Dziesiejsza uroczystość ukazuje Chrystusa jako Pana całego stworzenia, historii i ludzkiego życia, którego królowanie nie ma charakteru ziemskiej władzy, lecz jest panowaniem prawdy, miłości, sprawiedliwości i pokoju. Jego królewska godność objawiła się najpełniej na krzyżu, gdzie zwyciężył nie siłą, przemocą czy potęgą militarną, ale pokorną miłością i ofiarą z samego siebie. Chrystus jest Królem, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i oddać życie za zbawienie człowieka. Jego Królestwo nie jest z tego świata, ale już teraz urzeczywistnia się wszędzie tam, gdzie człowiek przyjmuje Ewangelię i kieruje się miłością, przebaczeniem oraz prawdą. Uroczystość ta przypomina nam, że uznanie Chrystusa za Króla nie może ograniczać się do słownych deklaracji, lecz powinno znajdować wyraz w codziennych wyborach, postawach moralnych i całym naszym życiu. Ostatecznym przeznaczeniem człowieka jest bowiem uczestnictwo w wiecznym Królestwie Chrystusa, w którym Bóg będzie wszystkim we wszystkich.
Pierwsze czytanie: Ez 34, 11-12. 15-17 Chrystus zna swoje owce
Psalm responsoryjny: Ps 23 (22), 1-2a. 2b-3. 5. 6 (R.: por. 1)
Drugie czytanie: 1 Kor 15, 20-26. 28 Królestwo Boże
Śpiew przed Ewangelią: Por. Mk 11, 10
Ewangelia: Mt 25, 31-46 Chrystus będzie sądził z uczynków miłości
PIERWSZE CZYTANIE Ez 34, 11-12. 15-17
Chrystus zna swoje owce
Czytanie z Księgi proroka Ezechiela.
To mówi Pan Bóg: «Oto ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, wtedy gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne.
Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko, mówi Pan Bóg. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie».
Do was zaś, owce moje, to mówi Pan Bóg: « Oto ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły ».
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY
Ps 23 (22), 1-2a. 2b-3. 4. 6 (R.: por. 1)
Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.
1 Pan jest moim pasterzem: *
niczego mi nie braknie,
2 pozwala mi leżeć *
na zielonych pastwiskach.
Refren.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
3 orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.
Refren.
5 Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.
Refren.
6 Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni mego życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.
Refren.
DRUGIE CZYTANIE 1 Kor 15, 20-26. 28
Królestwo Boże
Czytanie z Pierwszego listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian.
Bracia:
Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.
Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.
Oto słowo Boże.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ Por. Mk 11, 10
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie;
błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA Mt 25, 31-46
Chrystus będzie sądził z uczynków miłości
+ Słowa Ewangelii według świętego Mateusza.
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie, pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.
Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: “Pójdźcie; błogosławieni Ojca mojego, weźmijcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata.
Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.
Wówczas zapytają sprawiedliwi: “Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie? ”.
Król im odpowie: “Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili ”.
Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: “Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom.
Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie;
byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście mnie ”.
Wówczas zapytają i ci: “ Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie? ”
Wtedy odpowie im: “Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili”.
I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».
Oto słowo Pańskie.
Homilia I
Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych braci moich ...
Byłem głodny, a nie daliście mi jeść,
Byłem spragniony, a nie daliście mi pić,
Byłem nagi, a nie przyodzialiście mnie,
Byłem przybyszem, a nie przyodzialiście mnie,
Byłem chory, a nie odwiedziliście mnie,
Byłem w więzieniu, a nie przyszliście do mnie,
Byłem w potrzebie, a mijaliście mnie obojętnie,
Mieszkałem tuż obok was, pod tym samym dachem, a nie zauważyliście mnie,
Codziennie mijaliście mnie na ulicy z pogardą i lekceważeniem,
Codziennie wydawaliście pieniądze na głupstwa, a ja nie miałem nawet na lekarstwa,
Wy jeździliście na zagraniczne wczasy i do Austrii na narty, a ja nie miałem, za co kupić dzieciom ubrania,
Spałem na twojej klatce schodowej, a ty mnie nie zauważyłeś,
Wy jadaliście w wykwintnych restauracjach, a dzieci sąsiada głodowały,
Wy wydawaliście fortunę na kosmetyki, makijaże i fryzjera, a ja wybierałem odpadki ze śmietników,
Wy jeździliście luksusowymi samochodami, a ja nie miałem na bilet,
Wasze psy i koty jadały lepiej niż miliony dzieci na świecie,
W waszych domach panował zbytek, przepych i luksus, a tuż obok żyli ludzie w biedzie i nędzy, a wy żeście tego nawet nie zauważyli,
Mieszkałem w śmietniku obok twego bloku, a ty nie pomyślałeś, aby dać mi coś do jedzenia,
Ja cierpiałem tuż obok, a wy nie chcieliście się wtrącać i udawaliście, że nie widzicie,
Ja cierpiałem biedę i niedostatek, a wam nawet do głowy nie przyszło, że moglibyście mi pomóc,
Idźcie przecz ode mnie w ogień wieczny!
Rozglądnij się dookoła siebie, jest jeszcze czas, aby GO zauważyć, bo „Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili.”
Homilia II
Co roku, w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, zanim rozpoczniemy Adwent obchodzimy Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. To średniowieczne święto używa na określenie Chrystusa słowa król, dla podkreślenia Jego roli i znaczenia. Dzisiaj w czasach prezydentów i premierów metafora ta jest trudniejsza do zrozumienia.
