Iz 60,1-6
Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu. Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione twe córki. Wtedy zobaczysz i promienieć będziesz, a serce twe zadrży i rozszerzy się, bo do ciebie napłyną bogactwa zamorskie, zasoby narodów przyjdą ku tobie. Zaleje cię mnogość wielbłądów - dromadery z Madianu i z Efy. Wszyscy oni przybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło, nucąc radośnie hymny na cześć Pana.
Ef 3,2-3a.5-6
Przecież słyszeliście o udzieleniu przez Boga łaski danej mi dla was, że mianowicie przez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica, Nie była ona oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, tak jak teraz została objawiona przez Ducha świętym Jego apostołom i prorokom, to znaczy, że poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię.
Mt 2,1-12
Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon . Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela. Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon. Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny,
Uwielbiajcie Pana wszystkie ludy ziemi
Wydawać by się mogło, że mają rację ci, którzy mówią o imperializmie Kościoła, czy imperializmie chrześcijaństwa. Kościół od wieków głoszący Chrystusa na wszystkich kontynentach wywołuje niewątpliwie mieszane reakcje. Takie też są odczucia niektórych ludzi po opublikowaniu dogmatycznego dokumentu "Dominus Jesus", który wywołał zagorzałą dyskusję wśród teologów i narodów Azji. Czy jednak jest to prawda, czy może raczej tylko „uczulenie” niektórych na Boga?
Pozostawiwszy na boku tego rodzaju akademickie i teologiczne spory może lepiej przyjrzeć się dzisiejszej scenie ewangelicznej. Oto narody "pogańskie", w osobach trzech mędrców przychodzą same do wcale nie imperialistycznego Chrystusa, do Dzieciątka i uznają w Nim Króla, Któremu chcą oddać pokłon. Dzisiejsza uroczystość Objawienia Pańskiego ukazuje nam tę niezmierzoną prawdę, że człowiek (pod każdą szerokością geograficzną i w każdej kulturze) czeka na objawienie się Boga Stworzyciela, za Nim tęskni i do Niego dąży. To nie Kościół czy chrześcijaństwo są imperialistyczne, to Bóg chce aby wszystkie narody ziemi poznały prawdę o Jego zbawczej Miłości do człowieka, o Jego zbawczej Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu.
Jest niewątpliwie faktem, że niejednokrotnie w historii niektóre instytucje Kościoła popełniały błąd imperializmu, ale tego rodzaju oskarżenie jest nieporozumieniem, jeśli spojrzy się na całość historii zbawienia i na jej efekty. Kościół od czasów apostolskich miał tę nieustanną świadomość, że oto "Miłość Chrystusa przynagla nas". I tej świadomości, temu imperatywowi Miłości nie mógł się oprzeć. Nie dajmy się zwariować, kiedy inni nam zarzucają, że jesteśmy imperialistyczni, bo narzucamy innym nasz styl życia, bo nakazujemy lub zmuszamy do życia według naszych, chrześcijańskich norm i reguł. Szesnaście lat pracowałem na misjach i nic takiego nie zaobserwowałem Sam również starałem się nie narzucać i nie gwałcić niczyich przekonań. Kościół proponuje: "Jeśli chcesz być zbawionym, jeśli chcesz, aby życie Twoje nabrało innego, głębszego sensu i wymiaru wieczności, uwierz w Chrystusa. Ostatecznie jednak wybór należy do Ciebie." Tysiące męczenników w Afryce, Ameryce Południowej i Azji. Dziesiątki tysięcy misjonarzy, którzy oddali swoje życie dla głoszenia tej prawdy, a zarazem dla ratowania człowieka są tego najlepszym dowodem. I ci, co sprzedają potajemnie broń krajom trzeciego świata, ci którzy ekonomicznie i gospodarczo je wyzyskują, mogą krzyczeć i na pewno krzyczą najgłośniej o imperializmie Kościoła, aby przykryć swoje czarne i niecne machinacje. A Kościół nie może przestać głosić Chrystusa i to Chrystusa ukrzyżowanego, Który przychodzi jako Dziecię, bezbronny i pozbawiony potęgi, po to, aby człowieka z potęgi zła uwolnić. Zło zaś zawsze będzie najgłośniej protestować przeciwko objawianiu się dobra. I to zło nadal krzyczy oskarżając o imperializm Dobro i przeinacza Prawdę, samo ubierając się w szatki prawdy i wolności.
