2Krl 4:8-11.14-16a
Pewnego dnia Elizeusz przechodził przez Szunem. Była tam kobieta bogata, która zawsze nakłaniała go do spożycia posiłku. Ilekroć więc przechodził, udawał się tam, by spożyć posiłek. Powiedziała ona do swego męża: Oto jestem przekonana, że świętym mężem Bożym jest ten, który ciągle do nas przychodzi. Przygotujmy mały pokój górny, obmurowany, i wstawmy tam dla niego łóżko, stół, krzesło i lampę. Kiedy przyjdzie do nas, to tam się uda. Gdy więc pewnego dnia Elizeusz tam przyszedł, udał się do górnego pokoju i tamże położył się do snu. Powiedział do swego sługi Gechaziego: Co mogę uczynić dla tej kobiety? Odpowiedział Gechazi: Niestety, ona nie ma syna, a mąż jej jest stary. Rzekł więc: Zawołaj ją! Zawołał ją i stanęła przed wejściem. I powiedział: O tej porze za rok będziesz pieściła syna.
Rz 6:3-4.8-11
Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie - jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca. Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy. Bo to, że umarł, umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga. Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.
Mt 10:37-42
Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien.
I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien.
Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien.
Kto chce znaleźć swe życie, straci je,
a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.
Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje;
a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał.
Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma.
Kto przyjmuje sprawiedliwego, jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma.
Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.
Kto chce znaleźć swoje życie straci je ...
Bardzo trudne zdania mówi nam Chrystus dzisiaj. Bardzo trudne i bardzo wymagające.
"Kto miłuje ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien"
"Kto miłuje syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien"
"Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest mnie godzien"
"Kto chce znaleźć swoje życie, straci je"
"Kto straci swoje życie z Mego powodu, ten je znajdzie"
Tego rodzaju wypowiedzi z ust Chrystusa wydają się być przesadą, albo rodzajem retorycznej gry słów, dla podkreślenia ważności przekazu lub dla zaszokowania słuchacza. Ale czy tak rzeczywiście jest? Czy rzeczywiście słowa te to przesada lub tylko retoryka?
W słowach tych wyraża się cały radykalizm Dobrej Nowiny, radykalizm Ewangelii, który zawiódł samego Chrystusa na krzyż. Czy może to być tylko przesada lub jedynie retoryczna gra słów? Czy Chrystus umarł na krzyżu tylko po to aby "zaszokować widzów"?
Warto sobie postawić kilka osobistych pytań:
"Co znaczy miłować Chrystusa bardziej niż ojca, matkę, syna czy córkę?"
"Co znaczy wziąć swój krzyż, aby iść za Chrystusem?"
"Co znaczy stracić swoje życie, aby je odzyskać na nowo?
Co to znaczy w moim codziennym, prywatnym, osobistym życiu? Chrystus nie rzuca słów na wiatr i nie bawi się naszymi uczuciami. Stawiając wymagania, nawet bardzo szokujące i drastyczne, wie że jest to tylko i wyłącznie dla naszego zbawienia. Wie, że jest to jedyna droga, którą możemy podążać, aby osiągnąć życie wieczne.
A swoją drogą, czy podałem już -przysłowiowy- kubek wody do picia komuś, kto był spragniony ... To też nie jest tylko retoryka, ani gra słów !!!
Bardzo łatwo jest "zaokrąglać" Ewangelię i czytać, czy słuchać Jej tylko jako literackiej ciekawostki lub egzotycznej "księgi świętej". A co robię w moim życiu, aby te słowa stały się jego drogowskazem i normą mojego postępowania?
Panie pozwól mi zrozumieć i zrealizować w moim życiu radykalizm Twojej Dobrej Nowiny.
Homilia alternatywna
Mali goście Boga
Słowa Jezusa, które przed chwilą usłyszeliśmy, brzmią niczym dzwon alarmowy. „Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swojego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien”. Możemy odnieść wrażenie, że Chrystus stawia nam żądania niemożliwe do spełnienia, że chce zburzyć nasze naturalne, najpiękniejsze więzi. Czy naprawdę o to chodzi?
Klucz do zrozumienia tej Ewangelii leży w drugim czytaniu, w którym święty Paweł przypomina nam fundamentalną prawdę o naszym chrzcie. Bez tej prawdy słowa Jezusa pozostałyby jedynie ciężarem. Z nią stają się obietnicą nowego życia.