W Kościele Bizantyjskim -szczególnie w ikonografii- Chrystus przedstawiany jest raczej jako Pantokrator, władca i suweren. Chrystus jest władcą i suwerenem, bo do Niego należy całe stworzenie i Jemu Bóg Ojciec oddał władzę nad wszystkim, co istnieje.
W rzeczywistości królestwo, które Chrystus głosi to Królestwo Jego Ojca w niebie. W modlitwie „Ojcze nasz” prosimy: „przyjdź królestwo Twoje”. Modlimy się wiec pouczeni przez Jezusa o przyjście Jego Królestwa. Chrystusowi Bóg Ojciec dał władzę nad całym stworzeniem i do Niego przyjdą wszystkie narody i oddadzą Mu pokłon (Mt 25,32). Jest to jednak królestwo nie z tego świata (J 18,36), królestwo prawdy, sprawiedliwości, miłości i pokoju. To jest właśnie królestwo, o którego przyjście modlimy się w naszej codziennej modlitwie, królestwo Chrystusa Zbawiciela, do którego zaprasza On wszystkich tych, którzy umieją przebaczać i tych, którzy potrafią się przyznać do błędów i o przebaczenie proszą, jak jeden ze złoczyńców w dzisiejszej Ewangelii.
Niestety niewielu rozumie nauczanie Chrystusa w tym względzie. Nawet Apostołowie opacznie to zrozumieli, kiedy Matka Jakuba i Jana prosiła Chrystusa o specjalne, uprzywilejowane miejsca. Tam wchodzą nie ci, którzy szukają władzy, ale ufne dzieci, niezaradni biedacy, ubodzy duchem, łaknący sprawiedliwości, żałujący grzesznicy i ci, których serce jest czyste. Jest to bowiem Królestwo Chrystusa: „bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone.” - jak mówi św. Paweł w dzisiejszym liście do Kolosan.
Królestwo to jest bowiem Nowym Stworzeniem, nowym niebem i nową ziemią. Jest odtworzeniem pierwotnej doskonałości i świętości stworzenia. A dokonało się to przez ofiarę krzyżową Króla Wszechświata. Chrystus jest Królem Wszechświata, bo dla zbawienia świata dał się ukrzyżować.
Do królestwa tego droga wiedzie przez Kalwarię i krzyż, a nie przez salony, wybory i polityczne rozgrywki. Warto w tę uroczystość nad tym pomyśleć. Warto zastanowić się czy i ja tam wejdę, czy może w złym kierunku podążam i nie tego królestwa w swoim życiu szukam i pragnę?
Homilia III
Najpierw było trzech mędrców ze wschodu, którzy przyszli złożyć hołd królowi urodzonemu w stajni. A później było 3 lata nauczanie o Królestwie Bożym, królestwie miłości, sprawiedliwości i pokoju i modlitwa: przejdź Królestwo Twoje, którą do dzisiaj powtarzamy, nie wiedząc najczęściej o co prosimy.
I przypowieść o Królu, który przy końcu świata oddzieli owce od kozłów i osądzi każdego z uczynków miłosierdzia.
A później było już tylko coraz gorzej.
Bo później było pytanie Piłata: „czy ty jesteś królem?” i odpowiedź Jezusa „tak, ja jestem królem, ale królestwo moje nie jest z tego świata”.
A później była korona CIERNIOWA i trzcina w ręce dla wyszydzanego Króla. I następnie odpowiedź tłumu na pytanie Piłata co z Nim zrobić? „na krzyż z nim”.
Króla waszego mam ukrzyżować? „Ukrzyżują!!!”.
I tabliczka z napisem w języku aramejskim, greckim i po łacinie:
Iesus Nazareus Rex Iudeorum - Jezus Nazarejczyk Król Żydowski.
A w końcu dziwny i krótki dialog opisany s dzisiejszej Ewangelii i pierwsza kanonizacja dokonana przez samego Króla, „dziś będziesz ze mną w raju.”
Ukrzyżowany człowiek pewnie nie spodziewał się, że dostanie tak dużo, że zostanie obiecane mu przebywania w raju jeszcze tego samego dnia. Zdawał sobie sprawę, że cierpi i umiera za przestępstwa, których się dopuścił. Doświadcza jednak miłosierdzia, przebaczenia i miłości bezinteresownej. Jezus pragnie każdemu człowiekowi dać doświadczenie właśnie tej miłości bezinteresownej, bo przecież umarł za każdego z nas. W ludziach jest pragnienie szczęścia, nie wszyscy jednak uświadamiają sobie, że dawcą prawdziwego szczęścia jest Bóg. Nie każdy prosi Go o niebo. Bóg, który dla nas przygotował miejsce w swoim domu, chce, żebyśmy mieli szczęśliwą wieczność.
Czy wierzysz, że Jezus kocha cię bezwarunkowo i chce wziąć Cię do swego królestwa?
Homilia IV
Co roku, w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, zanim rozpoczniemy Adwent obchodzimy Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. To średniowieczne święto używa na określenie Chrystusa słowa król, dla podkreślenia Jego roli i znaczenia. Dzisiaj w czasach prezydentów i premierów metafora ta jest trudniejsza do zrozumienia.
W Kościele Bizantyjskim -szczególnie w ikonografii- Chrystus przedstawiany jest raczej jako Pantokrator, władca i suweren. Chrystus jest władcą i suwerenem, bo do Niego należy całe stworzenie i Jemu Bóg Ojciec oddał władzę nad wszystkim, co istnieje.
