II Niedziela Wielkanocna – Miłosierdzia Bożego - rok A

 Dz 2:42-47

Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.

1 P 1:3-9

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie. Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, gotowego objawić się w czasie ostatecznym. Dlatego radujcie się, choć teraz musicie doznać trochę smutku z powodu różnorodnych doświadczeń. Przez to wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego złota, które przecież próbuje się w ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy w Niego teraz, choć nie widzicie, przecież wierzycie, a ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały wtedy, gdy osiągniecie cel waszej wiary - zbawienie dusz.

J 20:19-31

Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz /domu/ i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: Pokój wam! Następnie rzekł do Tomasza: Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż /ją/ do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym. Tomasz Mu odpowiedział: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego.

---

Żyć wiarą i nadzieją

Dzisiejsza niedziela Miłosierdzia Bożego, to okazja do refleksji nad tym, co ostatecznie jest dla mnie podstawą radości i nadziei. W świecie, w którym tak wiele już się zawaliło i tak wiele zawiodło, uciekamy się do Bożego Miłosierdzia, prosząc o Miłosierdzie dla nas i całego świata. To jest źródło naszej najgłębszej nadziei i naszego trwałego pokoju. Budowanie na czym innym okazało się i nietrwałe. Czyż świat nie dostrzega, że bez Bożego Miłosierdzia chyli się on ku nieuchronnemu upadkowi? Czyż my sami tak bardzo ślepi jesteśmy, że nie widzimy, że jedynym ratunkiem dla zdezorientowanej i bardzo często zdeprawowanej ludzkości jest ucieczka do tegoż właśnie niezgłębionego oceanu Bożego Miłosierdzia?

Świadectwo Apostołów o Zmartwychwstaniu Jezusa jest elementem spajającym wspólnotę pierwotnego Kościoła, jak pokazuje nam dzisiejsze pierwsze czytanie. Świadectwo to jest autentyczne i jednoznaczne, bo oparte na faktycznych wydarzeniach, w których Apostołowie bezpośrednio uczestniczyli, jak pokazuje z kolei Ewangelia wg św. Jana. Jest więc świadectwo Apostołów niejako gwarantem wiary dla tych, którzy uwierzyli w Chrystusa. Co więcej, jak pisze św. Piotr w drugim czytaniu: "Bóg przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa zrodził nas do żywej nadziei". Wiara więc i nadzieja są bezpośrednim efektem widocznym w pierwotnym Kościele. Ale także pokój i radość płynące z wiary i nadziei

Wiara, nadzieja ............ pokój i radość ........ Cztery bardzo wielkie i najczęściej nie rozumiane lub źle rozumiane słowa.

Wiara? To coś co "ubiera się" na niedzielę do kościoła ...
Nadzieja? ... na lepsze jutro.
Pokój? To raczej święty spokój i brak kłopotów.
A radość? ... no to może rozrywka i umiejętność zabawienia się ...?

A przecież te cztery słowa streszczają całość Wielkanocnego przesłania. A jak jest z nami? Nie ma w nas ani pokoju, ani radości, ani wiary, ani nadziei. Jesteśmy rozdrażnieni, podenerwowani, niespokojni. Żyjemy zastępnikami radości i pokoju. Żyjemy w ciągłym niezaspokojeniu i praktycznie w próżni, czasami nawet w bezsensie i w jakimś marazmie. Nie umiemy się z tego wydostać, nie umiemy odnaleźć w nas ani pokoju, ani radości, zapomnieliśmy o nadziei i nie ma w nas już wiary. Jesteśmy stale niezadowoleni, podekscytowani, zgorzkniali, niespokojni, nawet kiedy wydawać by się mogło, że nam się dobrze powodzi.

A dlaczego tak jest? Bo nie wierzymy, bo nie ma w nas nadziei prawdziwej. Bo źródłem naszej wiary i nadziei, źródłem naszego pokoju i radości nie jest prawda o tym, że Chrystus powstał z martwych. Nie bez przyczyny Papież Jan Paweł II powtarzał ustawicznie słowa z początku swojego pontyfikatu: "Otwórzcie drzwi waszych serc Chrystusowi Ukrzyżowanemu i Zmartwychwstałemu, Który przychodzi ofiarując Wam pokój (pokój prawdziwy, nie taki jaki daje świat). Tam gdzie przychodzi Chrystus zmartwychwstały, tam rodzi się również prawdziwy pokój." I nie tylko pokój, tam jest i wiara, i nadzieja, i radość, i pokój prawdziwy.

W  orędziu Wielkanocnym jest zawarte również orędzie Miłosierdzia, głoszone przez Siostrę Faustynę, a promulgowane przez Jana Pawła II, który w drugiej swojej Encyklice „Dives in Misericordia” pisze: „Misterium paschalne stanowi szczytowy punkt tego właśnie objawienia i urzeczywistnienia miłosierdzia, które jest zdolne usprawiedliwić człowieka, przywrócić sprawiedliwość w znaczeniu owego zbawczego ładu, jaki Bóg od początku zamierzył w człowieku, a przez człowieka także w świecie.” (n.7)

Pragniesz pokoju prawdziwego,
Szukasz radości nieprzemijającej,
Uwierz, że Chrystus zmartwychwstał,
Otwórz Mu drzwi twojego serca
i pozwól aby wszedł ze swoim Miłosierdziem w twoje życie.

---

Niedziela Miłosierdzia Bożego

W pierwszą niedzielę po Wielkanocy, 18 kwietnia 1993 roku, na placu Świętego Piotra w Rzymie Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył Siostrę Faustynę Kowalską do grona błogosławionych. Kanonizacji błogosławionej siostry Faustyny dokonał siedem lat później, w pierwszą niedzielę po Wielkanocy 30 kwietnia 2000.

W „Dzienniczku Duchowym” Siostry Faustyny znajdujemy taki wpis: „Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia” (299). A kilkanaście stron dalej słowa: „W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mojego; wylewam całe morze łask na dusze które się zbliżą do źródła miłosierdzia. Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar” (699).

Dzisiaj właśnie czcimy to, o czym pisze S. Faustyna. Dzisiaj, w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, kiedy w pamięci żywo jeszcze mamy podniosłe i radosne Alleluja, Jezus żyje, sam Bóg proponuje nam zwrócić się ku Jego Miłosierdziu. Wielkanoc, to radość Zmartwychwstania, to radość zwycięstwa życia nad śmiercią, dobra nad złem, Miłosierdzia nad grzechem. Tak właśnie chce Bóg, Ojciec Miłosierdzia, gdyż jak mówi św. Paweł w Liście do Efezjan: „Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia” (Ef 2, 4 n.). Bóg nas właśnie przywrócił do życia razem z Chrystusem. Tę tajemnicę wspominaliśmy w ubiegłą Niedzielę Wielkanocną. I dlatego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy czcimy właśnie owo Nieskończone Miłosierdzie Boże, dzięki Któremu możemy z ufnością wołać: „Jezu ufam Tobie”.

Wzruszająca jest prostota i zarazem głębia słów Koronki do Miłosierdzia Bożego: „Ojcze przedwieczny ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Najmilszego Syna Twojego ...”. Czyż możemy ofiarować Ojcu coś bardziej wartościowego i zarazem coś bardziej przekonywującego, jako przebłaganie za grzechy nasze? Czyż Bóg może dać się niejako „zaszantażować” bardziej? I dlatego to proste, a zarazem ogromnie potężne wołanie: „Dla Jego bolesnej Męki, miej miłosierdzie dla nas”, wołanie to, po prostu nie może pozostać bez odpowiedzi. Bóg nie może być głuchy na prośby tych, którzy „szantażują” Go męką Jego Umiłowanego Syna. Bóg „szaleje” z miłości do człowieka i na wszelkie sposoby próbuje człowieka do siebie pociągnąć, a człowiek -ze swej strony- tylko wtedy odnajduje siebie samego i swoje ostateczne spełnienie i powołanie, kiedy ucieka się do Bożego Miłosierdzia. Jak pisze Jan Paweł II w swej Encyklice: „Człowiek i jego najwyższe powołanie odsłania się w Chrystusie poprzez objawienie tajemnicy Ojca i Jego miłości.” (Dives in Misericordia nr. 1)

Tylko niestety człowiek także  szaleje, ale jego szaleństwo jest zaprzeczeniem miłości, jego szaleństwo, to rozpasanie, wyuzdanie, nienawiść, pycha, zarozumiałość … Szaleństwo człowieka to 40 milionów dzieci mordowanych corocznie w łonach matek, to parady „równości”, to próby „legalizacji” eutanazji, to amok zaślepienia, pychy i egoizmu … A Bóg widząc to szaleństwo człowieka i jego pęd ku unicestwieniu, nie ustaje w próbach opamiętania człowieka, nie zniechęca się ludzką pogardą i odrzuceniem, ale ponawia nieustannie swój apel … „sprowadź mi ludzkość całą, a szczególnie wszystkich grzeszników, i zanurz ją w morzu miłosierdzia mojego.”

Czy jednak człowiek się opamięta w swoim szaleńczym biegu ku nicości? Czy odstąpi od swej pychy i zrozumiałości? Czy przestanie zarozumiale obrażać Boga i twierdzić obłąkańczo, jak na plakatach reklamowych w Londynie i kilku miastach Kanady „Boga prawdopodobnie nie ma, więc przestań się martwić i ciesz się życiem”? Szaleństwo Bożego Miłosierdzia przeciwko szaleństwu ludzkiej pychy. Wygra na pewno to pierwsze, ale czy w tobie także?

Święta Siostra Faustyna w swoim „Dzienniczku” pisanym z polecenia Pana Jezusa i jej spowiedników w latach 1934-1938 opisała swoje głębokie życie duchowe i głębię tajemnicy Miłosierdzia Bożego przypominając światu o miłosiernej miłości Boga i podając nowe formy nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. A są nimi:

• obraz Jezusa miłosiernego z napisem „Jezu, ufam Tobie”,
• święto Miłosierdzia w pierwszą niedzielę po Wielkanocy,
• Koronka do Miłosierdzia Bożego,
• modlitwa w chwili konania Jezusa na krzyżu zwana Godziną Miłosierdzia,

W swoim „Dzienniczku” zapisała w czasie rekolekcji w styczniu 1934 roku:

„Jezus każe mi obchodzić to święto miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy.” [Dz. 258]

Papież Jan Paweł II w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, 18 kwietnia 1993 roku, na Placu Świętego Piotra w Rzymie zaliczył Siostrę Faustynę Kowalską do grona błogosławionych. Kanonizacji błogosławionej Siostry Faustyny dokonał siedem lat później, w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, 30 kwietnia 2000 r. Święto Miłosierdzia Bożego zostało ogłoszone oficjalnie dla całego kościoła podczas kanonizacji Siostry Faustyny. Czasami myślę sobie nawet, że być może Bóg w swojej mądrości doprowadził do wyboru Karola kardynała Wojtyły na Papieża właśnie po to, aby On ustanowił to święto dla całego kościoła.

---

Święto to poprzedza nowenna rozpoczynająca się w Wielki Piątek.

W „Dzienniczku” Siostra Faustyna cytując słowa Jezusa przekazuje niezwykłe obietnice Chrystusa związane z tym świętem: „W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia mojego; która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii św. dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar.” [Dz. 699]

W Koronce do Miłosierdzia Bożego powtarzamy słowa modlitwy, której sam Chrystus nauczył siostrę Faustynę: „Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata.”