- Nowe życie z chrztu
Paweł pisze: „Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć?”. Chrzest nie jest tylko miłym obrzędem przyjęcia do wspólnoty. Jest radykalnym zanurzeniem w śmierć Chrystusa po to, byśmy – jak On – powstali do nowego życia. W chwili chrztu umarł w nas stary człowiek, zniewolony egoizmem, lękiem i grzechem, a narodził się człowiek nowy, który „żyje dla Boga w Chrystusie Jezusie”.
To jest tajemnica, która rzuca światło na trudną Ewangelię. Miłość do ojca, matki, syna czy córki nie jest zła – jest święta. Ale nawet te najświętsze więzi, przeżywane tylko po ludzku, bez zanurzenia w paschalnej miłości Chrystusa, mogą stać się więzieniem „starego człowieka”. Chrzest wyzwala nas z tego, co w naszych relacjach jest zaborcze, lękliwe, stawiające siebie w centrum. Dzięki łasce chrztu możemy kochać bliskich nie „bardziej niż” Chrystusa, ale „w Chrystusie” – to znaczy miłością, która jest darmowa, ofiarna i gotowa do straty, bo wie, że prawdziwe życie rodzi się z daru z siebie.
- Szunemitka – przyjąć Boga, przyjąć życie
Tę samą logikę nowego życia widzimy w pierwszym czytaniu. Bogata kobieta z Szunem dostrzega w Elizeuszu nie tylko wędrowca, ale „świętego męża Bożego”. Przygotowuje mu izbę, stół, krzesło i lampę – daje mu przestrzeń w swoim domu. Czyni to bezinteresownie, z czystej gościnności. I co się dzieje? Bóg, który nigdy nie pozwala się prześcignąć w hojności, obdarza ją życiem – synem, który jest zapowiedzią życia zmartwychwstałego.
Ta historia pokazuje nam, czym jest „branie krzyża” w codzienności. Krzyż to nie tylko wielkie cierpienia. To także otwieranie drzwi domu i serca, gdy jest to niewygodne. To przygotowanie „izby” dla drugiego człowieka, co kosztuje czas, spokój, wygodę. To zgoda na to, by Bóg, przychodzący w gościu, zaburzył nasze plany i – jak mówi Jezus dalej w Ewangelii – byśmy przyjęli „proroka” i „sprawiedliwego”.
- Kubek świeżej wody
A kim jest ten prorok, sprawiedliwy, najmniejszy uczeń? W świetle chrztu każdy z nas został zanurzony w potrójnej misji Chrystusa: prorockiej, kapłańskiej i królewskiej. Każdy ochrzczony jest „małym”, w którym pragnie zamieszkać Chrystus. Dlatego Jezus mówi z taką mocą: „Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje”.
Może właśnie tu dotykamy sedna dzisiejszej liturgii. Nasze domy, nasze parafie, nasze codzienne ścieżki wypełnione są ludźmi, którzy – często nieświadomie – są posłańcami Boga. To mógł być ten sąsiad, który w tym tygodniu zapukał w nieodpowiedniej porze, współmałżonek oczekujący uwagi, dziecko proszące o rozmowę, staruszek potrzebujący „kubka świeżej wody”, czyli zwykłej obecności. Nasza gościnność wobec nich nie jest tylko grzecznością – jest liturgią codzienności, w której przyjmujemy samego Jezusa i otrzymujemy „nagrodę proroka”, czyli udział w Bożym życiu.
„Kto straci swe życie z mego powodu, ten je znajdzie”. Te słowa nie są groźbą, ale opisem dynamiki chrztu. Codziennie na nowo „tracić życie” znaczy wybierać nie swój egoizm, ale miłość, która umiera dla siebie, by żyć dla innych. I to nie o własnych siłach. Człowiek ochrzczony czyni to mocą Tego, który pierwszy nas umiłował i który w Eucharystii staje się naszym Gościem – najmniejszym, bo ukrytym pod postacią chleba.
Zakończenie
Za chwilę na tym ołtarzu Chrystus stanie się „kubkiem świeżej wody”, który nam podaje – swoim Ciałem i Krwią. Przyjmijmy Go tak, jak Szunemitka przyjęła Elizeusza: dajmy Mu przestrzeń, przygotujmy izbę serca, a On obdarzy nas życiem, które nie zna końca.