W rzeczywistości królestwo, które Chrystus głosi to Królestwo Jego Ojca w niebie. W modlitwie „Ojcze nasz” prosimy: „przyjdź królestwo Twoje”. Modlimy się wiec pouczeni przez Jezusa o przyjście Jego Królestwa. Chrystusowi Bóg Ojciec dał władzę nad całym stworzeniem i do Niego przyjdą wszystkie narody i oddadzą Mu pokłon (Mt 25,32). Jest to jednak królestwo nie z tego świata (J 18,36), królestwo prawdy, sprawiedliwości, miłości i pokoju. To jest właśnie królestwo, o którego przyjście modlimy się w naszej codziennej modlitwie, królestwo Chrystusa Zbawiciela, do którego zaprasza On wszystkich tych, którzy umieją przebaczać i tych, którzy potrafią się przyznać do błędów i o przebaczenie proszą, jak jeden ze złoczyńców w dzisiejszej Ewangelii.
Niestety niewielu rozumie nauczanie Chrystusa w tym względzie. Nawet Apostołowie opacznie to zrozumieli, kiedy Matka Jakuba i Jana prosiła Chrystusa o specjalne, uprzywilejowane miejsca. Tam wchodzą nie ci, którzy szukają władzy, ale ufne dzieci, niezaradni biedacy, ubodzy duchem, łaknący sprawiedliwości, żałujący grzesznicy i ci, których serce jest czyste. Jest to bowiem Królestwo Chrystusa: „bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone.” - jak mówi św. Paweł w dzisiejszym liście do Kolosan.
Królestwo to jest bowiem Nowym Stworzeniem, nowym niebem i nową ziemią. Jest odtworzeniem pierwotnej doskonałości i świętości stworzenia. A dokonało się to przez ofiarę krzyżową Króla Wszechświata. Chrystus jest Królem Wszechświata, bo dla zbawienia świata dał się ukrzyżować.
Do królestwa tego droga wiedzie przez Kalwarię i krzyż, a nie przez salony, wybory i polityczne rozgrywki. Warto w tę uroczystość nad tym pomyśleć. Warto zastanowić się czy i ja tam wejdę, czy może w złym kierunku podążam i nie tego królestwa w swoim życiu szukam i pragnę?
HOMILIA V
Homilia na Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata
Rok A · Ez 34, 11-12. 15-17; 1 Kor 15, 20-26. 28; Mt 25, 31-46 · homilia dla dorosłych (ok. 14–15 minut)
Kto jest twoim królem?
Dziś zamykamy rok liturgiczny. Za tydzień rozpocznie się Adwent, a dzisiaj Kościół każe nam spojrzeć na sam koniec: na Chrystusa, który przychodzi w chwale, zasiada na tronie i sądzi narody. Zanim zaczniemy nowy rok, Liturgia stawia nam jedno pytanie: kto naprawdę rządzi twoim życiem?
Słowo „król” budzi w nas konkretne skojarzenia: korona, tron, armia, rozkazy, pałac, ludzie kłaniający się nisko. Tak wyobrażali sobie króla starożytni i tak łatwo wyobrażamy go sobie my. Tymczasem dziś Kościół ukazuje nam Króla, który jest pasterzem szukającym zagubionej owcy; Króla, który jest głodny, spragniony i uwięziony w osobie bliźniego; Króla, którego tronem jest krzyż.
Gdy Piłat zapytał Jezusa wprost, czy jest królem, usłyszał: „Królestwo moje nie jest z tego świata” (J 18,36). Zwróćmy uwagę: nie powiedział „nie jest w tym świecie”, lecz „nie jest z tego świata”. Jego królestwo działa w świecie, ale nie pochodzi z logiki świata. Nie opiera się na sile, strachu, przemocy ani na potędze militarnej. Jezus dodaje przecież, że gdyby było inaczej, Jego słudzy walczyliby o Niego. Jego panowanie jest panowaniem prawdy, miłości, sprawiedliwości i pokoju. Spróbujmy dziś zrozumieć, czym jest takie panowanie i co z niego wynika dla naszych domów, naszej pracy, naszej parafii.
1. Król, który szuka
Pierwsze czytanie pochodzi z czasu narodowej katastrofy. Jerozolima upadła, wielu Izraelitów żyje na wygnaniu, lud jest rozproszony jak stado bez pasterza. Prorok Ezechiel wskazuje winnych: pasterze, czyli królowie i przywódcy, paśli samych siebie zamiast owiec. Wykorzystywali słabych, zaniedbywali chorych, nie szukali zabłąkanych. I wtedy Bóg mówi rzecz niezwykłą: „Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę”.
Posłuchajmy czasowników tego proroctwa: szukać, uwolnić, paść, układać na legowisko, odszukać, sprowadzić z powrotem, opatrzyć, umocnić, ochraniać. Nie ma tu ani „rozkazać”, ani „zażądać”, ani „podbić”. Każdy z tych czasowników jest czasownikiem troski. Tak wygląda władza Boga. Władza ziemska bywa często przywilejem: „mnie się należy”. Władza Chrystusa jest odpowiedzialnością: „jestem odpowiedzialny za ciebie”.
Zauważmy też, od kogo ten Król zaczyna. Nie od tych, którym dobrze się wiedzie, lecz od zagubionej, zabłąkanej, skaleczonej i chorej. On szuka. Nie czeka, aż owca sama wróci do owczarni. Czy to nie jest ogromna pociecha? Są wśród nas ludzie, którzy czują się zagubieni: w wierze, w małżeństwie, w nałogu, w żałobie, w poczuciu winy, które trwa od lat. Dziś Pan mówi do każdego z nich: ja ciebie szukam; nie jesteś dla mnie sprawą przegraną.