Te niezwykłe słowa w połączeniu z obietnicą związaną z Niedzielą Miłosierdzia, kryją w sobie całą głębię Miłości Stworzyciela do stworzenia. Bóg pragnie okazać swoje miłosierdzie wszystkim i wszystkich doprowadzić do zbawienia, bo po to właśnie posłał swojego Jednorodzonego Syna na świat, aby świat zbawić.

Można zadać sobie pytanie: „o co Bogu chodzi, kiedy tak bardzo naciska i podkreśla konieczność uciekania się do Jego Miłosierdzia?” Czy nie jest to zadziwiające i zastanawiające, że sam Bóg przypomina nam o tym tak bardzo mocno i stanowczo? Czy nie jest to zastanawiające, że Bogu tak bardzo zależy na zbawieniu wszystkich, na doprowadzeniu wszystkich do życia wiecznego, że „wymyśla” coraz to nowe sposoby zbawienia swojego stworzenia? Mówi o tym wielokrotnie i bardzo zdecydowanie w Dzienniczku Siostry Faustyny: „Nie zazna ludzkość spokoju, dopokąd nie zwróci się do źródła miłosierdzia mojego.”

Tylko, że to stworzenia jest czasami tak bardzo aroganckie i tak uparcie odrzuca Jego zbawczą wolę, koniecznie pragnąc żyć w niewoli grzechu ...

Dlaczego ????

---

Godzina Miłosierdzia

O trzeciej godzinie - powiedział Pan Jezus do s. Faustyny w październiku 1937 roku w Krakowie - błagaj Mojego miłosierdzia szczególnie dla grzeszników i choć przez krótki moment zagłębiaj się w Mojej męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego (Dz. 1320). Taka jest historia powstania tej formy kultu Miłosierdzia Bożego. Kilka miesięcy później Pan Jezus powtórzył to żądanie określając cel jej ustanowienia, obietnice związane z praktykowaniem modlitwy w tej godzinie oraz sposoby jej obchodzenia.

Godzina Miłosierdzia jest formą kultu, w której czcimy moment konania Jezusa na krzyżu (1500), kiedy to stała się łaska dla świata całego - miłosierdzie zwyciężyło sprawiedliwość (Dz. 1572). Nie chodzi tutaj o godzinę zegarową - 60 minut modlitwy - ale o modlitwę w momencie, gdy zegar bije trzecią godzinę (Dz. 1572), czyli w chwili konania Jezusa na Kalwarii. Tę formę kultu Miłosierdzia Bożego można praktykować nie tylko w Wielki Piątek, czy w każdy piątek, ale codziennie. Jest to czas uprzywilejowany w nabożeństwie do Miłosierdzia Bożego.

Pan Jezus pragnie, aby w tej godzinie chociaż przez krótki moment rozważać Jego bolesną mękę, w której w sposób najpełniejszy objawia się tajemnica Jego miłosierdzia. Poznanie jej prowadzi do modlitwy uwielbienia i dziękczynienia, a także błagania o potrzebne łaski dla całego świata, a szczególnie dla grzeszników, bo w tej chwili [miłosierdzie] zostało na oścież otwarte dla wszelkiej duszy.

Z modlitwą w godzinie Miłosierdzia związał Pan Jezus obietnice wszelkich łask. W tej godzinie - powiedział - nie odmówię duszy niczego, która Mnie prosi przez mękę Moją (Dz. 1320). W godzinie tej uprosisz wszystko dla siebie i dla innych (Dz. 1572). Chrystus postawił więc trzy warunki konieczne dla spełnienia obietnic: modlitwa ma mieć miejsce o godzinie 300 po południu, ma być skierowana do Pana Jezusa i winno się w niej odwoływać do wartości i zasług Jego męki. Ponadto trzeba jeszcze zaznaczyć, że przedmiot modlitwy musi być zgodny z wolą Bożą, a sama modlitwa powinna być ufna, wytrwała i połączona z uczynkami miłosierdzia, co jest warunkiem prawdziwego nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego.

Pan Jezus udzielił również wskazówek dotyczących sposobów modlitwy w godzinie Miłosierdzia: Staraj się w tej godzinie - powiedział - odprawiać drogę krzyżową, o ile ci na to obowiązki pozwolą; a jeżeli nie możesz odprawić drogi krzyżowej, to przynajmniej wstąp na chwilę do kaplicy i uczcij Moje Serce, które jest pełne miłosierdzia w Najświętszym Sakramencie; a jeżeli nie możesz wstąpić do kaplicy, pogrąż się w modlitwie tam, gdzie jesteś, chociaż przez króciutką chwilę (Dz. 1572).

Godzina Miłosierdzia staje się codziennym czasem modlitwy apostołów Bożego Miłosierdzia pod każdą szerokością geograficzną. Dlatego wierzący jakby w nieprzerwanym akcie modlitwy łączą się z Jezusem konającym na krzyżu i - spełniając Jego prośbę - błagają o miłosierdzie Boże dla świata, szczególnie dla grzeszników.

Biała Niedziela, kończąca oktawę Wielkanocy, jest obchodzona jako Niedziela Miłosierdzia Bożego. W sposób spontaniczny wierni oddawali szczególnie cześć Miłosierdziu w tę niedzielę już od czasu II wojny światowej. Oficjalnie święto to, listem na Wielki Post w 1985 roku ustanowił najpierw w swojej diecezji metropolita krakowski kard. Franciszek Macharski.

Następnie inni biskupi wprowadzali święto w swoich diecezjach. W roku 1995, na prośbę Episkopatu, Stolica Apostolska wydała dekret zezwalający na obchodzenie tego święta we wszystkich diecezjach Polski, przy zachowaniu przepisów liturgicznych obowiązujących w tym dniu. Oczywiście takie świętowanie Białej Niedzieli swój początek ma w objawieniach s. Faustyny.

Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299) - powiedział do niej Pan Jezus. Te i podobne słowa powtarzają się w Dzienniczku przynajmniej 14 razy. Jak bardzo przesłanie zawarte w objawieniach s. Faustyny jest aktualne, pokazują słowa z encykliki Dives in misericordia. Jan Paweł II pisze: „Umysłowość współczesna, może bardziej niż człowiek przeszłości, zdaje się sprzeciwiać Bogu miłosierdzia, a także dąży do tego, ażeby samą ideę miłosierdzia odsunąć na margines życia i odciąć od serca ludzkiego. Samo słowo i pojęcie »miłosierdzie« jakby przeszkadzało człowiekowi, który poprzez nieznany przedtem rozwój nauki i techniki bardziej niż kiedykolwiek w dziejach stał się panem”.

Aby dostąpić Miłosierdzia Bożego, trzeba najpierw w Niego uwierzyć, ale i uznać samemu, że ja tegoż Miłosierdzia Bożego potrzebuję ...

---

Homilia na Niedzielę Miłosierdzia Bożego

„Jezu, ufam Tobie” – te trzy słowa tak łatwo wypowiadają nasze usta, a tak trudno przyjmuje serce.

Dlaczego tak bardzo opiera się nasza codzienna ufność Bożemu Miłosierdziu? Bo nasze wyobrażenie sprawiedliwości jest surowsze niż Boże. Przez lata nauczyliśmy się, że na przebaczenie trzeba zapracować – w domu, w szkole, w pracy. Przynosimy ten schemat do wiary: „Boże, przebacz mi, ale najpierw muszę się wystarczająco umartwić, wycierpieć, udowodnić, że jest mi żal”. Tymczasem Bóg mówi: „Zanim jeszcze pomyślałeś o przeprosinach, już cię ułaskawiłem”.

Codzienność obnaża naszą nieufność. Gdy upadamy po raz setny w ten sam grzech, szeptamy: „Tym razem to już za wiele. Bóg ma dość”. Gdy nie czujemy Jego obecności w modlitwie, poddajemy się: „Nie zasługuję na Jego uwagę”. Gdy rani nas bliźni, zamykamy serce: „Jemu nie trzeba przebaczać, on tego nie chce”. Każda z tych myśli to kłamstwo, którym karmimy naszą pychę – bo ufać miłosierdziu oznacza uznać, że nie mamy nad nim kontroli.

Przypomnijmy sobie dzisiejszą Ewangelię. Tomasz nie uwierzył, dopóki nie dotknął ran. Jezus nie karci go jednak, lecz zaprasza: „Podaj palec, zobacz moje ręce”. Te rany to nie symbole gniewu – to dowód, że miłosierdzie kosztowało Boga wszystko. On nie mówi: „Popraw się, a wtedy przyjdę”. On mówi: „Przychodzę z przebaczeniem, zanim zdążysz się poprawić. Teraz po prostu uwierz”.

Jak uczyć się ufności na co dzień? Zacznijmy od małego. Gdy rano wstaniesz i poczujesz ciężar wczorajszych upadków – zanim pomyślisz o swoich grzechach, pomyśl o Jego ranach. Powiedz: „Nie polegam na swoim żalu, lecz na Twojej krwi”. Gdy grzech cię przytłoczy – idź do spowiedzi nie jak do sędziego, ale jak do lekarza, który już cię uleczył, zanim otworzyłeś usta. A gdy zwątpisz – pamiętaj: miłosierdzie to nie nasza zasługa, ale Jego obsesyjna wierność wobec ciebie.

Dziś Chrystus powtarza każdemu z nas, jak niegdyś siostrze Faustynie: „Córko, powiedz duszom, że nie ma granic Miłosierdziu Mojemu”. Nie ma. Nawet gdy ty stawiasz granice – On ich nie stawia.

Zawierzmy Mu choć przez tę jedną chwilę. Nie dlatego, że czujemy się godni. Lecz dlatego, że On jest wierny. Jezu, ufam Tobie – nie dlatego, że potrafię. Lecz dlatego, że Ty nigdy nie przestajesz ufać, że cię przyjmę.

Poniedziałek Wielkanocny - rok A

 Dz 2,14.22-33

Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów. Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim, bo Dawid mówił o Nim: Miałem Pana zawsze przed oczami, gdyż stoi po mojej prawicy, abym się nie zachwiał. Dlatego ucieszyło się moje serce i rozradował się mój język, także i moje ciało spoczywać będzie w nadziei, że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani ani nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu. Dałeś mi poznać drogi życia i napełnisz mnie radością przed obliczem Twoim. Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie, że patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. Więc jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego Potomek zasiądzie na jego tronie, widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi. Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami. Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go,

Mt 28,8-15

Niewiasty pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom. A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: Witajcie. One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich: Nie bójcie się. Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą. Gdy one były w drodze, niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Ci zebrali się ze starszymi, a po naradzie dali żołnierzom sporo pieniędzy i rzekli: Rozpowiadajcie tak: Jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli Go, gdyśmy spali. A gdyby to doszło do uszu namiestnika, my z nim pomówimy i wybawimy was z kłopotu. Ci więc wzięli pieniądze i uczynili, jak ich pouczono. I tak rozniosła się ta pogłoska między Żydami i trwa aż do dnia dzisiejszego.

---

Czy jesteśmy świadkami Zmartwychwstania?

Zmartwychwstanie Chrystusa jest faktem, który nie był akceptowany od samego początku i który po dzień dzisiejszy nie może dotrzeć w pełni do naszej świadomości. Śmierć jest dla nas nadal ostatecznym i najsmutniejszym wydarzeniem ludzkiego życia i będąc wierzącymi... tak do końca jednak nie wierzymy w zmartwychwstanie.