Niech Najświętsza Maryja Panna, która jako pierwsza przyjęła Słowo i dała Mu mieszkanie w swoim łonie, wyprasza nam łaskę rozpoznawania Jej Syna w każdym człowieku, któremu możemy dziś podać choćby szklankę wody. Amen.
Homilia alternatywna I
Stracić, by odnaleźć – Ewangelia radykalnej miłości
Słowa, które przed chwilą usłyszeliśmy, należą do najbardziej wymagających w całej Ewangelii. „Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien”. „Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien”. „Kto chce znaleźć swe życie, straci je”. Brzmi to jak wezwanie do zerwania najświętszych więzi i pójścia drogą cierpienia. Czy Jezus naprawdę chce, byśmy przestali kochać najbliższych? Czy chrześcijaństwo jest religią pogardy dla ludzkich uczuć?
Zatrzymajmy się nad tymi pytaniami, bo odpowiedź odsłania samo serce Ewangelii.
- Miłość uporządkowana – postawić Chrystusa w centrum
Gdy Jezus mówi o miłości do ojca, matki, syna czy córki, nie unieważnia czwartego przykazania. Nie przekreśla naturalnej, pięknej miłości rodzinnej. Mówi natomiast o hierarchii. Grzech wszedł na świat przez nieuporządkowaną miłość – przez to, że człowiek postawił „coś” lub „kogoś” w miejscu Boga. Nawet najpiękniejsza miłość, jeśli zajmie miejsce przynależne wyłącznie Stwórcy, staje się bożkiem. A bożek zawsze zniewala.
Jezus wzywa nas do miłości uporządkowanej. Do tego, by On – Bóg, który pierwszy nas umiłował – był fundamentem i źródłem każdej innej miłości. Dopiero wtedy, gdy nasza miłość do Niego stoi na pierwszym miejscu, miłość do rodziców, dzieci, współmałżonka staje się czysta, bezinteresowna i wyzwalająca. Inaczej, nieświadomie, kochamy bliskich „dla siebie” – po to, by oni zaspokoili nasze potrzeby, by nas docenili, by dali nam poczucie bezpieczeństwa. A wtedy każda zdrada, odrzucenie czy nawet zwykła ludzka słabość bliskiej osoby rozbija nas od środka.
Jezus mówi: kochaj Mnie ponad wszystko, a wtedy naprawdę będziesz zdolny kochać wszystkich – czysto, wiernie i do końca, nawet wtedy, gdy twoja miłość nie będzie odwzajemniona. Właśnie dlatego święci, którzy najbardziej radykalnie postawili Chrystusa na pierwszym miejscu, potrafili najbardziej bezinteresownie kochać ludzi.
- Krzyż – nie cierpienie dla cierpienia, ale znak miłości bez granic
„Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien”. Jak rozumieć te słowa? Krzyż nie jest tu wezwaniem do szukania cierpienia dla cierpienia. Bóg nie jest sadystą. Krzyż w ustach Jezusa to konkretny kształt miłości – miłości, która oddaje się do końca, która nie kalkuluje, która nie cofa się przed ofiarą.
Wziąć swój krzyż znaczy przyjąć codzienność taką, jaka jest – z jej obowiązkami, z ludźmi trudnymi, z własnymi ograniczeniami, z chorobą czy osamotnieniem – i przeżywać ją nie z narzekaniem i goryczą, ale jako przestrzeń miłości. To znaczy przebaczać, gdy serce krzyczy o sprawiedliwość. To być wiernym, gdy uczucia wygasają. To służyć, gdy nikt nie docenia. Krzyż nie jest nieszczęściem – krzyż jest miłością, która kosztuje. Ale tylko taka miłość przynosi zmartwychwstanie.
- Paradoks Królestwa – stracić życie, by je znaleźć
„Kto chce znaleźć swe życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je”. To jest centrum dzisiejszej Ewangelii. W tych słowach odsłania się logika całego chrześcijaństwa.
Człowiek „starego Adama” instynktownie chce swoje życie zachować, zabezpieczyć, zatrzymać dla siebie. Chce je „znaleźć”, czyli zrealizować według własnego planu. I w tym właśnie je gubi. Bo życie zatrzymane dla siebie kurczy się, obumiera, staje się puste. Życie oddane, rozlane, podarowane – rozkwita i wydaje owoc obfity. To nie jest poezja. To jest twarde prawo duchowe. Ziarno, które nie obumrze, zostaje samo. Ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity (por. J 12, 24).
