w stronę prywatnego Emaus, uczniowie natychmiast wracają do Jerozolimy, by dzielić się radością. Odnaleźli Pana w Słowie i Chlebie, co stanowi fundament całego życia liturgicznego Kościoła.

O tej podwójnej obecności Chrystusa przypomina nam Konstytucja o Liturgii Świętej Soboru Watykańskiego II, podkreślając, że droga do Emaus trwa w każdej Mszy Świętej:

„Dla dokonania tak wielkiego dzieła Chrystus jest zawsze obecny w swoim Kościele, zwłaszcza w czynnościach liturgicznych. [...] Obecny jest w swoim słowie, bo gdy w Kościele czyta się Pismo święte, On sam przemawia. Jest obecny wreszcie, gdy Kościół modli się i śpiewa psalmy, gdyż On sam obiecał: 'Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam i ja jestem pośród nich'” (Sobór Watykański II, Konstytucja o Liturgii Świętej Sacrosanctum Concilium, nr 7).

Dzisiejsza niedziela zaprasza nas, byśmy przestali być „nierozumnymi i nieskorymi do wierzenia”. Jezus idzie obok ciebie w twoich wątpliwościach, w twoim zmęczeniu i w twoich „nieudanych” planach. On nie chce, byś został w Emaus – w miejscu bezpiecznym, ale zamkniętym na nadzieję. On łamie dla ciebie chleb, byś zrozumiał, że każda twoja droga, nawet ta najtrudniejsza, ma sens, jeśli tylko pozwolisz Mu się do niej przyłączyć. Nie bójmy się prosić Go słowami uczniów: „Zostań z nami, Panie”, bo tylko z Nim zmierzch naszego życia może stać się nowym porankiem.

---

Homilia alternatywna II

„Gdy oczy są na uwięzi”

Dzisiejsza Ewangelia o uczniach idących do Emaus należy do tych fragmentów Pisma, które znamy niemal na pamięć. I właśnie w tym tkwi niebezpieczeństwo – że oswoiliśmy ją tak bardzo, iż przestała nas niepokoić. A to jest tekst głęboko niepokojący.

Spójrzmy prawdzie w oczy: tych dwóch mężczyzn ucieka. Kierunek ich drogi mówi wszystko – oddalają się od Jerozolimy, od miejsca klęski, od wspólnoty, od grobu. Ich stopy poruszają się szybciej niż serca. Mają gotową narrację: „A myśmy się spodziewali…”. Czas przeszły. Nadzieja w formie dokonanej, zamkniętej, pogrzebanej razem z Tym, którego ciała nawet nie znaleziono.

To zdanie – „A myśmy się spodziewali” – jest chyba najsmutniejszym wyznaniem w całej Ewangelii. Bo wyraża nie tylko zawód, ale rezygnację z dalszego oczekiwania. Oni nie mówią: „wciąż się spodziewamy, choć nie rozumiemy”. Oni mówią: „spodziewaliśmy się – już nie”.

I wtedy On się przybliża.

Nie zjawia się w blasku. Nie przerywa ich żalu gromkim „Oto Ja jestem!”. Nie czyni spektakularnego znaku. Po prostu idzie obok. Pyta, słucha, pozwala im wypowiedzieć cały ból, całe rozczarowanie, całą teologię, która runęła w gruzach. Jezus zmartwychwstały nie unieważnia ich smutku – wchodzi w niego.

Czy nie jest to najgłębsza prawda o tym, jak Bóg działa w naszym życiu? Kiedy nasze „spodziewaliśmy się” zamienia się w gorzki osad, On nie czeka, aż się ogarniemy i wrócimy z podkulonym ogonem do świątyni. On wychodzi na drogę naszego odwrotu. Towarzyszy nam w ucieczce.

I wtedy pada to mocne słowo: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia!”.

Zatrzymajmy się przy tym. Greckie słowo, którego używa Łukasz, to anoētoi – dosłownie: „bez-myślni”, ci, którym brakuje nous – głębszego rozumu, duchowej intuicji. Jezus nie zarzuca im braku inteligencji. Zarzuca im coś znacznie poważniejszego: serce nieskore do wierzenia. Serce, które jest powolne, ociężałe, które woli trzymać się swojej wersji wydarzeń niż otworzyć się na tajemnicę.

Bo problem uczniów z Emaus nie polegał na braku informacji. Oni wiedzieli wszystko! Znali proroctwa, znali fakty: śmierć Jezusa, pusty grób, świadectwo kobiet o aniołach, relację Piotra. Mieli kompletny zestaw danych. A jednak ich oczy były „na uwięzi” – jak to pięknie oddaje polski przekład. Były związane, zniewolone przez ich własną interpretację rzeczywistości.