Wszystko wokół nas zdaje się zaprzeczać zmartwychwstaniu i czynić je niewiarygodnym, a nawet wprost niemożliwym. Tak trudno jest w tą prawdę uwierzyć, a jeszcze trudniej o niej świadczyć, że poprzestajemy najczęściej na zdawkowych wielkanocnych życzeniach: "Wesołego Alleluja" i - w niektórych rodzinach- na tradycyjnym "łamaniu się święconym jajkiem". A w rzeczywistości nie umiemy, nie jesteśmy zdolni uwierzyć w ten nienaukowy i niesamowity fakt, że oto Ten, Który umarł... ZMARTWYCHWSTAŁ!!! A cóż dopiero mówić o tym, że w naszym życiu mamy być świadkami Zmartwychwstania Chrystusa...

Tylko tak na dobrą sprawę, jak to jest? Skoro wyznaję, że wierzę w Boga Wszechmogącego, to dlaczego odmawiam Mu jednocześnie tejże Wszechmocy. Skoro On jest Życiem i Istnieniem, to czyż nie powołał wszystkiego do istnienia? Wszechmogący Bóg nie może pozwolić, aby Jego dzieło uległo zniszczeniu, nie może zgodzić się na śmierć tego, co stworzył jako „bardzo dobre” (Rdz 1,31). Dlatego też zmartwychwstanie ciał jest niejako konieczną konsekwencją stworzenia.

Tylko, że na takie rozumowanie wielu odpowiada lekceważącym: „Aaaa, kto wie, jak to tam będzie.” Niby wierzą w Boga, ale niestety nie wierzą Bogu.

Takie myśli przychodzą mi na Wielkiej Komorze, gdzie spędzam te święta wśród morza Islamistów. Siedem razy dziennie słucham modlitwy immamów (Allah u akbar - Allah jest wielki) płynącej z kilkunastu otaczających naszą misję meczetów i zastanawiam się nad moim własnym świadectwem, jakie powinienem dawać tutejszym ludziom. Świadectwem tym trudniejszym, że nie wolno mi mówić, że mogę tylko świadczyć moim codziennym życiem. A co Ty byś zrobił będąc na moim miejscu? Jak zaświadczyłbyś o tym, że Chrystus naprawdę zmartwychwstał?

A jak mówi św. Paweł w liście do Koryntian: „Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara. Okazuje się bowiem, żeśmy byli fałszywymi świadkami Boga, skoro umarli nie zmartwychwstają, przeciwko Bogu świadczyliśmy, że z martwych wskrzesił Chrystusa. Skoro umarli nie zmartwychwstają, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w swoich grzechach.” (1Kor 15,13-17)

– Poniedziałek Wielkanocny – v. 2

Wprowadzanie do Mszy Świętej

Zmartwychwstanie Chrystusa to fakt, wobec którego nie można pozostać obojętnym. Zmartwychwstanie Chrystusa dla chrześcijanina to podstawa jego wiary i sens całego jego życia. Na początku Eucharystii uświadamiamy sobie jak daleko jesteśmy jeszcze od tego ideału, jak mało to dla nas znaczy na co dzień. Prośmy zatem Zmartwychwstałego o pomnożenie naszej wiary, abyśmy byli zdolni dawać Mu świadectwo w naszej codzienności.

---

Homilia

Faryzeusze doskonale wiedzieli, że pusty grób znaczy, że -zwalczany przez nich- Nauczyciel z Nazaretu zmartwychwstał, a jeśli zmartwychwstał to nie był zwykłym buntownikiem, ale Mesjaszem, a wtedy cały ich świat wali się w gruzy. Dla ich politycznej, ale i religijnej teorii zmartwychwstanie Jezusa oznaczało totalne fiasko i absolutną katastrofę. Niestety nie mogli wyjść poza ramy takiego przyziemnego myślenia i mogli tylko brnąć dalej i coraz głębiej w kłamstwa, oszczerstwa i matactwa. Przekupienie rzymskich legionistów i szerzenie kłamstwa było tylko kolejnym elementem obrony ich własnych pozycji.

I tak kłamstwo to trwa i jest szerzone do dnia dzisiejszego. Niestety my sami -oficjalnie twierdząc, że wierzymy w Chrystusa- nie wierzymy w Jego zmartwychwstanie. Śmierć jest dla nas nadal ostatecznym i najsmutniejszym wydarzeniem ludzkiego życia i będąc wierzącymi... tak do końca jednak nie wierzymy w zmartwychwstanie. Wszystko wokół nas zdaje się zaprzeczać zmartwychwstaniu i czynić je niewiarygodnym, a nawet wprost niemożliwym. Tak trudno jest w tą prawdę uwierzyć, a jeszcze trudniej o niej świadczyć, że poprzestajemy najczęściej na zdawkowych wielkanocnych życzeniach: "Wesołego Alleluja", co w praktyce znaczy niewiele, albo nawet nic. Nie umiemy, nie jesteśmy zdolni uwierzyć w ten nienaukowy i niesamowity fakt, że oto Ten, Który umarł... ZMARTWYCHWSTAŁ!!! A cóż dopiero mówić o tym, że w naszym życiu mamy być świadkami Zmartwychwstania Chrystusa...

Jest jednak i inny aspekt konfrontacji naszego życia z faktem zmartwychwstania Chrystusa.

Przemówienie Piotra w Dniu Pięćdziesiątnicy możemy całkiem dokładnie zastosować i do nas. Kiedy Piotr mówi z mocą i pełen Ducha Świętego: „Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał ... przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście”, to słowa te kieruje także i do mnie. Ja jestem jednym z tych, którzy przyczynili się do śmierci Niewinnego, do ukrzyżowania Syna Bożego.

Faryzeusze nie chcieli uwierzyć w Chrystusa, przyczynili się do Jego śmierci, wydając Go w ręce bezbożnych i odrzucali Jego zmartwychwstanie, bo nie pasował im do ich wizji świata. Ja jednak mogę przyjąć Jego zmartwychwstanie i wtedy Jego śmierć -z mojej winy- stanie się dla mnie śmiercią zbawczą i odkupieńczą. Ale muszę radykalnie zmienić moją wizję świata, całą moją optykę. Ta zmiana musi dosłownie „postawić mój mały ludzki świat na głowie”. Centrum tego świata ma się stać Chrystus, a nie ja i nie moje partykularne interesy.

Czy jestem gotów?

Modlitwa wiernych

Do Boga, Który wskrzesił z martwych swego Jednorodzonego Syna zanośmy modlitwy i błagania ufając, że jest On w mocy i nam udzielić mocy zmartwychwstania i radości życia wiecznego.

1. Za Papieża, biskupów i kapłanów, aby swoim życiem, wiarą i przykładem głosili z mocą zmartwychwstanie Chrystusa, Ciebie prosimy ...
2. Za wszystkie wspólnoty chrześcijańskie, aby wspólna wiara w zmartwychwstanie doprowadziła ich do pełnej jedności z Kościołem Katolickim, Ciebie prosimy ...
3. Za niewierzących i negujących zmartwychwstanie Jezusa, aby dana im była łaska rozpoznania w Chrystusie Mesjasza i Zbawiciela, Ciebie prosimy ...
4. Za zmarłych oczekujących w czyśćcu na pełne zjednoczenie , aby zmartwychwstanie Pana było dla nich bramą do ich zmartwychwstania, Ciebie prosimy ...

Słowo „przed rozesłaniem”

Słowa kończące Mszę Świętą „Idźcie w pokoju Chrystusa” to zaproszenie do dawania życiem świadectwa wierze w zmartwychwstanie Jezusa i Jego zwycięstwo nad śmiercią i grzechem. Mszalne wyznanie wiary słowami, ma teraz być potwierdzone życiem.

---

Na podstawie Dzisiejszych czytań z Dz 2,14.22-33 i Mt 28,8-15 kilka propozycji homilii na Poniedziałek Wielkanocny — każda z nich akcentuje inny wymiar tajemnicy Zmartwychwstania i może pomóc w dopasowaniu kazania do potrzeb konkretnej wspólnoty.

„Zmartwychwstanie — Dobra Nowina silniejsza niż lęk i kłamstwo”

Główna myśl:
Zmartwychwstanie Jezusa to fakt, który nie tylko odmienił historię świata, ale także każdego z nas. W obliczu tego wydarzenia człowiek staje wobec wyboru: przyjąć prawdę i radość albo zamknąć się w lęku i kłamstwie — jak uczynili to strażnicy i arcykapłani.

Rozwinięcie:
Ewangelia ukazuje dwie postawy wobec pustego grobu:

• Kobiety pełne bojaźni i wielkiej radości, które biegną, by głosić, że Jezus żyje.
• Strażnicy i starszyzna, którzy zamiast przyjąć prawdę, wybierają pieniądze i fałsz.

Piotr w Dziejach Apostolskich mówi o tej prawdzie odważnie, głosi ją całemu światu, nawet wiedząc, że może go to kosztować życie.

Zakończenie:
Zmartwychwstanie to wydarzenie, które domaga się świadectwa. Dziś Jezus mówi do nas: „Nie bójcie się. Idźcie i oznajmijcie.” Czy jestem gotów mówić o Zmartwychwstałym, nawet jeśli to niewygodne?

„Radość silniejsza od śmierci”

Główna myśl:
Zmartwychwstanie nie jest tylko końcem smutnej historii Jezusa, ale początkiem nowego życia dla nas wszystkich.

Rozwinięcie:
Piotr w swoim przemówieniu wyraźnie podkreśla: „nie zostawisz duszy mojej w Otchłani” — to cytat z Psalmu Dawida, który znajduje swoje wypełnienie w Chrystusie.
Ewangelia pokazuje niewiasty, które biegną z „bojaźnią i wielką radością” — bo śmierć nie ma już władzy nad Jezusem i nad nami.

Zakończenie:
Chrześcijańska radość nie jest chwilową emocją, ale owocem wiary w zwycięstwo życia nad śmiercią. Tą radością mamy żyć każdego dnia, nie tylko w święta.

„Świadkowie zmartwychwstania — misja dla każdego”

Główna myśl:
Zmartwychwstanie Jezusa to wydarzenie, które wzywa każdego chrześcijanina do bycia świadkiem.

Rozwinięcie:
Piotr mówi: „My wszyscy jesteśmy tego świadkami” — mówi to z odwagą, bo wie, że spotkał Zmartwychwstałego.
Niewiasty z Ewangelii biegły, by przekazać tę wiadomość. Chrześcijanin nie może zatrzymać tej prawdy tylko dla siebie.

Zakończenie:
Czy w moim życiu widać, że spotkałem Zmartwychwstałego? Czy jestem świadkiem Jego obecności — w rodzinie, pracy, szkole, społeczności? Świadectwo to najlepszy dowód prawdy Ewangelii.

„Nie bójcie się!” — Wielkanocne antidotum na lęk

Główna myśl:
W obliczu śmierci, niepokoju i niepewności Jezus mówi dzisiaj jasno: „Nie bójcie się.”

Rozwinięcie:
W czasach pełnych niepewności słowa Jezusa mają niezwykłą moc. On nie mówi „nie będzie problemów” — mówi „Nie bójcie się”, bo Zmartwychwstanie oznacza, że śmierć nie jest końcem, a życie nie jest przypadkiem.

Zakończenie:
Dziś Jezus powtarza to każdemu z nas — w codziennym lęku o przyszłość, zdrowie, relacje. „Nie bój się, Ja żyję i jestem z tobą.”

 „Od kłamstwa do prawdy — droga ucznia Jezusa”

Główna myśl:
Zmartwychwstanie demaskuje ludzkie kłamstwa i daje wolność.

Rozwinięcie:
Arcykapłani i strażnicy wolą żyć w fałszu niż przyjąć prawdę, choć wiedzą, co się wydarzyło. Świat nieraz woli zmyśloną wersję życia bez Boga.
Piotr i niewiasty wybierają prawdę — prawdę kosztowną, ale wyzwalającą.