„Stracić życie z mego powodu” znaczy: wejść w ten sam dynamizm miłości, który zaprowadził Jezusa na krzyż i który otworzył Go na zmartwychwstanie. W każdym geście zapomnienia o sobie – nawet tym najmniejszym – już teraz zakorzenia się w nas nowe życie.
- Kubek świeżej wody – Eucharystia codzienności
I tu dochodzimy do najbardziej pocieszającego fragmentu tej Ewangelii. Po słowach, które wstrząsają naszym poczuciem bezpieczeństwa, Jezus schodzi na ziemię – do zwykłego „kubka świeżej wody”.
Mówi: „Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje”. A potem dodaje: „Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody”. To zdanie otwiera przed nami całą głębię chrześcijańskiej codzienności.
„Najmniejszy” to niekoniecznie ktoś wielki i wpływowy. To żebrak, samotna staruszka, trudne dziecko, niewygodny sąsiad, współmałżonek, który dziś nie ma siły się uśmiechnąć. W każdym z nich jest ukryta obecność Chrystusa. Nie teoretycznie, ale sakramentalnie realnie – bo Chrystus utożsamił się z najmniejszymi.
Podać kubek świeżej wody to coś tak małego, że prawie nic. To jeden uśmiech, jedno dobre słowo, pięć minut cierpliwego wysłuchania. A jednak Jezus obiecuje za to „nagrodę”. Nie chodzi o zapłatę w naszym ludzkim rozumieniu – nie o zdrowie, pieniądze czy powodzenie. Nagrodą jest On sam. Nagrodą jest to, że w tym maleńkim geście już tutaj, na ziemi, wchodzimy w komunię z Życiem wiecznym. Bo miłość – każda, nawet najmniejsza – już jest cząstką nieba.
Zakończenie – od ołtarza do codzienności
Za chwilę na ołtarzu dokona się cud. Jezus stanie się najmniejszym – ukrytym pod postacią chleba. Przyjmie nas jako Gości i sam stanie się Gościem naszych serc. To On poda nam „kubek świeżej wody” – swoją Krew – i zaprosi, byśmy poszli w świat i stali się Jego przedłużonymi rękami.
Niech ta Eucharystia nauczy nas tracić życie, by je znaleźć. Niech otworzy nam oczy na „najmniejszych”, w których czeka na nas Chrystus. I niech da nam odwagę, by kochać Boga nade wszystko, a bliźniego – jak siebie samego.
Homilia alternatywna II
Radykalizm, który zbawia
„Kto chce znaleźć swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z Mego powodu, znajdzie je”. W tych kilkunastu słowach streszcza się cała Ewangelia. Cała Dobra Nowina. I cały jej radykalizm.
Bardzo trudne zdania mówi nam dzisiaj Chrystus. Bardzo trudne i bardzo wymagające. „Kto miłuje ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien”. „Kto miłuje syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien”. „Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien”. Słysząc te słowa, możemy odruchowo pomyśleć: to przesada. To jakaś retoryczna gra, hiperbola, szokująca figura stylistyczna, którą Jezus chce nas po prostu obudzić z duchowego letargu. Może nie mówi tego całkiem serio?
Ale czy naprawdę tak jest? Czy rzeczywiście słowa te to tylko przesada lub literacka ozdoba?
Spójrzmy na krzyż. Ten sam Chrystus, który wypowiada te słowa, zawisł na nim między niebem a ziemią. Czy uczynił to tylko po to, by „zaszokować widzów”? Czy Jego konanie, opuszczenie, przebity bok i krew sącząca się z ran to wyłącznie teatralny gest obliczony na efekt? Nie. Krzyż to nie retoryka. Krzyż to rzeczywistość. To cena, jaką Bóg zapłacił za nasze zbawienie. I w tym świetle wszystkie wcześniejsze słowa Jezusa nabierają przeraźliwej dosłowności. W nich wyraża się cały radykalizm Dobrej Nowiny – radykalizm, który zawiódł Go na Golgotę.