Ileż razy my sami jesteśmy w takim stanie? Mamy całą teologię, znamy katechizm, uczestniczymy w liturgii – a mimo to nasze oczy pozostają na uwięzi. Więzi je nasze wyobrażenie o tym, jak Bóg powinien działać. Więzi je nasze „spodziewaliśmy się, że…”.

Zobaczmy, co robi Jezus. Nie mówi: „No przecież tu jestem, otwórzcie oczy!”. Nie pokazuje ran. Zamiast tego – wyjaśnia Pisma. Rozpala ich serca słowem, zanim jeszcze pozwoli im się rozpoznać.

To jest kluczowe: Zmartwychwstały nie zaczyna od dowodów. Nie daje się sfotografować ani nagrać. On zaczyna od interpretacji. Od nadania sensu temu, co przeżyli. Od włączenia ich osobistej tragedii w wielką narrację zbawienia. „Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?” – pyta. Musi, dei w grece – konieczność wpisana w Boży plan.

Święty Paweł w dzisiejszym drugim czytaniu mówi o tym samym: „Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia”. Krzyż – znak absolutnej klęski – staje się mocą. Ale tylko dla tych, którzy pozwolą Bogu przemienić swoją logikę. Którzy zgodzą się na to, że mądrość Boża objawia się w tym, co świat uznaje za głupstwo i słabość.

Uczniowie w Emaus doświadczają właśnie tego przewrotu. Ich narracja o klęsce zostaje rozbita nie przez lepsze argumenty, ale przez obecność Tego, który sam stał się tą klęską – i przeszedł przez nią do chwały.

I wreszcie przychodzi moment kulminacyjny: „Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go”.

Gest, który wcześniej wykonywał w Wieczerniku. Gest, który stał się centrum chrześcijańskiego kultu. Eucharystia. Łamanie chleba. Tam, gdzie wcześniej było słowo wyjaśniające, teraz pojawia się ciało wydane. I właśnie wtedy oczy przestają być na uwięzi.

A On – natychmiast znika.

Czy to nie zastanawiające? W momencie rozpoznania Jezus staje się niewidzialny. Jakby chciał im powiedzieć: „Teraz już nie potrzebujecie mojej fizycznej obecności. Teraz macie znak. Teraz macie wspólnotę. Teraz macie siebie nawzajem. A przede wszystkim – teraz macie płonące serca i otwarte oczy”.

I co robią uczniowie? W tej samej godzinie wracają. Sześćdziesiąt stadiów w ciemności. Kilka godzin drogi. Nie czekają do rana. Nie mówią: „jutro się zastanowimy”. Wracają natychmiast. Kierunek ich drogi się odwraca – z ucieczki od wspólnoty staje się powrotem do niej.

To jest owoc spotkania ze Zmartwychwstałym: odwrócenie kierunku życia. Nie chodzi o to, że odtąd wszystko będzie jasne i proste. Oni wciąż nie rozumieją wszystkiego. Ale wiedzą już, że ich serce może płonąć. Że ich oczy mogą widzieć. I że nie są sami na drodze.

Bracia i siostry, ta Ewangelia jest o nas. O naszych niedzielnych Eucharystiach, w których słuchamy słowa i łamiemy chleb. O naszych „drogach do Emaus” – sytuacjach, w których wydaje się nam, że Bóg przegrał, a nasza nadzieja była złudzeniem.

Pytanie brzmi: czy pozwolimy, by Nieznajomy Wędrowiec przyłączył się do naszej wędrówki? Czy zgodzimy się, by rozbił naszą zgrabną narrację o tym, co się „powinno” wydarzyć? Czy damy Mu szansę rozpalić nasze serca, zanim jeszcze wszystko zrozumiemy?

I wreszcie – czy po rozpoznaniu Go przy łamaniu chleba, wrócimy do Jerozolimy? Do wspólnoty. Do miejsca, z którego uciekliśmy. Do tych, którym musimy powiedzieć: „Pan rzeczywiście zmartwychwstał”.

Bo wiara w zmartwychwstanie nie jest prywatną sprawą. Ona zawsze prowadzi do wspólnoty. Zawsze domaga się świadectwa. Zawsze odwraca kierunek naszej samotnej ucieczki.

Święty Piotr w pierwszym czytaniu stoi przed tłumem i mówi donośnym głosem: „Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami”. On też przeszedł swoją drogę – przez zaparcie się Mistrza, przez łzy, przez ciemność. A teraz, napełniony Duchem, głosi to, co wcześniej wydawało mu się końcem wszystkiego.