Zakończenie:
Prawda o Zmartwychwstaniu jest fundamentem życia chrześcijanina. Czy żyję w tej prawdzie? Czy moje życie jest jej świadectwem, czy raczej przystosowuję się do wygodnego kłamstwa?

---

Plany do homilii na Poniedziałek Wielkanocny, przygotowane w klarownej, logicznej formie — gotowe do rozbudowy na kazanie lub katechezę.

„Zmartwychwstanie — Dobra Nowina silniejsza niż lęk i kłamstwo”

Wprowadzenie:

• Święta Wielkanocy to nie tylko wspomnienie, ale wydarzenie wciąż żywe.
• Zmartwychwstanie Jezusa zmienia historię i nasze życie — stawia nas wobec prawdy.

1. Spotkanie z pustym grobem: dwa wybory

• Niewiasty: z bojaźnią i radością biegną głosić prawdę o zmartwychwstaniu.
• Strażnicy: uciekają w kłamstwo, milczą za pieniądze.

1. Prawda Zmartwychwstania jako fundament wiary

• Piotr w Dziejach Apostolskich głosi fakt Zmartwychwstania, narażając życie.
• Świadectwo apostołów to nie teoria, ale konkretne doświadczenie.

III. Dobra Nowina — zaproszenie dla każdego z nas

• Czy przyjmuję prawdę o Zmartwychwstaniu w codziennym życiu?
• Lęk czy wiara? Kłamstwo czy odwaga?
• Jezus mówi dziś: „Nie bójcie się!” i posyła nas z misją.

Zakończenie:

• Wielkanoc to czas decyzji: głosić prawdę, czy żyć w wygodnym milczeniu?
• Wiara domaga się odwagi świadka.

„Radość silniejsza od śmierci”

Wprowadzenie:

• Radość Wielkanocy nie kończy się w Niedzielę — ona jest stylem życia ucznia Chrystusa.
• Dzisiaj czytamy o niewiastach i apostołach, którzy odkryli tę radość mimo strachu.

1. Lęk przed śmiercią jest powszechny, ale Zmartwychwstanie go przemienia

• „Nie zostawisz duszy mojej w Otchłani” — proroctwo Dawida wypełnione w Jezusie.
• Śmierć już nie jest końcem, ale przejściem do życia.

1. Radość Zmartwychwstania rodzi odwagę i nadzieję

• Kobiety biegną „z bojaźnią i wielką radością” — mieszanka emocji, ale przewagę ma radość.
• Piotr mówi otwarcie o Zmartwychwstaniu, choć wcześniej był zalęknionym uczniem.

III. Zmartwychwstanie fundamentem chrześcijańskiej radości

• To nie radość „na chwilę”, ale trwały pokój serca.
• Zmartwychwstanie przypomina, że Bóg ma ostatnie słowo, nie śmierć ani grzech.

Zakończenie:

• Czy moja radość jest zakorzeniona w Zmartwychwstaniu?
• Wiara rodzi radość, która nie przemija nawet w trudnych chwilach.

„Świadkowie zmartwychwstania — misja dla każdego”

Wprowadzenie:

• Wiara w Zmartwychwstanie nie jest prywatną sprawą.
• Jezus wzywa: „Idźcie i oznajmijcie!” — to nakaz dla każdego ucznia.

1. Apostołowie: od strachu do świadectwa

• Piotr i Jedenastu — świadkowie, którzy głoszą z odwagą, mimo niebezpieczeństwa.
• Niewiasty — pierwsze świadkinie, które nie zatrzymują prawdy dla siebie.

1. Świadectwo to nie tylko słowa, ale styl życia

• Świadkowie Zmartwychwstania nie przekonują argumentami, ale świadectwem życia.
• Codzienne wybory pokazują, czy naprawdę wierzę w Zmartwychwstanie.

III. Każdy z nas jest wezwany, by być świadkiem

• Wiara w Jezusa żywego to zobowiązanie, nie opcja.
• Gdzie i jak mogę być świadkiem: w rodzinie, pracy, szkole, parafii.

Zakończenie:

• Czy moje życie mówi innym: „Jezus zmartwychwstał”?
• Bycie świadkiem to codzienna misja, która przemienia świat.

---

Pełny szkic kazania na temat:

„Zmartwychwstanie — Dobra Nowina silniejsza niż lęk i kłamstwo”

Wprowadzenie:

Bracia i Siostry,
Poniedziałek Wielkanocny to dzień, w którym Ewangelia uczy nas bardzo prostego, ale niezwykle trudnego wyboru:
Czy pójdę za prawdą Zmartwychwstania, czy za lękiem i wygodnym kłamstwem?

W dzisiejszych czytaniach widzimy dwa światy:
Świat kobiet, które biegną z radością i bojaźnią, by głosić, że Jezus żyje.
I świat strażników, którzy biorą pieniądze, by milczeć i oszukiwać.

I. Spotkanie z pustym grobem — moment prawdy

Pusty grób Jezusa postawił każdego przed wyborem. Niewiasty nie wiedziały wszystkiego, ale uwierzyły i poszły, by głosić Dobrą Nowinę. Strażnicy widzieli prawdę na własne oczy, ale wybrali fałsz.

Pytanie retoryczne:
Czy i ja nie stoję dziś przed takim wyborem?
Czy moje życie jest świadectwem prawdy, czy czasem łatwiejszego kłamstwa?

1. Zmartwychwstanie — fakt, który zmienia wszystko

Piotr mówi w Dziejach Apostolskich z mocą i odwagą:
„Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami.”
Nie mówi: „wydaje nam się” ani „tak nam opowiedziano”, ale: „Jesteśmy tego świadkami.”

Zmartwychwstanie nie jest bajką. To fakt, który odmienia historię świata i życie każdego wierzącego.

Przykład z życia:
Pomyślmy o ludziach, którzy ryzykowali wszystko, by pozostać wiernymi Ewangelii:
misjonarze, którzy oddali życie, święci, którzy nie bali się nawet śmierci.
Oni wiedzieli, że prawda o Zmartwychwstaniu jest ważniejsza od strachu przed konsekwencjami.

III. Dobra Nowina: Zmartwychwstały pokonuje lęk i kłamstwo

Jezus w Ewangelii mówi prostym, pełnym czułości zdaniem:
„Nie bójcie się.”

Te słowa nie są tylko dla kobiet biegnących od grobu.
One są dziś skierowane do mnie i do Ciebie.
W świecie pełnym fake newsów, manipulacji, naciąganych faktów — Chrystus mówi:
„Nie bój się prawdy. Żyj nią.”

Pytanie retoryczne:
Czy w moim życiu jest miejsce na prawdę Zmartwychwstania, czy wolę wersję „bardziej wygodną”?
Czy w rozmowach z innymi, w decyzjach, w codzienności jestem człowiekiem prawdy?

1. Świadek prawdy to nie zawód, to styl życia

Nie trzeba być księdzem, teologiem, zakonnikiem, by głosić Zmartwychwstałego.
Świadkiem może być każdy z nas:

• rodzic, który pokazuje dzieciom miłość, nie nienawiść,
• pracownik, który nie boi się być uczciwy,
• młody człowiek, który idzie pod prąd, bo wierzy w Jezusa.

Przykład:
Święty Maksymilian Kolbe, który oddał życie za współwięźnia w Auschwitz.
Nie powiedział: „Niech inny pójdzie.”
Powiedział: „Jestem gotów.”
Dlaczego? Bo wierzył, że Zmartwychwstanie jest silniejsze od śmierci.

Zakończenie i wezwanie:

Bracia i Siostry,
Niech Poniedziałek Wielkanocny przypomni nam jedno:
Prawda o Zmartwychwstaniu nie jest tylko dla kościoła, ale dla całego życia.

Co dzisiaj wybierasz?

• Lęk czy odwagę?
• Kłamstwo czy prawdę?
• Życie czy śmierć?

Chrystus zmartwychwstał, a my jesteśmy tego świadkami. Niech nasza mowa, praca, miłość i czyny będą głosem tej prawdy.

Modlitwa końcowa:

Panie Jezu, Zmartwychwstały,
Ty rozproszyłeś mrok śmierci, lęku i kłamstwa.
Ucz nas każdego dnia wybierać prawdę,
nawet wtedy, gdy jest trudna i kosztowna.
Daj nam odwagę być świadkami Twojego Zmartwychwstania —
nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w czynach.
Niech Twoje słowa: „Nie bójcie się” —
staną się mottem naszego życia.
Amen.

Wielka Sobota - Wigilia Paschalna

 Ogień, woda, światło, śmierć i życie — nowe stworzenie

Czytania:

Wigilia Paschalna:

1 - Rdz 1,1-2,2
2 - Rdz 22,1-18
3 - Wj 14,15-15,1
4 - Iz 54,4a. 5-14
5 - Iz 55,1-11
6 - Ba 3,9-15.32-4,4
7 - Ez 36,16-17a.18-28

---

Msza:

1 - Rz 6,3-11
Ew - Mt 28, 1-10

---

Wigilia Paschalna

Ogień, woda, światło, śmierć i życie - nowe stworzenie

Liturgia dzisiejszej Wigilii Paschalnej obfitująca w przebogatą symbolikę prowadzi nas ostatecznie ku prawdzie o Zmartwychwstaniu i zwycięstwie życia nad śmiercią. Siedem czytań ze Starego Testamentu i dwa czytania z Nowego Testamentu to jakby historia ludzkości od momentu stworzenia do owego kulminacyjnego punktu, kiedy Bóg czyni Nowe Niebo i Nową Ziemię w Chrystusie. Po stworzeniu Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre. Niestety nie widział -i chyba do dzisiaj nie widzi- tego człowiek. Dlatego trzeba było całej historii ludzkości, aby to, co było dobre, zostało ostatecznie odrestaurowane, aby całemu stworzeniu została przywrócona pierwotna dobroć. Dokonał tego ostatecznie Chrystus przez swoją Mękę Śmierć i Zmartwychwstanie. Jest tylko jeszcze jeden, malutki szczegół: trzeba, abym ja sam w to nowe stworzenie się przyoblekł. Trzeba, abym dojrzał i rozpoznał, zaakceptował i uznał wszystkie wysiłki Boga. Inaczej -dla mnie- cały ten trud nowego stworzenia będzie bezużyteczny.

"Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie." Niewielki krok, który został do zrobienia, należy już tylko do mnie. Wszystko inne uczynił Bóg. Czy jestem w stanie zrobić ten jeden, jedyny, malutki krok w kierunku Boga?

Wielka Sobota, to trzeci dzień świętego Triduum Paschalnego, który poprzez nocne czuwanie i Wigilię Paschalną przechodzi w radosną Niedzielę Zmartwychwstania. Wczujmy się na chwilę w jej klimat i nastrój.

Najpierw w tym dniu mamy radosną i podniosłą ciszę jakby w oczekiwaniu czegoś niezwykłego, czegoś nadzwyczajnego. Później, wieczorem, a raczej w nocy uczestniczymy w uroczystej celebracji Wigilii Paschalnej, która poprzez znaki i symbole ognia, wody i światła prowadzi nas ku głębokiej prawdzie o zwycięstwie dobra nad złem, o śmierci i zmartwychwstaniu, o stworzeniu na nowo tego, co Bóg dokonał u początków. Liturgia dzisiejszej Wigilii Paschalnej obfitująca w przebogatą symbolikę prowadzi nas ostatecznie ku prawdzie o Zmartwychwstaniu i zwycięstwie życia nad śmiercią. Poświęcenie ognia i Paschału, które otwierają liturgię Wigilii Paschalnej, przypominają nam o Chrystusie, „Który jest światłem na oświecenie Pogan”, Który przyszedł na świat, aby „oświecić każdego człowieka”.