Jeśli więc traktujemy Ewangelię poważnie – a przecież wierzymy, że jest ona Słowem Życia, a nie zbiorem ciekawostek – to nie możemy „zaokrąglać” ostrych kantów jej orędzia. Nie możemy jej czytać jak egzotycznej „księgi świętej”, która ma nas tylko mile połechtać po duszy. Musimy pozwolić, by te słowa wdarły się w nasze życie z całą swoją mocą. I dlatego warto – jak sugeruje nam dzisiejsza refleksja – postawić sobie trzy osobiste pytania.
Pierwsze: Co znaczy miłować Chrystusa bardziej niż ojca, matkę, syna czy córkę?
Nie chodzi o to, by przestać kochać najbliższych. Czwarte przykazanie jest nieodwołalne. Chodzi o hierarchię. O to, by żadna ludzka miłość – nawet najpiękniejsza, najczulsza, najbardziej związana z krwią – nie zajęła w moim sercu miejsca, które należy się wyłącznie Bogu. Bo kiedy ludzka miłość staje się bożkiem, przestaje być miłością prawdziwą – staje się zaborcza, lękowa, egoistyczna. Kochać Chrystusa bardziej nie znaczy kochać bliskich mniej. Znaczy kochać ich w Chrystusie – to znaczy taką miłością, która jest oczyszczona z egoizmu, która nie uzależnia, która potrafi oddać i wypuścić z rąk. Kto postawił Boga na pierwszym miejscu, ten dopiero naprawdę umie kochać człowieka.
Drugie: Co znaczy wziąć swój krzyż, aby iść za Chrystusem?
Krzyż to nie tylko wielkie tragedie, prześladowania czy heroiczne cierpienia. Krzyż to moja codzienność przyjęta z miłością. To zmęczenie, które ofiaruję bez narzekania. To obowiązek, którego nikt za mnie nie wykona. To przebaczenie komuś, kto na nie nie zasługuje. To wierność w małżeństwie, gdy uczucia osłabły. To opieka nad starzejącymi się rodzicami, gdy sił brakuje. To uczciwość w pracy, choć inni kombinują. Krzyż nie jest nieszczęściem – krzyż jest konkretnym kształtem miłości w moim życiu. I nikt nie weźmie go za mnie. Jest mój. Ale niesiony z Chrystusem przestaje być ciężarem nie do udźwignięcia, a staje się drogą do zmartwychwstania.
Trzecie: Co znaczy stracić swoje życie, aby je odzyskać na nowo?
To pytanie dotyka samego sedna. „Moje życie” w rozumieniu starego człowieka to życie skoncentrowane na sobie: moje plany, moje ambicje, moja wygoda, moje racje. I Jezus mówi: to musisz stracić. Nie po to, byś stał się nikim, ale po to, byś wreszcie stał się sobą – takim, jakim Bóg cię wymyślił od wieków. Stracić życie znaczy przestać kurczowo trzymać się własnych wyobrażeń o szczęściu i zaufać Temu, który wie lepiej, czego mi potrzeba. Znaczy codziennie umierać dla swojego egoizmu, by rodziło się we mnie życie Boże. Znaczy wypuścić z rąk ster i pozwolić, by prowadził Chrystus. Paradoksalnie – i doświadczają tego święci – dopiero wtedy człowiek odnajduje pełnię. Dopiero wtedy wie, czym jest prawdziwa wolność i pokój.
Kubek świeżej wody
A swoją drogą – czy podałem już przysłowiowy kubek świeżej wody komuś, kto był spragniony? To też nie jest retoryka ani gra słów.
Jezus po tych wszystkich mocnych, wstrząsających zdaniach schodzi na ziemię. Do konkretu. Do małego gestu. Bo radykalizm Ewangelii nie polega na wielkich deklaracjach i duchowych uniesieniach. Polega na miłości wyrażonej w czynie. Kubek wody podany „jednemu z tych najmniejszych” – oto sprawdzian autentyczności mojej wiary. Nie muszę szukać daleko. Najmniejszy jest obok mnie: zmęczona żona, zagoniony mąż, samotny sąsiad, dziecko domagające się uwagi. Czy zauważam ich pragnienie? Czy podaję im pić – choćby przez jedno dobre słowo, przez chwilę cierpliwego wysłuchania, przez uśmiech, przez odrobinę czułości?