Chrześcijaninie - nie wstydź się być wyznawcą Chrystusa i ukazuj innym Tego, Który dla zbawienia człowieka stał się człowiekiem. Nawet jeśliby cię oskarżano o wszelkiego rodzaju imperializmy. Nie dajmy się zwariować, zniechęcić i zastraszyć. Nie używajmy siły w nawracaniu, ale też nie bądźmy słabymi i uległymi konformistami. Żyjmy, jak wyznawcy Chrystusa i swoim życiem głośmy ten fakt, że On jest jedynym Zbawicielem człowieka. Niech Jego Imię - Najwyższe Imię będzie znane i sławione, przez wszystkich, którzy w Niego uwierzą, a dla tych, którzy Go odrzucają niech będzie imieniem pełnym potęgi i wywołującym bojaźń.
Tylko ludzie przewrotni mogą oskarżać Chrystusa o imperializm. Ludzie mądrzy i zacni, jak patronowie dnia dzisiejszego uznają w Nim Zbawiciela i prawdziwego Króla, Który podbija świat i ludzkie serca, ale nie przy użyciu broni i siły, lecz Miłością, którą człowiekowi objawia. Tylko niemądre i przewrotne systemy polityczne boją się otworzyć drzwi Chrystusowi. Tylko ludzie mali i zaskorupiali w swoim egoizmie nie chcą mu otworzyć drzwi swoich serc.
Objawienie Pańskie – 6 stycznia
Uroczystość Objawienia Pańskiego nie tylko przypomina nam historyczne wydarzenie opisane w dzisiejszej Ewangelii według św. Mateusza. Uroczystość ta zwraca naszą uwagę na fakt o wiele bardziej doniosły i niezwykły, a mianowicie na fakt, że Bóg pragnie się objawić swojemu ludowi. To objawianie się Boga wielokrotnie opisywane w Starym Testamencie dokonuje się w sposób ostateczny we Wcielonym Słowie Bożym Jezusie Chrystusie. Autor Listu do Hebrajczyków ujmuje to bardzo wyraźnie, kiedy pisze: "Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna" (Hbr 1:1-2). Jest sprawą kardynalnej wagi uznanie doniosłości faktu objawienia się Boga w Synu. Sam Bóg uznał, że najlepszym i najbardziej właściwym sposobem samo-objawienia się człowiekowi będzie objawienie w Jezusie Chrystusie, Wcielonym Synu Bożym. To samo-objawienie się Boga jest bardzo często przedstawiane w Piśmie Świętym jako oświecenie, przyjście światła "na oświecenie". Symeon mówi w świątyni w czasie ofiarowania: "Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela." (Łk 2:29-32). A święty Jan pisze w prologu do swojej Ewangelii: "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła." (J 1:1-5). Także sam Chrystus mówi o sobie: "Ja przyszedłem na świat jako światło, aby każdy, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności." (J 12:46)
Można nawet powiedzieć, że fakt ten jest najistotniejszym elementem wiary. Bóg postanowił "oświecić" lud swój, "oświecić" człowieka żyjącego w ciemności grzechu i dlatego objawił się jako Jezus Chrystus – Bóg Wcielony. Jeśli zanegujemy fakt wcielenia, jeśli zanegujemy prawdę, że Jezus Chrystus jest Wcielonym Synem Bożym, samo-objawieniem się Boga, to cała nasza wiara legnie w gruzach, bo musimy wtedy zanegować również i to, że jest On Mesjaszem, Zbawicielem, Odkupicielem, Wyzwolicielem. A wtedy nie ma zbawienia, nie ma życia wiecznego, nie ma Bożego Miłosierdzia, a wszystko jest tylko złudzeniem i nieporozumieniem. Dlatego właśnie chrześcijanie od początku tak bardzo bronili prawdy o samo-objawieniu się Boga przez Wcielenie. I dlatego też do dzisiaj prawda ta jest najbardziej zwalczaną prawdą teologiczną, zwalczaną przez niedowiarków i ateuszy. Szatan próbuje nam ustawicznie wmawiać, że Jezus nie jest Wcielonym Synem Bożym a jedynie niezwykłym (ale tylko) człowiekiem, mądrym guru, nauczycielem, wędrownym kaznodzieją. Jeśli Jezus nie jest ostatecznym Słowem Bożym wypowiedzianym do człowieka, jeśli nie jest Światłością Świata, to wtedy nadal żyjemy w ciemności i ciemności nas ogarniają, nadal żyjemy w ciemności grzechu, bo nie ma Odkupiciela, nie ma Tego, Który nas -przez "oświecenie"- z owej ciemności wyprowadzi.