Każdy z nas ma swoją historię zawiedzionych nadziei. Każdy nosi w sobie jakieś „a myśmy się spodziewali…”. Ale Zmartwychwstały nie zostawia nas na drodze odwrotu. On idzie obok. Wyjaśnia Pisma. I czeka, aż przy łamaniu chleba otworzą się nam oczy.

Niech ta Eucharystia będzie dla nas takim właśnie momentem. Niech rozpali nasze serca. Niech rozwiąże oczy, które są na uwięzi. I niech nas pośle z powrotem – do wspólnoty, do świadectwa, do tych, którzy wciąż idą w złą stronę, bo jeszcze nie spotkali Wędrowca.

---

Homilia alternatywna III

Rozżarzone Serce, Czyli Ból Prawdy

Przysłuchajmy się przez chwilę temu, co przed chwilą usłyszeliśmy w Ewangelii, a co tak mocno wybrzmiewa w podanej nam refleksji. Zwykle, gdy mówimy o uczniach idących do Emaus, lubimy zatrzymać się na cieple tego spotkania. Mówimy: “Ich serca pałały”. Wyobrażamy sobie przyjemne ciepło, taki duchowy kominek, przy którym miło się ogrzać.

Ale spójrzmy prawdzie w oczy, biorąc do serca słowa, które mamy przed sobą: “Idziemy drogą naszego życia, rozdyskutowani o bieżących problemach… rozgadani i nawet nie widzimy, że tuż obok nas kroczy sam Chrystus”.

Czy to “pałanie serca” naprawdę było miłe? Czy to nie był raczej bolesny skurcz? Przypomina mi to moment, gdy nagle, w środku nocy, uświadamiamy sobie jakąś gorzką prawdę o sobie. Leżymy w łóżku, a serce wali jak młot, policzki płoną ze wstydu. Nie jest to przyjemne ciepło, ale żar, który wypala nasze iluzje.

Problem w tym, że my nie chcemy, aby nasze serca pałały. Wolimy, żeby były znieczulone.

Nasza codzienność, jak to zostało powiedziane, to nieustanna dyskusja. Jesteśmy mistrzami komentarza. Perorujemy, politykujemy, wymądrzamy się. Mamy gotową ocenę na wszystko: na Kościół, na sąsiada, na politykę, na pogodę. W tym hałasie czujemy się bezpiecznie. Bo jeśli przestaniemy gadać, jeśli zapadnie cisza, to będziemy musieli zmierzyć się z tym, co zostało nazwane “sercem zamkniętym, zatwardziałym, obolałym i pokaleczonym”.

W Ewangelii Jezus robi rzecz pozornie okrutną. Uczniowie mówią Mu: “Myśmy się spodziewali…”. To najbardziej tragiczne słowa w całej tej historii. “Spodziewaliśmy się, że On wyzwoli Izraela. Spodziewaliśmy się sukcesu, mocy, rozwiązania problemów.” A Chrystus, zamiast ich przytulić i powiedzieć: “Już dobrze, już jestem, nie płaczcie”, mówi: “O, głupi i nieskorzy do wierzenia!”

To jest właśnie ten moment “łamania chleba” w sercu, zanim jeszcze zostanie połamany w dłoniach. Chrystus łamie ich iluzje. Rozbija ich wyobrażenia o Bogu, który miał być wygodnym menadżerem ich szczęścia. Pokazuje im, że ich smutek wynikał nie z tego, że Bóg umarł, ale z tego, że ich wyobrażenie o Bogu okazało się fałszywe.

I to boli. To pali.

“Czyż nie pałały nasze serca?” – pytają potem.
Pałały, bo Prawda wdzierała się w ich kłamstwa.
Pałały, bo Słowo Boże było jak ogień, który spalał ich ludzką, ciasną logikę.
Pałały, bo musieli przyznać przed samymi sobą: “Byliśmy ślepi. Szukaliśmy trupa w grobie, a On żywy szedł obok nas w kurz drogi.”

Siostry i Bracia, gdzie dziś siedzicie przy stole, i nie rozpoznajecie Go “po łamaniu chleba”?

Może jesteś dziś tutaj, w kościele, ale twoje serce jest zimne, bo wydawało ci się, że Bóg powinien załatwić sprawę z twoim szefem inaczej.
Może jesteś rozgoryczony, bo wydawało ci się, że jeśli będziesz dobry, to na pewno nie spotka cię choroba, a jednak przyszła.
Może siedzisz z boku, zamknięty, bo twoja wiara jest “obolała i pokaleczona” przez innych chrześcijan.