Ale Ezechiel nie poprzestaje na pociesze. „Oto osądzę poszczególne owce, barany i kozły”. W dalszych wersetach prorok oskarża silne owce, że rozpychają się i spychają na bok te słabsze. Panowanie Chrystusa jest sprawiedliwe, a więc nie ma w nim miejsca na lekceważenie krzywdy. Prorok przygotowuje nas w ten sposób na dzisiejszą Ewangelię.
2. Król, który zwyciężył na krzyżu
Pomyślmy o jedynej koronacji, jaką Jezus przyjął od ludzi. Żołnierze plotą koronę z cierni, narzucają Mu szkarłatny płaszcz, wkładają w rękę trzcinę i szydzą: „Witaj, królu żydowski!”. Potem prowadzą Go na Golgotę i nad Jego głową umieszczają tabliczkę z napisem: „To jest Jezus, Król Żydowski”. Tronem jest krzyż. Dworem dwaj złoczyńcy, jeden po prawej, drugi po lewej stronie. Dworzanie to tłum, który woła: „Jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża”.
Wystarczyłby jeden gest, by zdjąć z siebie hańbę. Jezus mówił przecież, że mógłby prosić Ojca o więcej niż dwanaście legionów aniołów. Nie zszedł jednak z krzyża, bo tylko na nim mógł do końca pokazać, kim jest Bóg i na czym polega Jego władza. Zwyciężył nie mieczem, lecz miłością; nie zabijając wrogów, lecz umierając za nich; nie przemocą, lecz słowami: „Ojcze, przebacz im” (Łk 23,34). Sam wyjaśnił to wcześniej: „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu” (Mt 20,28). Najpełniej Jego królewska godność objawiła się wtedy, gdy wydawało się, że wszystko stracił.
Świat zna dwa sposoby zwyciężania: pokonać przeciwnika albo go upokorzyć. Chrystus pokazuje trzeci: wziąć na siebie ciężar zła i przemienić je miłością. Dlatego święty Paweł w drugim czytaniu mówi o pokonaniu wszelkiej Zwierzchności, Władzy i Mocy, a ostatnim wrogiem nazywa śmierć. Zwróćmy uwagę: nieprzyjaciółmi Chrystusa nie są tu ludzie, których trzeba zetrzeć w proch, lecz grzech i śmierć, to znaczy wszystko, co człowieka niszczy. Chrystus nie prowadzi wojny przeciwko człowiekowi. Walczy o człowieka.
W prefacji dzisiejszej uroczystości Kościół modli się, nazywając Jego królestwem prawdy i życia, świętości i łaski, sprawiedliwości, miłości i pokoju. Zatrzymajmy się przy czterech z tych słów, bo każde z nich dotyka naszej codzienności.
Prawda. Przed Piłatem Jezus mówi, że przyszedł na świat, by dać świadectwo prawdzie. W Jego królestwie nie ma miejsca na kłamstwo „dla dobra sprawy”, na półprawdy, plotkę i manipulację. Warto zapytać: czy w moich słowach, w domu, w pracy, w internecie, rządzi prawda?
Miłość. Miłość Chrystusa to nie uczucie, lecz decyzja, by dać siebie. Nie szuka własnej korzyści, nie liczy krzywd, nie odpłaca pięknym za nadobne. Jej miarą jest krzyż.
Sprawiedliwość. To nie tylko wyroki sądów. To uczciwa płaca i rzetelna praca, dotrzymane słowo, niewykorzystywanie cudzej słabości, uznanie godności każdego człowieka, od poczęcia do naturalnej śmierci. Chrystus Król nie godzi się, aby silny deptał słabego.
Pokój. To nie jest po prostu brak wojny. Pokój Chrystusa zaczyna się w sercu, które przebaczyło, i przechodzi do rodziny, do sąsiedztwa, do całego życia społecznego. Nie da się budować pokoju na świecie, nosząc w sobie latami żywioną urazę.
3. Król, który rozpoznaje się w najmniejszych
Ewangelia przedstawia scenę sądu. Warto jednak dostrzec w niej kilka rzeczy, które zaskakują.
Po pierwsze, kryterium sądu. Król nie pyta o rodowód, wykształcenie ani o to, ile razy mówiliśmy „Panie, Panie”. Pyta o sześć spraw: głód, pragnienie, obcość, nagość, chorobę i więzienie. Pyta więc o to, co zrobiliśmy dla konkretnego człowieka w potrzebie.
Po drugie, zaskoczenie obu grup. Sprawiedliwi pytają: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie?”. Oni nie wiedzieli, że służą Chrystusowi. Po prostu pomagali, bo ktoś potrzebował pomocy. Ci po lewej stronie pytają podobnie: „kiedy widzieliśmy Cię głodnym, a nie usłużyliśmy Tobie?”. Nie zauważyli Go, bo nie patrzyli.
Po trzecie, rodzaj winy. Ci po lewej stronie nie zostają oskarżeni o żadne zbrodnie. Nie ma tu morderców ani złodziei. Wyrok brzmi: „nie uczyniliście”. To grzech zaniedbania, obojętności, przejścia na drugą stronę drogi. Ile dobra nie dzieje się na świecie nie dlatego, że ktoś chce zła, lecz dlatego, że ktoś mówi: „to nie moja sprawa”.
I wreszcie rzecz najważniejsza: Król utożsamia się z człowiekiem. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Nie „jakbyście Mnie”, lecz „Mnie”. Chrystus nie przebywa gdzieś wysoko, podczas gdy my na dole pomagamy ludziom „ze względu na Niego”. On jest tam, w głodnym, w chorym, w uwięzionym.