Chrystus nie rzuca słów na wiatr. Nie bawi się naszymi uczuciami. Stawiając wymagania – nawet bardzo szokujące i drastyczne – wie, że jest to tylko i wyłącznie dla naszego zbawienia. Wie, że to jedyna droga, którą możemy podążać, aby osiągnąć życie wieczne.
Zakończenie
Bardzo łatwo jest „zaokrąglać” Ewangelię i czytać ją tylko jako literacką ciekawostkę. A co robię w moim życiu, aby te słowa stały się jego drogowskazem i normą postępowania?
Za chwilę na ołtarzu Chrystus poda nam kubek świeżej wody – swoją Krew przelaną za nas. Da nam do picia miłość, która nie jest retoryką, bo wypłynęła z Jego przebitego boku. Przyjmijmy tę Miłość. I pozwólmy, by nas przemieniła. Byśmy wracając do domów, do pracy, do codzienności, umieli tracić życie dla Niego – i tak je odnajdywać na wieki.
Panie, pozwól nam zrozumieć i zrealizować w naszym życiu radykalizm Twojej Dobrej Nowiny
Homilia alternatywna III
„Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien”.
Mocne słowa. Jezus nie bawi się w dyplomację. Nie szuka taniej sympatii. Uderza w to, co mamy najdroższe – w nasze więzi, w nasze bezpieczeństwo, w to, co buduje naszą tożsamość.
Często myślimy, że Bóg to dopełnienie. Taka „wisienka na torcie” naszego poukładanego życia. Kocham rodzinę, dbam o pracę, mam pasje, a do tego w niedzielę wpadam na Mszę, żeby wszystko „domknąć” duchowo. Jezus mówi dziś: „Nie”. Jeśli Bóg jest tylko dodatkiem, to w ogóle Go nie ma.
Prawdziwa miłość do Boga to nie jest emocja. To jest radykalny wybór pierwszeństwa.
Wyobraźcie sobie alpinistów wspinających się w wysokich górach. Idą w zespole, związani liną. Każdy z nich ufa drugiemu, każdy o niego dba. Ale jest jedna zasada: kiedy przychodzi lawina, kiedy grunt usuwa się spod nóg, musisz najpierw solidnie wbić własny czekan w lód. Musisz mieć punkt oparcia w skale, która się nie rusza. Dopiero wtedy możesz utrzymać partnera. Jeśli w chwili próby puścisz wszystko, byle tylko kurczowo trzymać się człowieka, spadniecie obaj.
To jest obraz tego, o czym mówi Ewangelia. Nasze ludzkie miłości – do żony, męża, dzieci, rodziców – są piękne i święte. Ale stają się destrukcyjne, kiedy stają się naszym „Bogiem”. Kiedy oczekujemy od człowieka tego, co może dać tylko Stwórca: całkowitego ukojenia, sensu, zbawienia.
Jeśli nie zakotwiczysz swojego życia w Absolucie, będziesz szantażował bliskich swoją potrzebą bycia kochanym. Będziesz ich dusił. Kiedy jednak Bóg jest na pierwszym miejscu, paradoksalnie dopiero wtedy potrafisz kochać ludzi naprawdę wolną, bezinteresowną miłością. Bo nie potrzebujesz od nich już niczego dla siebie.
Jezus nie chce, żebyśmy przestali kochać bliskich. On chce, żebyśmy kochali ich przez Niego.
To jest ta „przepaść”, o której wspomina Mistrz. To przejście od miłości, która „bierze”, do miłości, która „daje”. Od miłości opartej na naszych potrzebach, do miłości opartej na Jego darze.
Spójrz dziś w swoje serce. Czy nie boisz się, że jeśli postawisz Boga na absolutnie pierwszym miejscu, stracisz coś z tego, co masz na ziemi? Prawda jest dokładnie odwrotna. Dopiero wtedy, gdy On staje się fundamentem, wszystko inne – dom, praca, relacje – wchodzi na swoje właściwe miejsce.
Dopiero wtedy, gdy Jezus jest Panem, stajesz się człowiekiem, który potrafi naprawdę kochać.
Czy w Twoim życiu zdarzył się ostatnio moment, w którym – mimo lęku o bliskich lub własne bezpieczeństwo – zdecydowałeś się zaufać Bogu, ryzykując utratę ludzkiej akceptacji lub spokoju?