A On stoi obok. I łamie dla ciebie chleb.
Ale On nie łamie go po to, żebyś poczuł się wygodnie. On go łamie po to, żeby twoje serce wreszcie zapałało – nawet jeśli ten ogień ma cię na chwilę zaboleć. Bo tylko taki ogień wypala z nas lęk i znieczulicę.

Nie prośmy Boga o łatwe ciepło pocieszenia. Prośmy, jak w tej modlitwie, o ogień, który otwiera oczy:

Panie, rozgrzej nasze serca, nawet jeśli to ma boleć.
Panie, nie pozwól nam przegapić kolejnej szansy, nawet jeśli ta szansa ubrana jest w szaty zwykłego, zmęczonego Wędrowca.
Panie, spraw, abyśmy wreszcie zamilkli w naszym wiecznym politykowaniu i usłyszeli, jak tłumaczysz nam Pisma.

A kiedy już zamilkniemy, kiedy zamilkną nasze mądrości, może w końcu rozpoznamy Cię w tym geście – w geście łamania się sobą dla innych. Amen.

 

II Niedziela Wielkanocna – Miłosierdzia Bożego - rok A

 Dz 2:42-47

Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.

1 P 1:3-9

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie. Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, gotowego objawić się w czasie ostatecznym. Dlatego radujcie się, choć teraz musicie doznać trochę smutku z powodu różnorodnych doświadczeń. Przez to wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego złota, które przecież próbuje się w ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy w Niego teraz, choć nie widzicie, przecież wierzycie, a ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały wtedy, gdy osiągniecie cel waszej wiary - zbawienie dusz.

J 20:19-31

Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz /domu/ i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: Pokój wam! Następnie rzekł do Tomasza: Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż /ją/ do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym. Tomasz Mu odpowiedział: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego.

---

Żyć wiarą i nadzieją

Dzisiejsza niedziela Miłosierdzia Bożego, to okazja do refleksji nad tym, co ostatecznie jest dla mnie podstawą radości i nadziei. W świecie, w którym tak wiele już się zawaliło i tak wiele zawiodło, uciekamy się do Bożego Miłosierdzia, prosząc o Miłosierdzie dla nas i całego świata. To jest źródło naszej najgłębszej nadziei i naszego trwałego pokoju. Budowanie na czym innym okazało się i nietrwałe. Czyż świat nie dostrzega, że bez Bożego Miłosierdzia chyli się on ku nieuchronnemu upadkowi? Czyż my sami tak bardzo ślepi jesteśmy, że nie widzimy, że jedynym ratunkiem dla zdezorientowanej i bardzo często zdeprawowanej ludzkości jest ucieczka do tegoż właśnie niezgłębionego oceanu Bożego Miłosierdzia?

Świadectwo Apostołów o Zmartwychwstaniu Jezusa jest elementem spajającym wspólnotę pierwotnego Kościoła, jak pokazuje nam dzisiejsze pierwsze czytanie. Świadectwo to jest autentyczne i jednoznaczne, bo oparte na faktycznych wydarzeniach, w których Apostołowie bezpośrednio uczestniczyli, jak pokazuje z kolei Ewangelia wg św. Jana. Jest więc świadectwo Apostołów niejako gwarantem wiary dla tych, którzy uwierzyli w Chrystusa. Co więcej, jak pisze św. Piotr w drugim czytaniu: "Bóg przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa zrodził nas do żywej nadziei". Wiara więc i nadzieja są bezpośrednim efektem widocznym w pierwotnym Kościele. Ale także pokój i radość płynące z wiary i nadziei

Wiara, nadzieja ............ pokój i radość ........ Cztery bardzo wielkie i najczęściej nie rozumiane lub źle rozumiane słowa.

Wiara? To coś co "ubiera się" na niedzielę do kościoła ...
Nadzieja? ... na lepsze jutro.
Pokój? To raczej święty spokój i brak kłopotów.
A radość? ... no to może rozrywka i umiejętność zabawienia się ...?

A przecież te cztery słowa streszczają całość Wielkanocnego przesłania. A jak jest z nami? Nie ma w nas ani pokoju, ani radości, ani wiary, ani nadziei. Jesteśmy rozdrażnieni, podenerwowani, niespokojni. Żyjemy zastępnikami radości i pokoju. Żyjemy w ciągłym niezaspokojeniu i praktycznie w próżni, czasami nawet w bezsensie i w jakimś marazmie. Nie umiemy się z tego wydostać, nie umiemy odnaleźć w nas ani pokoju, ani radości, zapomnieliśmy o nadziei i nie ma w nas już wiary. Jesteśmy stale niezadowoleni, podekscytowani, zgorzkniali, niespokojni, nawet kiedy wydawać by się mogło, że nam się dobrze powodzi.