Spróbujmy przełożyć to na język naszych dni. Głodny to nie tylko człowiek w kolejce po posiłek, lecz także dziecko głodne naszego czasu i uwagi, które czeka, aż odłożymy telefon. Spragniony to ten, kto czeka na dobre słowo. Przybysz to uchodźca i cudzoziemiec, ale też nowy w parafii, samotny sąsiad, ktoś, kto „nie pasuje” do naszego towarzystwa. Nagi to człowiek ogołocony z godności: publicznie zawstydzony, wyszydzony, ofiara plotki. Chory to nie tylko ktoś w szpitalu, ale i ten, kto zmaga się z depresją albo z chorobą trwającą tak długo, że wszyscy przestali o nią pytać. Więzień to ten, kto odbywa wyrok, ale także ten, kto jest uwięziony w nałogu, w samotności, w poczuciu winy, w żalu, który nie chce go puścić.
Przed kilkoma dniami wspominaliśmy świętego Marcina, który u bram Amiens podzielił swój płaszcz z żebrakiem. Podanie mówi, że w nocy ujrzał Chrystusa odzianego w ten kawałek płaszcza. W naszej historii mamy brata Alberta Chmielowskiego, który zostawił malarstwo i zamieszkał wśród bezdomnych Krakowa, powtarzając, że trzeba być dobrym jak chleb. Obaj nie zrobili nic nadzwyczajnego. Uwierzyli po prostu, że słowa Ewangelii są prawdziwe.
A ponieważ jesteśmy na Eucharystii, dodajmy jedno: nie można klękać przed Chrystusem w Hostii i mijać obojętnie Chrystusa w człowieku. To jest jedna i ta sama miłość. Kto adoruje Chleb na ołtarzu, a nie widzi głodnego u swoich drzwi, ten nie zrozumiał, kim jest Król.
4. Uznać Króla znaczy wybrać Go dzisiaj
Wielu z nas pamięta listopad 2016 roku, kiedy w Krakowie-Łagiewnikach wypowiedziano Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana. To były piękne i ważne słowa. Ale słowa są dopiero początkiem. Można śpiewać o Chrystusie Królu z całego serca, a w poniedziałek rano żyć tak, jakby o niczym w naszym życiu nie decydował. Uznanie Chrystusa za Króla nie może ograniczać się do deklaracji. Sprawdza się w drobnych, codziennych wyborach.
W rodzinie sprawdza się w tym, kto pierwszy wyciąga rękę po kłótni i czy potrafimy powiedzieć „przepraszam” oraz „przebaczam”. W pracy w tym, czy jesteśmy uczciwi, gdy nikt nie patrzy, czy sprawiedliwie traktujemy podwładnych, współpracowników i kontrahentów. W słowie w tym, czy mówimy prawdę i czy nasze wypowiedzi, zwłaszcza w sieci, budują, czy rozsiewają pogardę. W sumieniu w tym, czy nie robimy czegoś, o czym wiemy, że sprzeciwia się Ewangelii, tylko dlatego, że „wszyscy tak robią”. W portfelu w tym, czy w tym miesiącu któryś nasz wydatek trafił do kogoś, kto naprawdę tego potrzebuje. W życiu publicznym w tym, czy w naszych sporach, także tych o sprawy ważne, walczymy o prawdę i dobro wspólne, czy tylko o zwycięstwo nad przeciwnikiem. Chrześcijanin nie szuka władzy po to, by dominować, lecz po to, by służyć.
Przypomnijmy sobie, że Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata, ale już teraz urzeczywistnia się w tym świecie. Sam Jezus mówił: „Królestwo Boże jest pośród was”. Rośnie jak ziarno gorczycy, niepozornie. Tam, gdzie ktoś przebacza, jest Królestwo. Tam, gdzie ktoś mówi prawdę z miłością, nawet kosztem własnej wygody, jest Królestwo. Tam, gdzie ktoś siada przy łóżku chorego, jest Królestwo. Nie widać go w wiadomościach, ale widać je w szczegółach. Nie utożsamiamy Królestwa z żadnym ziemskim porządkiem, lecz też żaden obszar naszego życia nie może być przed nim zamknięty.
5. Cel: Bóg wszystkim we wszystkich
Drugie czytanie przypomina nam o ostatecznym przeznaczeniu. Jesteśmy w listopadzie, w miesiącu cmentarzy, zniczy i modlitwy za zmarłych. Wielu z nas niedawno stało nad grobami swoich bliskich. I właśnie tu, na granicy życia i śmierci, rozlega się słowo świętego Pawła: „Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli”. Pierwszy, a więc nie jedyny. Skoro w Adamie wszyscy umierają, to w Chrystusie wszyscy będą ożywieni. Śmierć, ostatni wróg, zostanie pokonana. Chrześcijanin stoi nad grobem inaczej niż ktoś, kto nie ma nadziei, bo wie, że ten grób nie jest ostatnim słowem.
Paweł mówi dalej, że na końcu Syn przekaże królowanie Ojcu, „aby Bóg był wszystkim we wszystkich”. To nie jest umniejszenie Chrystusa, lecz dopełnienie dzieła: wszystko, co zostało stworzone i odkupione, wraca do Źródła, do miłości, z której wyszło. Nie będzie już wtedy lęku, samotności, łez ani niesprawiedliwości.