Liturgia Słowa Wigilii Paschalnej z jej przepięknymi ośmioma czytaniami przeplatanymi śpiewem psalmów otwiera przed nami skarbiec Pisma Świętego. Jest to czas głębokiej i podniosłej medytacji i refleksji zaczynającej się rozważaniem początków świata, początków ludzkości, upadku człowieka, pierwszego przymierza z Abrahamem, drugiego przymierza z Mojżeszem i wyjścia Izraelitów z Egiptu. Ta refleksja prowadzi nas poprzez mesjańskie zapowiedzi proroka Izajasza, Barucha i Ezechiela do listu św. Pawła do Rzymian, w którym autor z całą mocą porównuje Sakrament Chrztu do Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa.

Siedem czytań ze Starego Testamentu i dwa czytania z Nowego Testamentu to jakby historia ludzkości od momentu stworzenia do owego kulminacyjnego punktu, kiedy Bóg czyni Nowe Niebo i Nową Ziemię w Chrystusie. Po stworzeniu Bóg widział, że wszystko, co uczynił było bardzo dobre. Niestety nie widział -i chyba do dzisiaj nie widzi- tego człowiek.

A w końcu Ewangelia obwieszcza nam radosną nowinę o Zmartwychwstaniu Pana. Te rozważania prowadzące nas poprzez wieki mają na celu ukazać właśnie fakt, że oto Jezus poprzez swoją Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie dokonuje nowego stworzenia. Aby jednak w tym Nowym Stworzeniu uczestniczyć, trzeba nam się w to nowe stworzenie przyoblec.

Dlatego trzeba było całej historii ludzkości, aby to, co było dobre, zostało ostatecznie odrestaurowane, aby całemu stworzeniu została przywrócona pierwotna dobroć. Dokonał tego Chrystus właśnie przez swoją Mękę Śmierć i Zmartwychwstanie. Jest tylko jeszcze jeden, malutki szczegół: trzeba, abym ja sam w to nowe stworzenie się przyoblekł. Trzeba, abym dojrzał i rozpoznał, zaakceptował i uznał wszystkie wysiłki Boga. Inaczej -dla mnie- cały ten trud nowego stworzenia będzie bezużyteczny. To przyobleczenie się w nowego człowieka dokonuje się w Sakramencie Chrztu, który dzisiaj, w Wielką Sobotę jest sprawowany w sposób szczególnie uroczysty.

Uczestnicząc w tej podniosłej i pięknej liturgii, odnawiając nasze przyrzeczenia chrzcielne nie zapominajmy o tym co mówi św. Paweł : "Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie." Niewielki krok, który został do zrobienia należy już tylko do mnie. Wszystko inne uczynił Bóg. Czy jestem w stanie zrobić ten jeden, jedyny, malutki krok w kierunku Boga?

---

Homilia alternatywna I

Zmartwychwstanie to nie metafora. To trzęsienie ziemi.

Zazwyczaj, kiedy idziemy na cmentarz, oczekujemy absolutnego spokoju. Cmentarz to miejsce, w którym czas się zatrzymuje, a ludzkie historie zostają ostatecznie zamknięte i przywalone kamieniem. Z taką właśnie logiką – logiką ostatecznego końca – Maria Magdalena i druga Maria szły o świcie w stronę grobu Jezusa. Szły dopełnić rytuału żałoby. Spodziewały się ciszy, zapachu mirry i wielkiego, ciężkiego głazu, który oddzielał ich przeszłość od teraźniejszości.

Ale Bóg nie jest Bogiem cmentarnym. I nie znosi naszej martwej, pełnej rezygnacji rutyny.

Święty Mateusz pisze dziś do nas: „A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi”. Zmartwychwstanie to nie jest poetycka metafora, to nie jest tylko pocieszająca opowieść o tym, że dobro ostatecznie zwycięża zło, gdzieś tam w odległej wieczności. To jest kosmiczny wstrząs. Pęka ziemia, pęka dotychczasowa logika świata.

Zwróćcie uwagę na jeden fascynujący detal z tej Ewangelii: anioł zstępuje z nieba, odsuwa kamień i… siada na nim. To jest gest absolutnego Bożego triumfu, wręcz pewnej boskiej ironii. Śmierć myślała, że zapieczętowała ten grób na zawsze, że ma ostatnie słowo. A Bóg robi z pieczęci śmierci stołek dla swojego posłańca.

Zadajmy sobie jednak pytanie: po co anioł odsunął ten kamień? Czy po to, by Jezus mógł wyjść? Przecież uwielbione ciało Zmartwychwstałego nie potrzebowało otwartych drzwi, by opuścić grób. Ten kamień nie został odsunięty dla Jezusa. On został odsunięty dla kobiet. Został odsunięty dla nas. Byśmy mogli zajrzeć do środka i na własne oczy zobaczyć pustkę. Bóg rozwala dzisiaj z hukiem kamienie naszych lęków, naszych uzależnień, naszych nieuzdrowionych relacji i mówi: „Zajrzyj tam. Nie ma Go tu. Nie szukaj życia w miejscach, w których wszystko obumarło”.

I tutaj wkracza święty Paweł z drugim czytaniem – fragmentem z Listu do Rzymian, który jest chyba jednym z najbardziej radykalnych tekstów w całym Nowym Testamencie. Paweł mówi coś, co brzmi wręcz absurdalnie, jeśli weźmiemy to na poważnie: „Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć?”.

My tak potwornie boimy się śmierci. Tracimy zdrowie, pieniądze i czas, próbując ją oszukać, opóźnić, zapomnieć o niej. A św. Paweł staje dzisiaj przed nami i mówi: Chrześcijanie, o czym wy mówicie? Przecież wy już umarliście! Najgorsze macie już za sobą. Twój i mój chrzest to nie był tylko ładny rytuał polania wodą głowy niemowlaka. To był pogrzeb. W wodach chrzcielnych utonął stary człowiek – ten skupiony na sobie, znerwicowany, uwiązany do opinii innych, niewolnik grzechu. Skoro zostaliśmy pogrzebani z Chrystusem, to już nie należymy do śmierci. Dlaczego więc wciąż żyjemy tak, jakbyśmy mieli wszystko do stracenia? Dlaczego wciąż paraliżuje nas lęk o jutro? Człowiek ochrzczony to człowiek wolny, bo nie boi się stracić życia – on je już dawno oddał Jezusowi. Od momentu chrztu każda sekunda naszego istnienia to już nie jest droga ku śmierci. To jest – jak mówi Paweł – „wkroczenie w nowe życie”.

Na koniec spójrzmy na spotkanie, do którego dochodzi chwilę po opuszczeniu pustego grobu. Kobiety w pośpiechu, pełne strachu i wielkiej radości, wpadają na samego Jezusa. Zmartwychwstały pozwala im objąć swoje stopy – jest realny, prawdziwy, ciepły. Nie jest duchem. I daje im jedno, konkretne polecenie: „Nie bójcie się. Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą”.

Dlaczego do Galilei? Przecież jesteśmy w Jerozolimie, w centrum świata, w mieście królów i proroków. Galilea to była prowincja. To tam wszystko się zaczęło, tam stały ich opuszczone łodzie, tam leżały porzucone sieci, stamtąd pochodziły ich rodziny. Galilea to symbol prozy życia, nudnej, przewidywalnej codzienności.

Jezus mówi nam dzisiaj coś niezwykle ważnego: nie zostawajcie przy grobie. Nie budujcie namiotów na cmentarzu zachwytów i wzruszeń. Zmartwychwstanie musi się wydarzyć w waszej Galilei. Chrystus nie czeka na ciebie w mistycznych obłokach, ale w twojej kuchni, przy biurku w twojej pracy, w milczeniu między tobą a twoim współmałżonkiem, w opiece nad chorym rodzicem. To tam masz zanieść światło Paschy. To tam, w tej szarej codzienności, objawia się potęga człowieka, który umarł dla grzechu i żyje dla Boga.

Bracia i Siostry, ta noc kończy się porankiem. Kamień jest odsunięty. Śmierć stała się podnóżkiem Boga. Przestańmy żyć jak ludzie, którzy mają coś do stracenia. Przestańmy szukać Żyjącego wśród umarłych spraw. Idźmy do naszej Galilei, pełni Ducha, by pokazać światu, jak żyją ludzie, nad którymi śmierć nie ma już żadnej władzy. Amen.

---

Homilia alternatywna II

Homilia na Wigilię Paschalną: „Nowe stworzenie — Światło, które zwycięża noc”

Gromadzimy się tej świętej nocy, która jest nocą czuwania i nadziei. Nocą, w której milczenie grobu zostaje przerwane triumfem życia. To noc, w której Kościół zapala Paschał — Światło Chrystusa — i z płomienia jednej świecy rodzi się światło całej wspólnoty wierzących.

Dzisiejsza liturgia jest jak opowieść o całym świecie — od stworzenia aż po nowe życie w Zmartwychwstaniu. Ogień, woda, światło, śmierć i życie — oto język, którym Bóg przemawia do nas tej nocy.

1. Od chaosu do harmonii — nowy początek stworzenia

Pierwsze czytanie przypomina nam, jak Bóg w początkach stworzył świat z nicości. Wszystko, co uczynił, było „bardzo dobre”. Człowiek jednak, zamiast widzieć Bożą dobroć w świecie i w sobie, często patrzy na życie przez pryzmat lęku, egoizmu i grzechu. Historia zbawienia to właśnie powrót Boga do swojego pierwotnego zamysłu: by wszystko, co stworzone, odzyskało swoją pierwotną dobroć.

1. Wiara silniejsza niż ofiara — tajemnica Abrahama

Abraham staje się dla nas wzorem wiary, bo był gotów oddać Bogu to, co dla niego najcenniejsze — syna, owoc Bożej obietnicy. Przez to pokazuje, że miłość Boga jest większa niż nasze zrozumienie. I w Chrystusie ta ofiara zostaje spełniona w pełni — nie przez człowieka, ale przez samego Boga, który oddaje za nas swego Syna.

III. Wyjście z Egiptu — droga wolności

Morze, które rozstąpiło się przed Izraelitami, jest zapowiedzią Chrztu — tej duchowej przeprawy z niewoli grzechu do życia w wolności dzieci Bożych. Dzisiaj wielu z nas, przez odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych, ponownie staje w tej duchowej przestrzeni Wyjścia: zostawić to, co zniewala i wejść w przestrzeń wolności Bożych dzieci.

1. Woda życia — zaproszenie do darmowej łaski

Prorok Izajasz ukazuje Boga, który woła do spragnionych: „Przyjdźcie do wody, bez pieniędzy, bez zapłaty.” Tak, łaska zbawienia nie jest do kupienia. Jest darem, który trzeba przyjąć sercem wolnym od pychy. Zmartwychwstanie Chrystusa jest darmowym zaproszeniem do życia, które nie kończy się w grobie.

1. Odnowa serca — nowe przymierze w Chrystusie

Ezechiel przypomina: „Dam wam serce nowe i ducha nowego w was tchnę.” Wielka Sobota to nie tylko święto wspominania faktu historycznego. To noc, w której Bóg chce przemienić nasze serca z kamiennych na żywe. Pragnie uczynić nas świątynią Ducha, domem dla swojej obecności.