A dlaczego tak jest? Bo nie wierzymy, bo nie ma w nas nadziei prawdziwej. Bo źródłem naszej wiary i nadziei, źródłem naszego pokoju i radości nie jest prawda o tym, że Chrystus powstał z martwych. Nie bez przyczyny Papież Jan Paweł II powtarzał ustawicznie słowa z początku swojego pontyfikatu: "Otwórzcie drzwi waszych serc Chrystusowi Ukrzyżowanemu i Zmartwychwstałemu, Który przychodzi ofiarując Wam pokój (pokój prawdziwy, nie taki jaki daje świat). Tam gdzie przychodzi Chrystus zmartwychwstały, tam rodzi się również prawdziwy pokój." I nie tylko pokój, tam jest i wiara, i nadzieja, i radość, i pokój prawdziwy.

W  orędziu Wielkanocnym jest zawarte również orędzie Miłosierdzia, głoszone przez Siostrę Faustynę, a promulgowane przez Jana Pawła II, który w drugiej swojej Encyklice „Dives in Misericordia” pisze: „Misterium paschalne stanowi szczytowy punkt tego właśnie objawienia i urzeczywistnienia miłosierdzia, które jest zdolne usprawiedliwić człowieka, przywrócić sprawiedliwość w znaczeniu owego zbawczego ładu, jaki Bóg od początku zamierzył w człowieku, a przez człowieka także w świecie.” (n.7)

Pragniesz pokoju prawdziwego,
Szukasz radości nieprzemijającej,
Uwierz, że Chrystus zmartwychwstał,
Otwórz Mu drzwi twojego serca
i pozwól aby wszedł ze swoim Miłosierdziem w twoje życie.

---

Niedziela Miłosierdzia Bożego

W pierwszą niedzielę po Wielkanocy, 18 kwietnia 1993 roku, na placu Świętego Piotra w Rzymie Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył Siostrę Faustynę Kowalską do grona błogosławionych. Kanonizacji błogosławionej siostry Faustyny dokonał siedem lat później, w pierwszą niedzielę po Wielkanocy 30 kwietnia 2000.

W „Dzienniczku Duchowym” Siostry Faustyny znajdujemy taki wpis: „Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia” (299). A kilkanaście stron dalej słowa: „W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mojego; wylewam całe morze łask na dusze które się zbliżą do źródła miłosierdzia. Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar” (699).

Dzisiaj właśnie czcimy to, o czym pisze S. Faustyna. Dzisiaj, w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, kiedy w pamięci żywo jeszcze mamy podniosłe i radosne Alleluja, Jezus żyje, sam Bóg proponuje nam zwrócić się ku Jego Miłosierdziu. Wielkanoc, to radość Zmartwychwstania, to radość zwycięstwa życia nad śmiercią, dobra nad złem, Miłosierdzia nad grzechem. Tak właśnie chce Bóg, Ojciec Miłosierdzia, gdyż jak mówi św. Paweł w Liście do Efezjan: „Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia” (Ef 2, 4 n.). Bóg nas właśnie przywrócił do życia razem z Chrystusem. Tę tajemnicę wspominaliśmy w ubiegłą Niedzielę Wielkanocną. I dlatego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy czcimy właśnie owo Nieskończone Miłosierdzie Boże, dzięki Któremu możemy z ufnością wołać: „Jezu ufam Tobie”.

Wzruszająca jest prostota i zarazem głębia słów Koronki do Miłosierdzia Bożego: „Ojcze przedwieczny ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Najmilszego Syna Twojego ...”. Czyż możemy ofiarować Ojcu coś bardziej wartościowego i zarazem coś bardziej przekonywującego, jako przebłaganie za grzechy nasze? Czyż Bóg może dać się niejako „zaszantażować” bardziej? I dlatego to proste, a zarazem ogromnie potężne wołanie: „Dla Jego bolesnej Męki, miej miłosierdzie dla nas”, wołanie to, po prostu nie może pozostać bez odpowiedzi. Bóg nie może być głuchy na prośby tych, którzy „szantażują” Go męką Jego Umiłowanego Syna. Bóg „szaleje” z miłości do człowieka i na wszelkie sposoby próbuje człowieka do siebie pociągnąć, a człowiek -ze swej strony- tylko wtedy odnajduje siebie samego i swoje ostateczne spełnienie i powołanie, kiedy ucieka się do Bożego Miłosierdzia. Jak pisze Jan Paweł II w swej Encyklice: „Człowiek i jego najwyższe powołanie odsłania się w Chrystusie poprzez objawienie tajemnicy Ojca i Jego miłości.” (Dives in Misericordia nr. 1)