Słuchajmy dobrze słów Króla do sprawiedliwych: „Weźmijcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata”. Nie „zarobiliście”, lecz „weźmijcie w posiadanie”. To nie nagroda dla wybranych, lecz dziedzictwo przygotowane dla dzieci Bożych. Dlatego uczynki miłości nie są „kupowaniem” nieba. Są wejściem już teraz w jego klimat. Kto uczy się miłości tutaj, nie poczuje się obco w Królestwie.
Nie wolno nam jednak przemilczeć powagi tej sceny. Słowa „idźcie precz” są straszne. Chrystus nie straszy nas dla zabawy. Mówi tak poważnie, bo poważnie traktuje naszą wolność. Człowiek może zamknąć przed Bogiem drzwi, i to zazwyczaj nie jednym wielkim czynem, lecz tysiącem drobnych „nie teraz”, „nie ja”, „nie moja sprawa”. Mówimy o tym nie ze strachem, lecz z odpowiedzialnością, bo wiemy, że Pasterz szuka nas aż do końca.
Zakończenie
Wróćmy do pytania z początku: kto jest moim królem? Nie dowiemy się tego z naszych deklaracji, lecz z tego, komu poświęcam czas, pieniądze, uwagę i ostatnie słowo w decyzjach. Król, o którym dziś mówi Kościół, nie zgniata, lecz podnosi; nie wymaga ofiar od innych, lecz sam złożył ofiarę z siebie; nie zastrasza, lecz szuka; nie zwycięża, aby upokorzyć, lecz aby zbawić.
Za chwilę w Modlitwie Pańskiej powiemy: „Przyjdź Królestwo Twoje”. Zbyt często wypowiadamy te słowa machinalnie. A to jest prośba odważna: aby w moim sercu, w moim domu, w mojej pracy, w moim miejscu na ziemi rządził Chrystus. Niech będzie to nasze postanowienie na nowy rok liturgiczny: jeden konkretny uczynek miłości w każdym tygodniu. Jedno przebaczenie, jedna wizyta, jedna prawda powiedziana bez złości, jedno wsparcie dla kogoś, kogo dotąd mijaliśmy. A kiedy któregoś dnia staniemy przed Królem, niech nie będziemy zaskoczeni, że rozpoznajemy w Nim twarz tych, którym służyliśmy.
HOMILIA VI
Wprowadzenie
Dziś kończymy rok liturgiczny, stając wobec krzyża i tronu – Chrystusa Ukrzyżowanego i Zwycięskiego. On jest Panem prawdy i miłości, a Jego królestwo «nie jest z tego świata». Świat szydzi z Jego słabości, bo widzi Golgotę i pyta: jak Król może umrzeć na krzyżu? A On na Golgocie zwyciężył – nie mieczem, lecz miłością i ofiarą z siebie. Ojciec Święty Franciszek przypomina, że w obliczu okrucieństw i niesprawiedliwości świata jedyne, co naprawdę ma wartość, to uczynki miłości: «Nie bójcie się potępienia przez świat. Nieustannie miłujcie, oddając swoje życie, by pomagać innym». Dziś Chrystus Król pokazuje nam, że Jego moc to służba – służba ubogim, chorym, potrzebującym.
Bóg – Dobry Pasterz (Ez 34)
W pierwszym czytaniu prorok Ezechiel ukazuje Boga jako Dobrego Pasterza, który sam podejmie poszukiwanie zagubionych owiec. Bóg obiecuje: „Ja sam będę szukał moich owiec i będę im sprawował pieczę… odszukam zagubioną, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię… pasł sprawiedliwie”. To obraz bardzo konkretny: Bóg działa, nie siedzi bezczynnie. Dla Niego nie liczą się formalności czy czcze słowa – liczy się skuteczna miłość, którą pokazuje aktywną troską. Zgodnie z Ezechielem, kiedy pasterze zawiedli, Bóg „sam da się poznać jako troskliwy i pełen czułości opiekun swego ludu”. Nas także zaprasza do tego obrazu: Jego królowanie to bycie przy nas, to osobista opieka.
Zwycięstwo Chrystusa i Jego królowanie (1 Kor 15)
W drugim czytaniu św. Paweł przypomina, że Chrystus jest „pierwszym owocem” spośród umarłych – zmartwychwstał jako pierwszy. On musi królować aż do ostatecznego zwycięstwa nad śmiercią. „Gdy płoży wszystkich nieprzyjaciół pod swe stopy, jako ostatni zostanie pokonana śmierć” – aż wreszcie „przekaże królowanie Bogu Ojcu”. Co to oznacza? Oznacza, że Jego panowanie jest czasowe i służy pełnemu przywróceniu porządku Bożego: po pokonaniu zła Chrystus odda Ojcu władzę królewską, aby na końcu „Bóg był wszystkim we wszystkich”. Ta wizja zapowiada nam nasz cel: uczestniczyć w wiecznym Królestwie, w którym Bóg zapełni wszystko swoją miłością. Ale już teraz Chrystus panuje – przez krzyż, zmartwychwstanie i przez nas, którzy przyjmujemy Ewangelię. Jego królowanie to służba: przyszedł „nie po to, aby Mu służono, ale aby służyć i oddać życie jako okup za wielu” (Mt 20,28).