Jest jednak jeszcze jeden ważny element owej Bożej pedagogiki oświecenia. A mianowicie; aby to oświecenie rzeczywiście się dokonało musi ono zostać rozpoznane i przyjęte przez tych, do których zostało skierowane. Mędrcy ze Wschodu z dzisiejszej Ewangelii szukają światła, szukają nowo-narodzonego Syna Bożego, oni Go rozpoznają i przyjmują, składając Mu hołd. Ale nie wszyscy idą za przykładem mędrców. Jak w dalszej części prologu pisze św. Jan: "Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. (ŚWIATŁO) przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli." (J 1:9-11) I dlatego nadal tak wielu ludzi żyje w ciemności i beznadziei. W rozmowie z Nikodemem Jezus stwierdza również ze smutkiem: "... światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki" (J 3:19). Jest to niestety prawda nadal aktualna dla wielu tych, którzy odrzucili i nadal odrzucają światło, także w naszych czasach. Jest to prawda o tych, którzy bardziej umiłowali ciemność, bo złe są ich uczynki. I dlatego boją się oni Światłą, boją się Wcielonego Syna Bożego i prawdy tej przyjąć nie chcą.
Warto więc w dzisiejszą uroczystość Objawienia Pańskiego zadać sobie to bardzo ważne pytanie:
Czy zgodnie z wyrażeniem św. Pawła "jesteśmy synami światłości i synami dnia", czy nie jesteśmy raczej "synami nocy i ciemności?" (1 Tes 5:5). Czy światło Jezusa Chrystusa oświeca ciemności mojego życia? Czy je przemienia i rozświetla?
Dopóki bowiem żyję w grzechu, dopóki odrzucam prawdę o wcieleniu Syna Bożego, dopóki nie poddam się oświecającemu i oczyszczającemu działaniu światła, nie żyję w światłości i nadal ogarnia mnie ciemność.
Żyć znaczy być w drodze
Aby spotkać Chrystusa, aby Go odnaleźć trzeba się udać w drogę, na poszukiwanie. Aby spotkać Chrystusa trzeba zdecydować się na opuszczenie znanych nam i przyjaznych kątów, trzeba opuścić utarte ścieżki naszego wygodnego i a bardzo często także przecież grzesznego życia i ruszyć w drogę, przez pustynię. Warto zauważyć, że Izraelitom Bóg objawił się dopiero na pustyni, kiedy opuścili Egipt i zdecydowali się wyruszyć w drogę właśnie przez pustynię. Warto zauważyć, że wielcy prorocy Starego Testamentu spotykali Boga także na pustyni (Ezechiel, Izajasz, Eliasz). Warto zauważyć, że i święty Jan Chrzciciel także był mężem pustyni. Mędrcy z dzisiejszej Ewangelii dotarli do Betlejem również dopiero po przebyciu dalekiej i trudnej drogi przez pustynię. Jest w tym na pewno jakaś prawidłowość, jakiś głębszy sens. Bóg objawia się właśnie na pustyni, tam gdzie nikt i nic nam nie przeszkadza, tam gdzie nie ma rozproszeń i „rozrywek”, tam gdzie jestem sam na sam z nieskończonością. Pustynia, szczególnie w nocy jest miejscem w którym mogę liczyć tylko na jedno światło, w którym mogę dostrzec z całą wyrazistością tylko jeden cel i jedno przeznaczenie. A „ciemność która okrywa ziemię i gęsty mrok który spowija ludy” może być rozświetlony tylko przez jedną gwiazdę, gwiazdę prawdy wiecznej, gwiazdę wiary.