1. Śmierć i Zmartwychwstanie — rzeczywistość chrztu

Święty Paweł mówi wprost: przez chrzest zostaliśmy zanurzeni w śmierć Chrystusa, aby razem z Nim powstać do nowego życia. W Wigilię Paschalną to prawda staje się centralnym punktem liturgii: przez wiarę i sakrament chrztu jesteśmy nowym stworzeniem, już nie pod władzą grzechu, ale wolni w Bogu.

VII. „Nie ma Go tu — zmartwychwstał!”

A wreszcie Ewangelia przynosi najważniejszą wiadomość, od której wszystko się zaczyna: Grób jest pusty. Śmierć została pokonana. Jezus żyje! A to nie tylko radosna nowina, to nowa rzeczywistość. Nie jesteśmy ludźmi pogrążonymi w śmierci, lecz świadkami Życia.

VIII. Ostatni krok należy do mnie

Jest tylko jeden „szczegół”: to moje serce musi przyjąć tę prawdę. Chrystus wszystko już zrobił. Otworzył bramy Królestwa. Teraz tylko ja mogę zdecydować, czy wejdę. „Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, a żyjecie dla Boga w Chrystusie Jezusie” — mówi święty Paweł.

Ten „malutki krok” może wydawać się prosty, ale to najważniejsza decyzja życia. Czy jestem gotowy postawić ten krok dziś, tej nocy?

Zakończenie: Zaproszenie do odnowy

Drodzy Bracia i Siostry, w tej nocy ogień rozpala mrok, woda odnawia życie, a Paschał — światło Zmartwychwstałego — oświetla nasze drogi. To nie tylko symbol, to rzeczywistość, która może odmienić twoje serce już dziś.

Czy masz odwagę wyjść z grobu swoich przyzwyczajeń? Czy masz wiarę, by uwierzyć, że Zmartwychwstanie to początek twojego nowego życia, a nie tylko historyczne wspomnienie?

Chrystus zmartwychwstał — prawdziwie zmartwychwstał! Alleluja!
I to życie jest gotowe, aby stać się także Twoim.
Amen.

---

Oto dziewięć propozycji tematów homilii na Wielką Sobotę — Wigilię Paschalną, opracowanych na podstawie czytań Wielkiej Soboty. Każdy temat jest osadzony głęboko w duchowości Triduum Paschalnego, z myślą o budowaniu wspólnoty nadziei i odnowienia serca:

1. „Z ciemności do światła — nowy początek stworzenia”

Na podstawie: Rdz 1,1-2,2
Homilia może skupić się na obrazie stworzenia świata przez Boga, który wprowadza ład w chaos, światło w ciemność. Wielka Sobota to noc nowego stworzenia, w której Bóg przez Zmartwychwstanie Chrystusa odnawia nie tylko świat, ale przede wszystkim ludzkie serce.

2. „Wiara Abrahama — zaufanie silniejsze niż śmierć”

Na podstawie: Rdz 22,1-18
Abraham nie rozumiał Bożego planu, ale zaufał. Tak samo Wielka Sobota uczy nas zaufania w ciszy i mroku grobu. Bóg nie zostawia człowieka w śmierci, ale przez posłuszeństwo i wiarę prowadzi do życia.

3. „Morze rozstępuje się przed życiem — droga do wolności”

Na podstawie: Wj 14,15-15,1
Wyjście z Egiptu to archetyp chrześcijańskiego przejścia z niewoli grzechu do wolności dzieci Bożych. Wigilia Paschalna to noc przejścia — Paschy Chrystusa — z niewoli śmierci do życia wiecznego.

4. „Miłość Boga silniejsza niż nasze winy”

Na podstawie: Iz 54,4a.5-14
Bóg w swojej wierności nie odrzuca, lecz uzdrawia i odbudowuje. Po śmierci Chrystusa Bóg nie kończy dialogu z ludzkością, ale objawia, że Jego miłosierdzie nie zna granic, nawet wobec upadków człowieka.

5. „Głos Pana — wezwanie do życia pełnego łaski”

Na podstawie: Iz 55,1-11
Bóg zaprasza do bezpłatnego stołu łaski, do życia, które przekracza nasze plany i pragnienia. Zmartwychwstanie jest Bożą odpowiedzią na ludzkie pragnienia nieśmiertelności, pokoju i prawdziwej radości.

6. „Mądrość Boża, która prowadzi ku Zmartwychwstaniu”

Na podstawie: Ba 3,9-15.32-4,4
Chrystus jest wcieleniem Mądrości, która była u Boga od początku. Wielka Sobota stawia pytanie: czy żyję mądrością, która jest od Boga, czy mądrością świata? Prawdziwa mądrość prowadzi do życia, nie śmierci.

7. „Nowe serce i nowy duch — odrodzenie w Chrystusie”

Na podstawie: Ez 36,16-17a.18-28
Bóg obiecuje odnowić nasze serca, wlać w nie nowego ducha. Chrzest, wspominany w tej nocy, jest źródłem tej przemiany — śmierć starego człowieka, narodziny nowego życia w Chrystusie.

8. „Z Chrystusem umieramy, z Chrystusem zmartwychwstajemy”

Na podstawie: Rz 6,3-11
Liturgia Wigilii Paschalnej jest głębokim przypomnieniem o chrzcielnym zanurzeniu w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Jesteśmy powołani, by umierać dla grzechu i żyć dla Boga — każdego dnia.

9. „Nie ma Go tu — zmartwychwstał!”

Na podstawie: Mt 28,1-10
Noc Wigilii to czas najważniejszej wieści: Jezus zmartwychwstał. To nie tylko historia, to rzeczywistość, w której uczestniczymy. Zmartwychwstanie zmienia sens ludzkiego cierpienia, nadaje nadzieję każdemu dniu.

Każda z tych propozycji może być wygłoszona w duchu osobistego świadectwa, odniesienia do wspólnoty parafialnej i życia codziennego, aby mocniej dotknąć serc słuchaczy.

Szersze omówienie każdego z 9 tematów do homilii Wigilii Paschalnej:

Poniżej znajdziesz 9 pełnych szkiców homilijnych na Wigilię Paschalną — każdy osnuty na duchowości Wielkiej Soboty.

1. „Z ciemności do światła — nowy początek stworzenia”

(Rdz 1,1-2,2)

Wielka Sobota zaczyna się w ciszy grobu i kończy eksplozją światła — zapaleniem Paschału. Tak samo w Księdze Rodzaju Bóg stwarza świat z bezładu i ciemności. Stwórca nie znosi chaosu przemocą, ale z cierpliwością układa rzeczywistość.

Zmartwychwstanie to kontynuacja aktu stworzenia: nowy początek, nowy porządek. Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie nie tylko naprawia to, co zniszczył grzech, ale stwarza człowieka na nowo — na obraz Zmartwychwstałego.

Refleksja: Czy pozwalam Bogu wprowadzić światło w ciemność mojego życia? Czy uczestniczę w Bożym stworzeniu siebie poprzez sakramenty?

2. „Wiara Abrahama — zaufanie silniejsze niż śmierć”

(Rdz 22,1-18)

Wigilia Paschalna to noc nadziei wbrew nadziei. Abraham, gotów oddać swojego syna, ukazuje, jak wygląda absolutne zaufanie Bogu, nawet w obliczu rzeczy niemożliwych.

Krzyż Chrystusa był nie do pojęcia dla Jego uczniów, ale dziś wiemy, że właśnie tak spełniło się Boże zbawienie. Wielka Sobota jest szkołą czekania i zaufania, zanim jeszcze pojawi się radość zmartwychwstania.

Refleksja: Czy ufam Bogu, gdy nie rozumiem Jego planów? Czy pozwalam się prowadzić, kiedy czuję, że wszystko jest stracone?

3. „Morze rozstępuje się przed życiem — droga do wolności”

(Wj 14,15-15,1)

Naród Izraela przechodzi przez Morze Czerwone w geście wyzwolenia spod jarzma niewoli. W tej nocy liturgia Kościoła przypomina o chrzcie — o przejściu z niewoli grzechu do wolności dzieci Bożych.

Zmartwychwstanie Chrystusa to ostateczne otwarcie morza śmierci, przez które każdy chrześcijanin może przejść bez lęku. Życie wieczne zaczyna się tu i teraz — w sercu ochrzczonego człowieka.

Refleksja: Czy żyję jak wyzwolony? Czy pozwalam Bogu poprowadzić mnie przez „morze” codziennych trudności do prawdziwej wolności?

4. „Miłość Boga silniejsza niż nasze winy”

(Iz 54,4a.5-14)

Bóg w proroczych słowach Izajasza przypomina, że Jego gniew jest zawsze chwilowy, a miłosierdzie — wieczne.

Krzyż Chrystusa jest dowodem, że Bóg nie wycofał się z miłości do człowieka. Zmartwychwstanie jest pieczęcią, która potwierdza: „Twoje grzechy są odpuszczone. Ja ciebie nie opuszczę.”

Refleksja: Czy wierzę w Boże miłosierdzie nawet po własnych upadkach? Czy potrafię wracać do Boga z ufnością?

5. „Głos Pana — wezwanie do życia pełnego łaski”

(Iz 55,1-11)

Prorok Izajasz mówi o Bogu, który zaprasza: „Przyjdźcie do wody, wszyscy spragnieni!” — bez pieniędzy, bez zasług.

Wielka Sobota to czas, gdy cisza grobu zamienia się w obfitość życia. Jezus nie chce od nas niczego poza otwartością. Boża łaska jest darmowa i bezgraniczna — jak woda dla spragnionych, jak chleb dla głodnych.

Refleksja: Czy odpowiadam na Boże zaproszenie, czy ciągle szukam życia tam, gdzie jest tylko iluzja szczęścia?

6. „Mądrość Boża, która prowadzi ku Zmartwychwstaniu”

(Ba 3,9-15.32-4,4)

W świecie pełnym wiedzy, Bóg zaprasza do mądrości — a mądrość ta ma imię: Jezus Chrystus. Tylko On daje poznanie, które prowadzi do życia, a nie do śmierci.

Wielka Sobota to nie tylko święto faktu zmartwychwstania, ale czas refleksji: czy pozwalam, by Boża Mądrość prowadziła mnie przez życie, czy wciąż błądzę, bo polegam wyłącznie na sobie?

Refleksja: Jak często w moim życiu rozpoznaję Chrystusa jako prawdziwą Mądrość? Czy moje wybory są oparte na Jego nauce?

7. „Nowe serce i nowy duch — odrodzenie w Chrystusie”

(Ez 36,16-17a.18-28)

Ezechiel obiecuje, że Bóg oczyści lud i da mu nowe serce. Chrzest, który odnawia się liturgicznie podczas Wigilii Paschalnej, jest początkiem nowego życia, nie tylko nowego stylu bycia.

Zmartwychwstanie Chrystusa jest jak przeszczep serca — otrzymujemy życie, które nie jest już nasze, ale Jego.

Refleksja: Czy pozwalam, by Bóg usuwał moje „kamienne serce” i dawał serce czułe, zdolne kochać jak Chrystus?

8. „Z Chrystusem umieramy, z Chrystusem zmartwychwstajemy”

(Rz 6,3-11)

Święty Paweł pisze o sakramencie chrztu jako o zanurzeniu w śmierć Chrystusa. Liturgia Wielkiej Soboty przypomina, że chrześcijaństwo to nie tylko deklaracja, ale realne „umieranie” dla grzechu i odradzanie się w nowym życiu.

Chrystus zmartwychwstały nie żyje już dla śmierci, my również mamy żyć dla Boga — w codziennych wyborach.

Refleksja: Czy moje życie jest rzeczywiście inne po chrzcie? Czy odzwierciedlam w codzienności zmartwychwstanie, czy tylko je wspominam?