Ewangelia – Sąd ostateczny jako służba braciom (Mt 25,31-46)
W dzisiejszej Ewangelii Jezus przedstawia scenę Sądu Ostatecznego. Staje się Synem Człowieczym na tronie pełnym chwały i oddziela jednych ludzi od drugich „jak pasterz oddziela owce od kozłów”. Po prawej pozostają „owce” – czyli ci, którzy otworzyli swoje serca. Chrystus Król mówi do nich: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźmijcie królestwo przygotowane wam…” i wymienia dzieła miłosierdzia: nakarmiliście głodnych, ugasiliście pragnienie spragnionych, przyjęliście przybyszów, przyodziewaliście nagich, odwiedziliście chorych i więźniów. Zdumieni sprawiedliwi pytają: „Panie, kiedy to było?” – bo wszystko robili z prostego serca. I wtedy Chrystus wyjaśnia im sedno tej sceny: «Zaprawdę, powiadam wam: wszystko, co uczyniliście jednemu z tych mniejszych moich braci, Mnieście uczynili». Sercem Królestwa jest identyfikacja z potrzebującymi: miłość okazana bliźniemu to służba samemu Chrystusowi.
Przekonanie to wyjaśnia prorok Ezechiel: ktoś, kto pasie owce (prowadzi ludzi), powinien troszczyć się o ich serca – a nie o swoją wygodę. Najważniejszą troską pasterza jest dobro powierzonych mu owiec, nie miska czy kielich pasterza. Tylko ci, którzy działali motywowani miłością do bliźnich, „wezmą w posiadanie królestwo przygotowane od założenia świata”. Królestwo Chrystusa otwiera się przed każdym, kto kocha i służy – bo miłość do brata wypływa z miłości do Boga i do samego siebie.
Rachunek sumienia
Zatem pytajmy siebie szczerze: czy uznajemy Chrystusa za Króla naszego serca i życia? Czy jego panowanie realizuje się w mojej codzienności? Oto kilka pomocnych pytań:
Czy dostrzegam Chrystusa w potrzebujących? Czy widzę w samotni ojcu niosącym torby ze sklepu, w głodnej staruszce, w uchodźcy bez dachu nad głową – Oblicze Ukrzyżowanego? Jezus pyta: „kiedy ciebie nakarmiliśmy, a byliście głodni?” (Mt 25,37), bo każda miła czynność wobec bliźniego to gest wobec Niego samego.
Czy jestem wierny aż po krzyż? Tak jak Jezus trwał w prawdzie aż do ofiary swego życia, tak i ja sprawdzam, czy nie uginam się pod naciskiem tego świata. Czy wolę wyjść na chwilowe przegranie, niż zdradzić Ewangelii wartość? Papież Franciszek poradził: nie bójmy się bycia oskarżanymi z powodu Ewangelii – najważniejsze są konkretne uczynki miłości, nie poklask świata.
Czy służę innym z radością i pokorą? Królestwo Chrystusa nie buduje się przemocą ani egoizmem. Czy często myślę o swoich potrzebach bardziej niż o potrzebach ubogich? Czy nie jestem obojętny na płacz drugiego człowieka? Jezus uznaje za błogosławionych tych, którzy swoim dobrym sercem „weźmiecie królestwo”.
Czy przyjmuję Ewangelię jako drogę życia? Jezus wołał: „Królestwo moje nie jest z tego świata”, czyli odrzuca wszelką logikę władzy, pieniędzy czy wpływów. Czy ja również na co dzień wolę logikę krzyża i dialogu, prawdy i przebaczenia, niż logikę siły? Czy moje wybory – w rodzinie, w pracy, w społeczności – nie są czasem podyktowane bardziej lękiem i ambicjami niż miłością?
Wezwanie do życia Królestwem Chrystusa
Chrystus Król Wszechświata rządzi miłością, sprawiedliwością i pokojem. Jego zwierzchnictwo objawia się tam, gdzie służymy bliźnim, żyjemy prawdziwie i pokornie. Wychodząc stąd, podejmijmy zobowiązanie: budować Jego królestwo tu i teraz, praktykując miłość w codzienności:
Służba ubogim i potrzebującym. Starajmy się codziennie odpowiadać na potrzeby drugiego: nakarm głodnego (np. przez jałmużnę lub wolontariat), pomóż spragnionemu (dzieląc się nawet rozmową i nadzieją), przyjmij przybysza (dobrze przyjmując obcego w parafii czy szkole), przyodziej nagiego, odwiedź chorego, więźnia. Każde takie działanie jest oddaniem czci naszemu Królowi – Chrystusowi samemu.
Życie prawdą i sprawiedliwością. Głosząc Ewangelię słowem i przykładem, nieśmy pokój tam, gdzie jest podział. W rodzinie czy w pracy stawajmy po stronie sprawiedliwości i prawdy, nie uciekajmy się do kłamstwa czy brutalnej siły. Królestwo Chrystusa realizuje się tam, gdzie króluje przebaczenie i pojednanie.
Wierność i pokora. Panie, „królestwo moje nie jest z tego świata” – pamiętajmy o pokorze Jego krzyża. Uznajmy, że nasze „panowanie” ma polegać na służbie, nie na dominacji. Bądźmy gotowi do ofiary: jak Chrystus oddał swoje życie, aby nas zbawić, tak i my oddawajmy codziennie siebie – choćby przez cierpliwość, wyrzeczenie się ego i modlitwę.
Modlitwa i sakramenty. Niech Eucharystia będzie naszym pokarmem królewskim. Najlepszym znakiem uznania Chrystusa za Króla nie są sztandary, lecz życie w Jego duchu. Korzystajmy z łaski spowiedzi i Eucharystii, by byśmy „trwali w Duchu” i pozwalali Mu panować w sobie każdego dnia.