Tylko niestety człowiek także  szaleje, ale jego szaleństwo jest zaprzeczeniem miłości, jego szaleństwo, to rozpasanie, wyuzdanie, nienawiść, pycha, zarozumiałość … Szaleństwo człowieka to 40 milionów dzieci mordowanych corocznie w łonach matek, to parady „równości”, to próby „legalizacji” eutanazji, to amok zaślepienia, pychy i egoizmu … A Bóg widząc to szaleństwo człowieka i jego pęd ku unicestwieniu, nie ustaje w próbach opamiętania człowieka, nie zniechęca się ludzką pogardą i odrzuceniem, ale ponawia nieustannie swój apel … „sprowadź mi ludzkość całą, a szczególnie wszystkich grzeszników, i zanurz ją w morzu miłosierdzia mojego.”

Czy jednak człowiek się opamięta w swoim szaleńczym biegu ku nicości? Czy odstąpi od swej pychy i zrozumiałości? Czy przestanie zarozumiale obrażać Boga i twierdzić obłąkańczo, jak na plakatach reklamowych w Londynie i kilku miastach Kanady „Boga prawdopodobnie nie ma, więc przestań się martwić i ciesz się życiem”? Szaleństwo Bożego Miłosierdzia przeciwko szaleństwu ludzkiej pychy. Wygra na pewno to pierwsze, ale czy w tobie także?

Święta Siostra Faustyna w swoim „Dzienniczku” pisanym z polecenia Pana Jezusa i jej spowiedników w latach 1934-1938 opisała swoje głębokie życie duchowe i głębię tajemnicy Miłosierdzia Bożego przypominając światu o miłosiernej miłości Boga i podając nowe formy nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. A są nimi:

• obraz Jezusa miłosiernego z napisem „Jezu, ufam Tobie”,
• święto Miłosierdzia w pierwszą niedzielę po Wielkanocy,
• Koronka do Miłosierdzia Bożego,
• modlitwa w chwili konania Jezusa na krzyżu zwana Godziną Miłosierdzia,

W swoim „Dzienniczku” zapisała w czasie rekolekcji w styczniu 1934 roku:

„Jezus każe mi obchodzić to święto miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy.” [Dz. 258]

Papież Jan Paweł II w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, 18 kwietnia 1993 roku, na Placu Świętego Piotra w Rzymie zaliczył Siostrę Faustynę Kowalską do grona błogosławionych. Kanonizacji błogosławionej Siostry Faustyny dokonał siedem lat później, w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, 30 kwietnia 2000 r. Święto Miłosierdzia Bożego zostało ogłoszone oficjalnie dla całego kościoła podczas kanonizacji Siostry Faustyny. Czasami myślę sobie nawet, że być może Bóg w swojej mądrości doprowadził do wyboru Karola kardynała Wojtyły na Papieża właśnie po to, aby On ustanowił to święto dla całego kościoła.

---

Święto to poprzedza nowenna rozpoczynająca się w Wielki Piątek.

W „Dzienniczku” Siostra Faustyna cytując słowa Jezusa przekazuje niezwykłe obietnice Chrystusa związane z tym świętem: „W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia mojego; która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii św. dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar.” [Dz. 699]

W Koronce do Miłosierdzia Bożego powtarzamy słowa modlitwy, której sam Chrystus nauczył siostrę Faustynę: „Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata.”

Te niezwykłe słowa w połączeniu z obietnicą związaną z Niedzielą Miłosierdzia, kryją w sobie całą głębię Miłości Stworzyciela do stworzenia. Bóg pragnie okazać swoje miłosierdzie wszystkim i wszystkich doprowadzić do zbawienia, bo po to właśnie posłał swojego Jednorodzonego Syna na świat, aby świat zbawić.

Można zadać sobie pytanie: „o co Bogu chodzi, kiedy tak bardzo naciska i podkreśla konieczność uciekania się do Jego Miłosierdzia?” Czy nie jest to zadziwiające i zastanawiające, że sam Bóg przypomina nam o tym tak bardzo mocno i stanowczo? Czy nie jest to zastanawiające, że Bogu tak bardzo zależy na zbawieniu wszystkich, na doprowadzeniu wszystkich do życia wiecznego, że „wymyśla” coraz to nowe sposoby zbawienia swojego stworzenia? Mówi o tym wielokrotnie i bardzo zdecydowanie w Dzienniczku Siostry Faustyny: „Nie zazna ludzkość spokoju, dopokąd nie zwróci się do źródła miłosierdzia mojego.”