To nie może jednak być tylko chwilowa fascynacja, czy przemijające, emocjonalne zauroczenie. Taka podróż przez pustynię w poszukiwaniu Chrystusa praktycznie nigdy się w naszym życiu nie kończy. Nigdy nie możemy powiedzieć już dotarłem, już Go mam, już Go znalazłem. Bóg tak naprawdę nigdy nie może skończyć się objawiać, bo jest Nieskończonością i tylko w nieskończoności będziemy mogli GO poznać. On nam się stale objawia (o ile jesteśmy do tego usposobieni i o ile wyszliśmy na pustynię) i stale będzie to objawienie kontynuował o ile my z poszukiwania nie zrezygnujemy.
Co jest największą bolączką naszych czasów? Czyż nie jest nią właśnie przejściowy, chwilowy zachwyt, niestałość, brak cierpliwości, brak wytrwałości? Dlaczego rozpadają się małżeństwa, dlaczego tak wielu ludzi rezygnuje z drogi powołania zakonnego czy kapłańskiego? Dlaczego tak wiele spraw tylko zaczynamy i nie doprowadzamy do końca, dlaczego tak często się zniechęcamy? Czy nie dlatego, że przeraża nas pustynia i to co tam moglibyśmy odkryć? Czy nie dlatego, że „gwiazda znika nam z horyzontu”?
Niesiemy ze sobą jakieś dary, ale szybko się zniechęcamy, nie widzimy celu naszej wędrówki, nie dochodzimy do tego celu, bo ścieżki nam się gmatwają, bo zgubiliśmy przewodnią gwiazdę, bo zagubiliśmy sens naszej wędrówki, bo zagłuszyły nas i zalały kłopoty dnia codziennego, bo przestraszyliśmy się niewygód i trudów podróży. Dlatego próbujemy urządzić sobie wygodne i komfortowe życie, a wtedy droga przez pustynię, a co za tym idzie i cel tej drogi znikają, a pozostaje już tylko doczesna walka o byt i o przetrwanie.
A życie nasze to przecież tylko podróż, to tylko droga przez pustynię w poszukiwaniu domu chleba – Bethlehem, w którym sam Jezus jest i stołem, i Chlebem, i światłem, i życiem nieskończonym.
Żyć to znaczy być nieustannie w drodze, to znaczy nieustannie poszukiwać gwiazdy, która prowadzi nas przez pustynię do domu Ojca, Który tam właśnie, na pustyni się objawia.
Światło, które wzywa w drogę
Wstęp: Bóg, który wychodzi z cienia
Dziś obchodzimy jedno z najstarszych i najważniejszych świąt w Kościele – Objawienie Pańskie, potocznie nazywane świętem Trzech Króli. Słowo „Epifania” (z greckiego epiphaneia) oznacza „ukazanie się”. Dzisiejsza liturgia mówi nam o Bogu, który nie chce pozostać ukryty w mroku, ale pragnie być znaleziony przez każdego człowieka, bez względu na jego pochodzenie, narodowość czy przeszłość.