9. „Nie ma Go tu — zmartwychwstał!”

(Mt 28,1-10)

Kobiety przy grobie Jezusa słyszą: „Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał!” — to punkt kulminacyjny nie tylko Ewangelii, ale całej historii świata.

Wielka Sobota to przypomnienie, że śmierć nie ma ostatniego słowa, a życie z Bogiem zaczyna się tu i teraz. Chrystus żyje, a my jesteśmy zaproszeni, by Go spotkać w Eucharystii, Słowie i drugim człowieku.

Refleksja: Czy potrafię rozpoznać zmartwychwstałego Pana w codzienności? Czy pozwalam, aby radość wielkanocna wypełniła moje życie?

Niedziela Palmowa – rok A

 Poświęcenie palm i procesja

Mt 21:1-11

Gdy się przybliżyli do Jerozolimy przyszli do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał dwóch uczniów i rzekł im: Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie oślicę uwiązaną i źrebię z nią. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie! A gdyby wam kto co mówił, powiecie: Pan ich potrzebuje, a zaraz je puści. Stało się to, żeby się spełniło słowo Proroka: Powiedzcie Córze Syjońskiej: Oto Król twój przychodzi do Ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy. Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił. Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na nich. A ogromny tłum słał swe płaszcze na drodze, inni obcinali gałązki z drzew i ścielili na drodze. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno: Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach! Gdy wjechał do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto, i pytano: Kto to jest? A tłumy odpowiadały: To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei.

lub

J 12:12-16

Nazajutrz wielki tłum, który przybył na święto, usłyszawszy, że Jezus przybywa do Jerozolimy, wziął gałązki palmowe i wybiegł Mu naprzeciw. Wołali: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie oraz Król izraelski! A gdy Jezus znalazł osiołka, dosiadł go, jak jest napisane: Nie bój się, Córo Syjońska! Oto Król twój przychodzi, siedząc na oślęciu. Z początku Jego uczniowie tego nie zrozumieli. Ale gdy Jezus został uwielbiony, wówczas przypomnieli sobie, że to o Nim było napisane i że tak Mu uczynili.

---

Msza Święta

Iz 50:4-7

Pan Bóg Mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu, przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył Mi ucho, a Ja się nie oparłem ani się cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym Mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg Mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.

Flp 2:6-11

On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga Ojca.

EWANGELIA DŁUŻSZA Mt 26, 14 - 27, 66

Męka naszego Pana Jezusa Chrystusa według św. Mateusza

Zdrada Judasza

1. Jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i powiedział:
2. Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam.
3. A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.

[…]

---

HOMILIE

Homilia I. Hosanna i ukrzyżuj

Te dwa okrzyki słyszymy niejako obok siebie w dzisiejszej liturgii słowa. W rzeczywistości dzielił je niecały tydzień czasu. W niedzielę Jezus jest uwielbiany przez tłumy, w piątek -prawdopodobnie te same tłumy- domagają się Jego śmierci.

Często tak bywa i w naszym życiu, że po dniach chwały przychodzą nagle dni klęski i poniżenia, dni trudne i straszne. To jest właśnie życie i kto chciałby żyć jedynie w chwale ten żyłby w zakłamaniu, w nierealnym świecie ułudy.

Warto jednak pamiętać, że nie ja pierwszy i na pewno nie ja ostatni przeżywam tego rodzaju wzloty i upadki. Wielu było przede mną i wielu będzie po mnie. Pozostaje tylko pytanie: "Jak przyjmuję te zmienne koleje losu? Czy mam świadomość, że zarówno ludzka chwała i uwielbienie, jak i ludzka pogarda i nienawiść są przemijające?" Liczy się tak naprawdę tylko moja wartość wewnętrzna i to jak mnie widzi i ocenia Bóg. Liczy się nie doczesność a wieczność. A wszystko co przeżywam obecnie jest tylko drogą do wieczności. Jeśli potrafię zrozumieć tę prawdę nie będą mnie tak naprawdę poruszały ani chwile pozornej ludzkiej chwały, ani nie będą mną wstrząsały momenty ludzkiej zawiści, podłości i głupoty.

Nie wolno zapomnieć, że po Niedzieli Palmowej z jej okrzykiem „Hosanna” przychodzi Wielki Piątek z wołaniem „Ukrzyżuj”, ale też po Wielkim Piątku przychodzi Niedziela Zmartwychwstania, z jej prawdą: „Ja jestem Zmartwychwstanie i Życie, kto wierzy we mnie, choćby i umarł żyć będzie”.

Homilia  II. Ukrzyżowanie i Śmierć

Kiedy dowleczono w końcu Skazańca na miejsce straceń był u kresu sił, całkowicie wyczerpany i niezdolny do najmniejszego wysiłku, a przecież czekało Go jeszcze najgorsze. Trzymał się na nogach już chyba tylko mocą swej boskiej woli. Scena egzekucji przedstawiona w filmie „Pasja” jest chyba jedną z najbardziej wstrząsających scen nie tylko w tym filmie, ale i w całej historii kina. Człowiek, który ma za sobą noc przesłuchania i biczowania, długą drogę z ważącym ponad 50kg krzyżem, wycieńczony, wykrwawiony, poraniony, obolały, ledwie żywy ma przed sobą jeszcze bezlitosną, straszliwą egzekucję. I ten „oto Człowiek”, Syn Boży, leżący już na krzyżu, rozciągnięty na siłę, aby dopasować przygotowane uprzednio dziury w krzyżu do Jego ramion, ten Człowiek, Który nie jest już nawet do człowieka podobny, modli się resztką sił i wstawia się za swoimi oprawcami: „Ojcze wybacz im, bo nie wiedzą co czynią”. (Łk 23,34) Pamiętam tę scenę i Jego zaschnięte wargi, usta pełne zakrzepłej krwi szepczące tę modlitwę. Kiedy kilka lat temu oglądałem film pamiętam, że właśnie w tym miejscu po raz drugi nie mogłem powstrzymać łez cisnących się do oczu. Pierwszą sceną, gdzie łzy same popłynęły był moment, kiedy w czasie drogi krzyżowej oczy Jezusa -przy którymś z kolejnych upadków- spotkają się z oczami Jego Matki. Klęczą oboje naprzeciwko siebie i On wypowiada z ogromnym wysiłkiem i bólem, ale i z jakąś przejmująca, wewnętrzną radością słowa: „Oto czynię wszystko nowe”. I wtedy zrozumiałem, że tak właśnie wygląda Bóg, Który na nowo stwarza świat zniszczony przez człowieka. I po raz drugi nie mogłem pohamować łez, kiedy widziałem te skrwawione, opuchnięte wargi Syna Bożego modlącego się za swoich oprawców, którzy właśnie rozciągają go na krzyżu wyrywając stawy barkowe i łokciowe Jego rąk. I pomyślałem wtedy, a właściwie modliłem się: „Ojcze wybacz nam, bo doprawdy nie wiemy co czynimy.”

Prawie 44 lata temu, zaraz po moich święceniach byłem na parafii w południowej Polsce, gdzie akurat budował się kościół. Na wiosnę -jakoś niedługo po Wielkanocy- podszedł do mnie pewnego, sobotniego ranka człowiek. Miał wtedy tyle lat ile ja teraz, czyli niewiele ponad 50, ale wyglądał na znacznie starszego. Wyglądał co najmniej na siedemdziesięciolatka. Podszedł i poprosił o spowiedź.

- Dobrze, chodźmy do kościoła, do konfesjonału, to pana wyspowiadam - odpowiedziałem.

- Ale ja nie byłem do spowiedzi ponad 40 lat – odrzekł proszący.

- No cóż, to nie mamy już ani chwili do stracenia – odrzekłem. I weszliśmy do kościoła.

Była to spowiedź człowieka, o której oczywiście nic powiedzieć nie mogę. Ale po spowiedzi zaprosiłem go do siebie i przegadaliśmy cały dzień. A właściwie nie przegadali, bo on tylko bardzo spokojnie i z jakąś niesamowitą melancholią i niezwykłym pokojem w oczach odpowiadał na zadawane mu pytania. Okazało się, że nie był do spowiedzi przez ponad 40 ostatnich lat, bo spędził je w obozie przymusowej pracy na Kamczatce, przy wyrębie drzewa. Kiedy go tam wywieziono miał zaledwie 12 lat i mieszkał w jednym z wielkich miast wschodniej, przedwojennej Polski. Ojciec by oficerem Wojska Polskiego, matka nauczycielką, starsza siostra lekarzem, a brat księdzem. Wiadomo, wszystkie powody ku temu, aby znaleźć się tam, gzie się znalazł. Nie zna losów ojca, przypuszcza że zginął w jednym z obozów jenieckich w Ostaszkowie lub Katyniu, ale o tym dowiedział się dopiero po powrocie ze zsyłki, tj. w 1982 roku. Matkę odwiedził raz w życiu, bo była w obozie pracy na Kamczatce, zaledwie 400 km od jego obozu, gdzie on przez 40 lat codziennie, z jednym dniem przerwy co10 dni wyrąbywał drzewo. O bracie i siostrze nie wie nic. Długo by opowiadać historie, których słuchaliśmy przez cały ten sobotni dzień po Wielkanocy 1982 roku. Przypomnę może jednak tylko to, co opowiadał ten człowiek o swojej najdłuższej podróży do Polski, która trwała ponad dwa lata. Kiedy w 1980 roku skończyła mu się kara 40 lat przymusowych robót, miał wtedy już 52 lata. Takich jak on, którzy przeżyli (chyba cudem) te lata katorgi było około 11 tysięcy. Z kilkudziesięciu obozów pracy na Kamczatce wyruszyła na piechotę do najbliższej stacji kolejowej w Komsomolsku na Amurze długa kawalkada więźniów. Ponad 6 tysięcy kilometrów dzieli te dwa miejsca na dalekiej rosyjskiej północy. Szli na piechotę, dniami i nocami przez tundrę i tajgę, eskortowani przez żołnierzy Armii Czerwonej, którzy też, tak jak oni sami byli skazańcami. Droga ta trwała prawie 10 miesięcy, a z 11 tysięcy więźniów dotarło do celu jedynie około półtora tysiąca. Reszta zmarła po drodze z głodu, z zimna, z wycieńczenia, z chorób, których nie miał kto ani diagnozować, ani leczyć. „Kiedy ktoś padał po drodze, to się nawet cieszyliśmy” –mówi opowiadający. I dodaje „bo jego racja żywnościowa, składająca się z kilku kilogramów suchego chleba i zasuszonego, zmrożonego mięsa zostawała do podziału dla tych, którzy szli dalej”.

Droga krzyżowa Chrystusa trwa nadal. A kiedy w końcu dotarli do celu, do stacji kolejowej .... nikt na nich nie czekał i trzeba jeszcze było czekać kilka tygodni koczując w okolicach stacji, pod gołym niebem zanim w końcu podstawiono pociąg, który przez następne trzy miesiące wiózł ich bardzo wolno do Moskwy. Co było dalej i jak ich przyjęto po 40 latach w bardzo zmienionym świecie, można znaleźć w książce wydanej przez ludzi, którzy słuchali opowiadań tego człowieka. Co jednak pozostało mi na długie lata, to wzrok tego człowieka, kiedy ktoś zapytał go, czy nie chciałby się zemścić szukać sprawiedliwości za to, że zabrano mu i zmarnowano właściwie całe życie. Jego odpowiedź była bardzo spokojna, jego oczy niezwykle przejrzyste i jasne. A odpowiedział słowami Chrystusa: „A po co się mścić? Po co szukać sprawiedliwości? Przecież ci ludzi nie wiedzieli co robią. On byli tak zaślepieni żądzą władzy, żądzą zła, że tak naprawdę to chyba nie wiedzieli co z nami robią. Pilnowali nas, tacy jak i my skazańcy z Armii Czerwonej. A różnili się od nas tylko tym, że nie pracowali przy wyrębie drzew i nosili nie naładowane karabiny.” Po co się mścić. Zemsta nic nie daje, tylko pomnaża zło.”