Zakończenie: Chrystus Jezus jest Panem prawdziwej wolności: przez Jego krzyż i zmartwychwstanie zwyciężył grzech i śmierć. Teraz zaprasza każdego z nas do swego królestwa. Niech przyjmowanie Ewangelii czyni nas „gospodarzami” Królestwa przygotowanego od założenia świata. Żyjmy codziennie jak ludzie przygotowani na spotkanie z Królem – nie w wielkości świata, lecz w miłości i służbie bliźnim. Wtedy „Bóg będzie wszystkim we wszystkich” – w naszym sercu, rodzinie, wspólnocie i świecie.
HOMILIA VII
Chrystus Król – Król, który służy i oddaje życie
Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata stawia przed nami pytanie zasadnicze: co znaczy uznać Chrystusa za swojego Króla? W świecie, w którym królowanie kojarzy się z potęgą, wpływami, przewagą i możliwością podporządkowania sobie innych, Jezus ukazuje zupełnie inną rzeczywistość. Jego tronem jest krzyż, koroną – cierniowa korona, a berłem – miłość, która nie cofa się nawet przed śmiercią. Chrystus nie zdobywa świata przemocą, nie narzuca swojej władzy siłą ani nie posługuje się potęgą militarną. Zwycięża przez prawdę, miłosierdzie, przebaczenie i całkowity dar z siebie. Nie przyszedł po to, aby Mu służono, lecz aby służyć i oddać życie za zbawienie człowieka.
Pierwsze czytanie z Księgi proroka Ezechiela przedstawia Boga jako Dobrego Pasterza, który sam szuka zagubionych owiec, opatruje zranione, umacnia słabe i prowadzi je na bezpieczne pastwiska. Tak właśnie króluje Chrystus: nie przez dystans i wyniosłość, lecz przez bliskość, troskę i odpowiedzialność za człowieka. Nie rezygnuje z zagubionego, nie odwraca się od poranionego grzechem, nie pozostawia samotnego tego, kto utracił nadzieję. Jego królowanie jest panowaniem miłości, która podnosi człowieka i przywraca mu godność.
Święty Paweł w drugim czytaniu przypomina nam, że królowanie Chrystusa ma również wymiar ostateczny i wieczny. Zmartwychwstały Jezus zwycięża grzech i śmierć – ostatniego nieprzyjaciela człowieka. Wszystko, co przemijające, podlega Jego władzy, a historia świata zmierza ku chwili, w której Bóg będzie wszystkim we wszystkich. Dlatego chrześcijańska nadzieja nie kończy się na doczesności. Naszym ostatecznym przeznaczeniem nie jest grób, lecz życie wieczne w Królestwie Boga.
Najbardziej przejmujące wyjaśnienie królowania Chrystusa znajdujemy jednak w dzisiejszej Ewangelii. Jezus przedstawia scenę Sądu Ostatecznego, podczas którego Król oddzieli ludzi jednych od drugich. Co będzie miarą tego sądu? Nie stanowisko, majątek, społeczne znaczenie, wiedza religijna ani nawet same słowne deklaracje wiary. Chrystus wymienia konkretne uczynki miłości: nakarmienie głodnego, napojenie spragnionego, przyjęcie przybysza, przyodzianie potrzebującego, odwiedzenie chorego i więźnia. I wypowiada słowa, które powinny pozostać w naszej pamięci: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”.
Oto prawdziwy sprawdzian naszego chrześcijaństwa! Można bowiem uczestniczyć w nabożeństwach, wypowiadać piękne modlitwy, śpiewać pieśni ku czci Chrystusa Króla, a jednocześnie pozostawać obojętnym na cierpienie drugiego człowieka. Można uznawać Jezusa za Króla ustami, ale nie pozwolić Mu panować nad własnym sercem. Tymczasem Chrystus utożsamia się z człowiekiem słabym, samotnym, odrzuconym i potrzebującym. Nie pyta nas najpierw, ile o Nim mówiliśmy, lecz czy potrafiliśmy dostrzec Go w drugim człowieku i odpowiedzieć na jego potrzeby.
Dlatego dzisiejsza uroczystość jest również rachunkiem sumienia. Zapytajmy siebie: czy w mojej rodzinie króluje miłość, czy egoizm i wzajemne pretensje? Czy w moich relacjach jest miejsce na przebaczenie, czy pielęgnuję urazy? Czy w pracy i codziennych obowiązkach kieruję się uczciwością i prawdą? Czy dostrzegam człowieka samotnego, chorego, ubogiego, czy też przechodzę obok niego obojętnie? Czy moje życie rzeczywiście potwierdza, że Chrystus jest moim Panem?
Bracia i Siostry! Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata, ale nie jest też rzeczywistością odległą, która zacznie istnieć dopiero po naszej śmierci. Urzeczywistnia się już dzisiaj – wszędzie tam, gdzie człowiek wybiera dobro zamiast egoizmu, przebaczenie zamiast zemsty, prawdę zamiast kłamstwa, pokój zamiast nienawiści, służbę zamiast panowania nad innymi. Niech więc nasze chrześcijaństwo nie pozostanie jedynie piękną deklaracją. Pozwólmy Chrystusowi królować w naszych sercach, rodzinach i codziennych decyzjach. Bo ostatecznie nie tytuły, zaszczyty i zgromadzone dobra, lecz miłość, którą okazaliśmy drugiemu człowiekowi, będzie świadectwem naszego przynależenia do Jego Królestwa. A gdy zakończy się nasza ziemska pielgrzymka, obyśmy usłyszeli z ust Chrystusa Króla: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźmijcie w posiadanie królestwo przygotowane wam od założenia świata”.