- Powstań i świeć – wezwanie do nadziei
Prorok Izajasz w pierwszym czytaniu woła do nas: „Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło”. To wezwanie skierowane do Jerozolimy, która przeżywała trudne chwile, ale jest to też wezwanie do każdego z nas.
Żyjemy w świecie, o którym Izajasz mówi, że „gęsty mrok spowija ludy”. Często tym mrokiem jest lęk o przyszłość, poczucie bezsensu czy podziały. Ale nad tym mrokiem „jaśnieje Pan”. Chrześcijanin to człowiek, który nie skupia się na ciemności, lecz na świetle. Mamy promienieć nie własnym blaskiem, ale odbitym światłem Boga – tak jak księżyc odbija światło słońca.
- Mędrcy: Wiara to poszukiwanie
Ewangelia wg św. Mateusza stawia przed nami postacie Mędrców ze Wschodu. Kim oni są? To ludzie nauki, bogactwa i prestiżu, którym jednak czegoś brakowało. Mieli odwagę przyznać, że ich dotychczasowa wiedza to za mało – szukali Prawdy przez wielkie „P”.
- Gwiazda i Słowo: Mędrcy ruszyli za gwiazdą (znakiem natury), ale musieli też zajrzeć do Pisma (Słowa Bożego), by dowiedzieć się, że celem jest Betlejem. To ważna lekcja: Bóg mówi do nas przez codzienne wydarzenia, ale pełnię odpowiedzi znajdziemy w Jego Słowie.
- Herod vs Mędrcy: Widzimy dwie postawy. Herod boi się o swój tron, zamyka się w pałacu, pełen lęku i kłamstwa. Mędrcy natomiast są w drodze, są otwarci i gotowi do oddania pokłonu. Pytanie dla nas: Czy szukam Boga z pokorą, czy raczej boję się, że Jego obecność „zabierze” mi moją wygodę i władzę nad moim życiem?
- Tajemnica dla wszystkich
Święty Paweł w Liście do Efezjan wyjaśnia nam głęboki sens dzisiejszej uroczystości. Mówi o „tajemnicy”, która wcześniej była zakryta: poganie (czyli my wszyscy, którzy nie wywodzimy się z narodu wybranego) są „współdziedzicami i współczłonkami Ciała”.
To rewolucyjna prawda! Bóg nie ma swoich „ulubieńców” wybranych ze względu na krew. Każdy człowiek na ziemi ma zaproszenie do Bożej rodziny. Mędrcy ze Wschodu są pierwszymi przedstawicielami nas wszystkich – „ludów pogańskich” – u stóp Jezusa.
- Dary i „inna droga”
Mędrcy ofiarowali Jezusowi złoto, kadzidło i mirrę – dary uznające Jego królewskość, boskość i zapowiedź męki. Ale najcenniejszym darem, jaki Mu złożyli, był ich pokłon – uznanie, że to małe Dziecię jest większe od ich mądrości.
Ewangelia kończy się niezwykle ważnym zdaniem: „inną drogą udali się do swojej ojczyzny”.
Spotkanie z Chrystusem musi zmieniać kierunek życia. Nie można spotkać Boga i wrócić do tych samych nałogów, do tego samego egoizmu czy do dworu Heroda. „Inna droga” to droga nawrócenia, droga nadziei i życia według Ewangelii.
Zakończenie: Stań się gwiazdą
Bracia i Siostry, kończąc dzisiejszą refleksję, spójrzmy na drzwi naszych domów, na których wypiszemy symbole C+M+B (Christus Mansionem Benedicat – Niech Chrystus błogosławi ten dom). Niech to nie będzie tylko tradycja.
Bóg objawił się światu, ale chce też objawić się przez Ciebie.
- Bądź „gwiazdą” dla swoich bliskich, która prowadzi ich do dobra.
- Miej odwagę Mędrców, by ciągle szukać prawdy.
- I miej ufność, że żadna ciemność Twojego życia nie jest tak gęsta, by nie mogło jej rozproszyć Światło z Betlejem.