Kiedy oglądałem film „Pasja” i słyszałem modlitwę krzyżowanego Jezusa, przypomniały mi się słowa tego człowieka, który przed wielu laty wyraził bardzo prosto jedną z najgłębszych prawd : „zemsta nie daje nic, pomnaża tylko zło, trzeba nauczyć się wybaczać”.

I to wszystko działo się w XX wieku, w 1980 i 1981 roku. To nie jest zapadła, odległa, barbarzyńska przeszłość, to nie dzieje się w niecywilizowanym, barbarzyńskim świecie. To działo się w XX wieku, w kraju, który należy, czy też rości sobie pretensje do miana ekonomicznych i technologicznych potęg współczesnego świata. Tak dzieje się i takie przykłady można znaleźć w wielu innych krajach współczesnego, cywilizowanego świata. Warto może jeszcze raz przypomnieć, że codziennie ginie na świecie 383 chrześcijan, rocznie ponad 130 tysięcy. Chrześcijanie giną w Indonezji, Pakistanie, Indiach, bestialsko mordowani są w krajach arabskich, Libanie, Kuwejcie, Arabii Saudyjskiej, Emiratach Arabskich, eksterminowani w afrykańskich krajach takich jak Egipt, Sudan, Uganda, Somalia, zabijani w Wietnamie, Laosie, Korei Północnej, Chinach, na Kubie, prześladowani za swoje poglądy nawet w cywilizowanej Europie. Świat oszalałby w protestach gdyby to chrześcijanie mordowali, ale że to oni są mordowani nikt się nie odzywa, nikt nie protestuje, nikt o tym nawet nie wspomina.

A mimo to Chrystus powtarza ustawicznie przez wieki te niesamowite słowa: „Ojcze wybacz im, bo nie wiedzą co czynią”. (Łk 23,34). A my Go jeszcze oskarżamy, że to On jest przyczyną tych wszystkich nieszczęść i okrucieństw ...

Czyżby ta trwająca 2 000 lat droga krzyżowa naszego Zbawiciela niczego nas nie nauczyła? Czyżby Jego Męka i Jego nauka miały być bezużyteczne? Nie przebaczę, nie odpuszczę, do grobowej deski będę to pamiętał!!! Jakże często słyszymy takie słowa z ust chrześcijan, z ust wierzących i praktykujących katolików? Czy nie znaczy to, że ci ludzie po prostu nic nie zrozumieli z katolicyzmu, z wiary, z nauczania Chrystusa? Nic nie zrozumiałem z Jego nauczania na Górze, nic z Jego przypowieści, absolutnie nic z Jego przykładów i czynów, jeśli nie umiem wybaczać, jeśli mam za „dobrą pamięć” szczególnie do grzechów cudzych.

Zapiekła złość, zacięta chęć zemsty, odegrania się, odpłacenia złem za zło, pragnienie postawienia na swoim, nieumiejętność wybaczenia, noszenie urazy w sercu ... czy to wszystko nie jest najgłębszym zaprzeczeniem, unicestwieniem Męki i Śmierci Jezusa Chrystusa, który z wysokości krzyża, czy raczej z dna upodlenia modli się: „Ojcze wybacz im, bo nie wiedzą co czynią”. (Łk 23,34).

I jeszcze jednej, ostatniej i najbardziej niesamowitej lekcji udziela nam Chrystus na krzyżu, kiedy już u kresu swojego życia widząc, że wykonało się wszystko: ”... zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego.” (Łk 23:46). Jest to lekcja całkowitego zaufania, zawierzenia Bogu, aż do końca, o co tak trudno, coraz trudniej w dzisiejszych czasach pełnych zadufanych, zadufanych, zapatrzonych w siebie ludzi.

---

Homilia  III. Rozczarowanie Bogiem

Wyobraźcie sobie rzymski triumf. Kiedy wódz wracał ze zwycięskiej kampanii, wjeżdżał do Rzymu na złotym rydwanie zaprzężonym w białe konie. Towarzyszyły mu łupy wojenne, spętani jeńcy i ogłuszający ryk tłumu.

A teraz spójrzmy na dzisiejszą Ewangelię. Jezus wjeżdża do Jerozolimy. Nie ma rydwanu, białego konia ani uzbrojonej straży. Jest za to pożyczony od kogoś osiołek – zwierzę pociągowe, powolne i niepozorne. Tłum wokół Niego szaleje. Ludzie rzucają na drogę swoje płaszcze, machają gałązkami, krzyczą: „Hosanna Synowi Dawidowi!”.

Wydaje się, że to wielki sukces. Ale w tym radosnym entuzjazmie kryje się największe i najbardziej tragiczne nieporozumienie w historii świata.

Ci ludzie wcale nie witają Jezusa. Oni witają swoje własne wyobrażenie o Nim.

Czekali na politycznego mesjasza. Na superbohatera, który użyje swojej boskiej mocy, żeby wyrzucić rzymskich okupantów, uzdrowić gospodarkę i zapewnić im bezpieczne, wygodne życie. Przecież ktoś, kto potrafi wskrzesić Łazarza i nakarmić tysiące ludzi kilkoma chlebami, idealnie nadaje się na ziemskiego władcę.

Dlatego Go witają. Ale kiedy zaledwie kilka dni później okaże się, że ten sam Jezus pozwala się pojmać, milczy przed Piłatem i nie zsyła ognia z nieba na swoich oprawców – ten sam tłum poczuje się głęboko oszukany. Zmiażdżony własnym rozczarowaniem. Ich "Hosanna" błyskawicznie zmieni się w "Ukrzyżuj Go". Bo najbardziej nienawidzimy tych, którzy nie spełnili naszych oczekiwań.

Zatrzymajmy się dzisiaj nad tym, patrząc na palmy, które trzymamy w dłoniach.

Czy my przypadkiem nie robimy dokładnie tego samego? Jakiego Boga witamy w naszym życiu? Często chcemy Boga, który jest "na nasze usługi". Boga, który zadziała jak magiczna różdżka na nasze problemy rodzinne, finansowe czy zdrowotne. Boga sukcesu. A kiedy przychodzi kryzys, kiedy zmagamy się z samotnością, chorobą albo niesprawiedliwością, a Niebo wydaje się milczeć – nasza wewnętrzna palma usycha. Czujemy się zdradzeni. Zaczynamy się buntować i w głębi duszy krzyczymy: "Ukrzyżuj, nie takiego Boga chciałem!".

Niedziela Palmowa to zaproszenie do brutalnej szczerości z samym sobą. Jezus wjeżdża dziś w historię naszego życia na osiołku pokory i bezradności. Nie obiecuje, że ominie nas cierpienie, ale obiecuje, że przez nie z nami przejdzie.

Zamiast rzucać pod Jego nogi kolorowe płaszcze naszego fałszywego entuzjazmu, rzućmy tam dzisiaj nasze schematy. Nasze egoistyczne oczekiwania wobec Niego. Pozwólmy Mu być Królem po Jego własnemu – Królem, który zbawia nas nie z wygodnego tronu, ale z twardego drewna krzyża.

Amen.

---

Homilia IV.  dla młodzieży

Oczekiwania kontra rzeczywistość ,czyli jak "skanselować" Boga

Znacie te memy z serii „Expectations vs. Reality” (Oczekiwania kontra rzeczywistość)? Zamawiasz w sieci super buty, a w paczce przychodzi coś, co wygląda jak tekturowy odrzut z fabryki. Taki właśnie najstarszy mem w historii wydarzył się dwa tysiące lat temu w Jerozolimie.

Tłum na ulicach miał potężne expectations. Ludzie słyszeli o Jezusie niesamowite rzeczy: facet mnoży jedzenie dla tysięcy osób, uzdrawia chorych, a nawet wskrzesza zmarłych. Czekali na kogoś w stylu superbohatera z Marvela. Kogoś, kto wpadnie z hukiem, rozwali system, pogoni rzymskich okupantów i wreszcie ogarnie im życie tak, żeby było wygodnie i bezpiecznie.

Zrobili Mu wielki hype. Rzucali pod nogi swoje ubrania, machali gałęziami, krzyczeli „Hosanna!”. Jezus był na absolutnym topie.

Ale zderzenie z "reality" okazało się bolesne.

Jezus wjeżdża do miasta. Nie ma limuzyny, nie ma opancerzonego konia. Jedzie na wypożyczonym, powolnym osiołku. Nie zwołuje armii. Nie mówi o rewolucji politycznej. Co gorsza, zaledwie kilka dni później ten wielki Mesjasz daje się aresztować. Milczy, gdy z Niego szydzą i nie zsyła ognia z nieba na swoich oprawców. Z punktu widzenia tłumu zalicza totalny upadek.

I wiecie, co robi ten tłum? To, co my dzisiaj nazywamy cancel culture. W ułamku sekundy Go skreślają. Z radosnego „Hosanna” natychmiast robi się agresywne „Ukrzyżuj!”.

Dlaczego? Bo Jezus nie spełnił ich oczekiwań. Nie wpisał się w ich scenariusz. Najbardziej nienawidzi się tych, którzy nas zawiedli.

Zastanówmy się dzisiaj, patrząc na te palmy w naszych rękach: czy my nie robimy dokładnie tego samego?

Bardzo często chcemy Boga, który działa jak ChatGPT – wpisujesz problem, wciskasz enter, a On ma natychmiast wygenerować bezbłędne rozwiązanie. Ma załatwić zdany egzamin, sprawić, żeby rodzice się nie czepiali, żeby tamta dziewczyna czy chłopak zwrócili na mnie uwagę, a zdrowie zawsze dopisywało. Traktujemy Boga jak aplikację do spełniania życzeń. Bóg ma być użyteczny.

A co się dzieje, kiedy przychodzi dół? Kiedy czujesz się potwornie samotny, niezrozumiany, kiedy coś się w twoim życiu sypie, a Bóg... milczy? Kiedy masz wrażenie, że Bóg dał Ci "seen" i nie odpisuje?

Wtedy najłatwiej się wkurzyć. Najłatwiej rzucić: „Skoro tak, to ja w to nie wchodzę. Modliłem się i nic to nie dało. Taki Bóg mi nie pasuje”. I nasza osobista, duchowa palma usycha. My też w głębi serca zaczynamy krzyczeć: "Ukrzyżuj to, wyrzuć to z mojego życia".

Niedziela Palmowa to moment na brutalną szczerość.

Jezus na osiołku mówi Ci dzisiaj: „Nie jestem magikiem. Nie jestem aplikacją, która rozwiąże za Ciebie Twoje problemy. Nie obiecuję Ci życia bez stresu, bez kryzysów i bólu. Ale obiecuję Ci jedno: kiedy będziesz przechodził przez najgorszy syf w swoim życiu, Ja będę szedł tam obok Ciebie”.

Zamiast machać dziś przed Nim listkami sztucznego entuzjazmu, zdejmij filtry. Przestań udawać. Rzuć Mu pod nogi swoje rozczarowania, lęki i wyobrażenia o tym, jaki według Ciebie powinien być Bóg. Pozwól Mu być Królem po Jego własnemu – Bogiem, który ratuje nas nie z wygodnego fotela, ale z twardego drewna krzyża.