Tylko, że to stworzenia jest czasami tak bardzo aroganckie i tak uparcie odrzuca Jego zbawczą wolę, koniecznie pragnąc żyć w niewoli grzechu ...

Dlaczego ????

---

Godzina Miłosierdzia

O trzeciej godzinie - powiedział Pan Jezus do s. Faustyny w październiku 1937 roku w Krakowie - błagaj Mojego miłosierdzia szczególnie dla grzeszników i choć przez krótki moment zagłębiaj się w Mojej męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego (Dz. 1320). Taka jest historia powstania tej formy kultu Miłosierdzia Bożego. Kilka miesięcy później Pan Jezus powtórzył to żądanie określając cel jej ustanowienia, obietnice związane z praktykowaniem modlitwy w tej godzinie oraz sposoby jej obchodzenia.

Godzina Miłosierdzia jest formą kultu, w której czcimy moment konania Jezusa na krzyżu (1500), kiedy to stała się łaska dla świata całego - miłosierdzie zwyciężyło sprawiedliwość (Dz. 1572). Nie chodzi tutaj o godzinę zegarową - 60 minut modlitwy - ale o modlitwę w momencie, gdy zegar bije trzecią godzinę (Dz. 1572), czyli w chwili konania Jezusa na Kalwarii. Tę formę kultu Miłosierdzia Bożego można praktykować nie tylko w Wielki Piątek, czy w każdy piątek, ale codziennie. Jest to czas uprzywilejowany w nabożeństwie do Miłosierdzia Bożego.

Pan Jezus pragnie, aby w tej godzinie chociaż przez krótki moment rozważać Jego bolesną mękę, w której w sposób najpełniejszy objawia się tajemnica Jego miłosierdzia. Poznanie jej prowadzi do modlitwy uwielbienia i dziękczynienia, a także błagania o potrzebne łaski dla całego świata, a szczególnie dla grzeszników, bo w tej chwili [miłosierdzie] zostało na oścież otwarte dla wszelkiej duszy.

Z modlitwą w godzinie Miłosierdzia związał Pan Jezus obietnice wszelkich łask. W tej godzinie - powiedział - nie odmówię duszy niczego, która Mnie prosi przez mękę Moją (Dz. 1320). W godzinie tej uprosisz wszystko dla siebie i dla innych (Dz. 1572). Chrystus postawił więc trzy warunki konieczne dla spełnienia obietnic: modlitwa ma mieć miejsce o godzinie 300 po południu, ma być skierowana do Pana Jezusa i winno się w niej odwoływać do wartości i zasług Jego męki. Ponadto trzeba jeszcze zaznaczyć, że przedmiot modlitwy musi być zgodny z wolą Bożą, a sama modlitwa powinna być ufna, wytrwała i połączona z uczynkami miłosierdzia, co jest warunkiem prawdziwego nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego.

Pan Jezus udzielił również wskazówek dotyczących sposobów modlitwy w godzinie Miłosierdzia: Staraj się w tej godzinie - powiedział - odprawiać drogę krzyżową, o ile ci na to obowiązki pozwolą; a jeżeli nie możesz odprawić drogi krzyżowej, to przynajmniej wstąp na chwilę do kaplicy i uczcij Moje Serce, które jest pełne miłosierdzia w Najświętszym Sakramencie; a jeżeli nie możesz wstąpić do kaplicy, pogrąż się w modlitwie tam, gdzie jesteś, chociaż przez króciutką chwilę (Dz. 1572).

Godzina Miłosierdzia staje się codziennym czasem modlitwy apostołów Bożego Miłosierdzia pod każdą szerokością geograficzną. Dlatego wierzący jakby w nieprzerwanym akcie modlitwy łączą się z Jezusem konającym na krzyżu i - spełniając Jego prośbę - błagają o miłosierdzie Boże dla świata, szczególnie dla grzeszników.

Biała Niedziela, kończąca oktawę Wielkanocy, jest obchodzona jako Niedziela Miłosierdzia Bożego. W sposób spontaniczny wierni oddawali szczególnie cześć Miłosierdziu w tę niedzielę już od czasu II wojny światowej. Oficjalnie święto to, listem na Wielki Post w 1985 roku ustanowił najpierw w swojej diecezji metropolita krakowski kard. Franciszek Macharski.