Amen.
Kazanie na Objawienie Pańskie – Trzech Króli
“Światło dla wszystkich narodów”
Dziś obchodzimy uroczystość Objawienia Pańskiego – święto, które mówi nam o uniwersalnym charakterze Bożego zbawienia. Bóg objawia się nie tylko wybranemu ludowi, ale wszystkim narodom, reprezentowanym przez Mędrców ze Wschodu.
- Światło w ciemności
Prorok Izajasz woła: “Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło”. To wezwanie skierowane jest do Jerozolimy, ale w Chrystusie odnosi się do całej ludzkości. W świecie spowitym ciemnością grzechu, niepewności i lęku – jaśnieje światło Chrystusa. Mędrcy ze Wschodu uosabiają wszystkie narody, które wędrują ku temu światłu. Ich podróż to metafora ludzkich poszukiwań Boga, duchowej wędrówki, która znajduje spełnienie w spotkaniu z Mesjaszem.
- Tajemnica objawiona
Święty Paweł w Liście do Efezjan odkrywa przed nami wielką tajemnicę: “poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała”. To rewolucyjne objawienie! Bóg w Chrystusie burzy mury podziałów. Epifania – objawienie się Boga – jest uniwersalnym zaproszeniem. Mędrcy, jako pierwsi przedstawiciele pogan, pokazują, że zbawienie nie jest zarezerwowane dla wybranej grupy, ale jest darem dla wszystkich, którzy z wiarą odpowiadają na Boże wezwanie.
III. Wędrówka ku światłu
Ewangelia ukazuje nam konkretną historię. Mędrcy – prawdopodobnie uczeni, astronomowie, poszukiwacze prawdy – zauważają gwiazdę i ruszają w drogę. Ich podróż wymagała wysiłku, poświęcenia, pokonania trudów. Spotykają się z obłudą Heroda, który udaje zainteresowanie, lecz w sercu knuje zło. Ale Mędrcy nie dają się zwieść – pozwalają prowadzić się gwiaździe aż do Betlejem.
I wreszcie spotykają Dziecię. Ich reakcja jest wymowna: padają na twarz i oddają pokłon. To nie jest jedynie gest szacunku – to akt uwielbienia, uznania boskości w tym bezbronnym Dziecku. Ofiarują dary: złoto dla Króla, kadzidło dla Boga, mirrę dla Człowieka, który umrze za zbawienie świata.
- Powrót inną drogą
Ewangelia kończy się znaczącym zdaniem: “inną drogą udali się do swojej ojczyzny”. Spotkanie z Chrystusem zmienia wszystko. Nie można wrócić tą samą drogą, żyć tak jak przedtem. Prawdziwe spotkanie z Bogiem przemienia nasze życie, nadaje mu nowy kierunek.
Zastosowanie
Drodzy wierzący, dzisiejsza uroczystość pyta każdego z nas:
- Czy jak Mędrcy, szukamy światła Chrystusa w ciemnościach naszego świata?
- Czy pozwalamy się prowadzić Bożym znakom – gwiazdom, które Bóg stawia na naszej drodze: Jego słowu, sakramentom, świadectwu świętych?
- Jakie dary przynosimy Chrystusowi? Czy ofiarujemy Mu nasz czas, zdolności, serce?
- Czy spotkanie z Chrystusem w Eucharystii rzeczywiście zmienia kierunek naszego życia?
Mędrcy byli pierwszymi poganami, którzy oddali pokłon Chrystusowi. Teraz my, zgromadzeni na tej Eucharystii, jesteśmy spadkobiercami ich wiary. Nieśmy więc światło Chrystusa do naszych domów, miejsc pracy, społeczności. Bądźmy jak gwiazda, która prowadzi innych do Boga.
Niech przykład Mędrców uczy nas wytrwałości w poszukiwaniu Boga, pokory w oddawaniu Mu czci i odwagi w podążaniu nową drogą – drogą wiary, nadziei i miłości.