Następnie inni biskupi wprowadzali święto w swoich diecezjach. W roku 1995, na prośbę Episkopatu, Stolica Apostolska wydała dekret zezwalający na obchodzenie tego święta we wszystkich diecezjach Polski, przy zachowaniu przepisów liturgicznych obowiązujących w tym dniu. Oczywiście takie świętowanie Białej Niedzieli swój początek ma w objawieniach s. Faustyny.

Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299) - powiedział do niej Pan Jezus. Te i podobne słowa powtarzają się w Dzienniczku przynajmniej 14 razy. Jak bardzo przesłanie zawarte w objawieniach s. Faustyny jest aktualne, pokazują słowa z encykliki Dives in misericordia. Jan Paweł II pisze: „Umysłowość współczesna, może bardziej niż człowiek przeszłości, zdaje się sprzeciwiać Bogu miłosierdzia, a także dąży do tego, ażeby samą ideę miłosierdzia odsunąć na margines życia i odciąć od serca ludzkiego. Samo słowo i pojęcie »miłosierdzie« jakby przeszkadzało człowiekowi, który poprzez nieznany przedtem rozwój nauki i techniki bardziej niż kiedykolwiek w dziejach stał się panem”.

Aby dostąpić Miłosierdzia Bożego, trzeba najpierw w Niego uwierzyć, ale i uznać samemu, że ja tegoż Miłosierdzia Bożego potrzebuję ...

---

Homilia na Niedzielę Miłosierdzia Bożego

„Jezu, ufam Tobie” – te trzy słowa tak łatwo wypowiadają nasze usta, a tak trudno przyjmuje serce.

Dlaczego tak bardzo opiera się nasza codzienna ufność Bożemu Miłosierdziu? Bo nasze wyobrażenie sprawiedliwości jest surowsze niż Boże. Przez lata nauczyliśmy się, że na przebaczenie trzeba zapracować – w domu, w szkole, w pracy. Przynosimy ten schemat do wiary: „Boże, przebacz mi, ale najpierw muszę się wystarczająco umartwić, wycierpieć, udowodnić, że jest mi żal”. Tymczasem Bóg mówi: „Zanim jeszcze pomyślałeś o przeprosinach, już cię ułaskawiłem”.

Codzienność obnaża naszą nieufność. Gdy upadamy po raz setny w ten sam grzech, szeptamy: „Tym razem to już za wiele. Bóg ma dość”. Gdy nie czujemy Jego obecności w modlitwie, poddajemy się: „Nie zasługuję na Jego uwagę”. Gdy rani nas bliźni, zamykamy serce: „Jemu nie trzeba przebaczać, on tego nie chce”. Każda z tych myśli to kłamstwo, którym karmimy naszą pychę – bo ufać miłosierdziu oznacza uznać, że nie mamy nad nim kontroli.

Przypomnijmy sobie dzisiejszą Ewangelię. Tomasz nie uwierzył, dopóki nie dotknął ran. Jezus nie karci go jednak, lecz zaprasza: „Podaj palec, zobacz moje ręce”. Te rany to nie symbole gniewu – to dowód, że miłosierdzie kosztowało Boga wszystko. On nie mówi: „Popraw się, a wtedy przyjdę”. On mówi: „Przychodzę z przebaczeniem, zanim zdążysz się poprawić. Teraz po prostu uwierz”.

Jak uczyć się ufności na co dzień? Zacznijmy od małego. Gdy rano wstaniesz i poczujesz ciężar wczorajszych upadków – zanim pomyślisz o swoich grzechach, pomyśl o Jego ranach. Powiedz: „Nie polegam na swoim żalu, lecz na Twojej krwi”. Gdy grzech cię przytłoczy – idź do spowiedzi nie jak do sędziego, ale jak do lekarza, który już cię uleczył, zanim otworzyłeś usta. A gdy zwątpisz – pamiętaj: miłosierdzie to nie nasza zasługa, ale Jego obsesyjna wierność wobec ciebie.

Dziś Chrystus powtarza każdemu z nas, jak niegdyś siostrze Faustynie: „Córko, powiedz duszom, że nie ma granic Miłosierdziu Mojemu”. Nie ma. Nawet gdy ty stawiasz granice – On ich nie stawia.

Zawierzmy Mu choć przez tę jedną chwilę. Nie dlatego, że czujemy się godni. Lecz dlatego, że On jest wierny. Jezu, ufam Tobie – nie dlatego, że potrafię. Lecz dlatego, że Ty nigdy nie przestajesz ufać, że cię przyjmę.